Spring naar inhoud

Volgens het boekje

“Uit de koffer komt dan een nieuwe letter. Die oefenen we door te schrijven. Tussen vloer en plafond, met een stappenplan dat je in het hulpboekje terugvindt. Er zijn twee begeleidingsboekjes en de bedoeling is dat jullie als ouders elke dag tien minuten meelezen. Heel belangrijk als je niet wil dat ze een achterstand hebben! Wat helpt is het flitsen van letters uit het klikklakboekje. En in het weekend doen we aan racelezen. Dan moet je chronometreren hoeveel woordjes ze in één minuut kunnen lezen, en dan moeten ze in datzelfde weekend twee keer dat record proberen te verbreken.”

Daar zit ik dan. Om 21 uur met mijn veel te dik gat op een veel te klein stoeltje. Op zijn plaats luisteren naar zijn juf. En dan moest ze nog dat Frans en die computerles ter sprake brengen, want dat moét blijkbaar ook zo snel mogelijk. Ik voel me onnozel omdat ik het zelf geloofde toen ik zei aan mijn zoon, dat leren lezen en schrijven écht wel leuk is. Dat er een heel nieuwe wereld open gaat. Dat we het gaan doen op zijn eigen tempo.

Ik wil graag geloven dat er een hele redenering zit achter die leermethodes, dat het ergens wetenschappelijk onderbouwd is, maar het voelt vooral aan als een soort wedstrijd. Zorg dat ze zo snel mogelijk in vorm zijn, en laat ze dan de scherpste tijd lopen tegen elkaar.

Dat was ook de mentaliteit die vorig jaar overheerste tijdens zijn voetbaltrainingen. Een groep vijfjarigen, soms in een snijdende wind, die een hindernissenparcours zo snel en vlekkeloos mogelijk moesten lopen. Ik had er niets op tegen, kon het zelfs nog door de vingers zien dat er naar sommige kinderen echt geroepen werd – het tekort aan trainers en dus opgeleide mensen is schrijnend – maar de educatieve en zelfs sportieve meerwaarde ontging mij volledig.

Het was een weloverwogen keuze, om neen te zeggen tegen een nieuw voetbalseizoen. “Wat gaat hij dan wel doen?”, was de verbaasde reactie vaak. Alsof je je kind onder een glazen stolp houdt en naar de muziekles, jeugdbeweging én het voetbal moet sturen om zichzelf te kunnen ontwikkelen. Zich focussen op zijn schoolwerk, was ons antwoord. Want we mogen het dan wel niet vol vertrouwen uitspreken, mijn vrouw en ik weten allebei waarom we het wel doen. Er is geen rationele uitleg, maar wel een gevoel. Bij ons allebei.

Ook al omdat we heel veel herkennen. Hij is niet dom, integendeel zelfs. Hij is niet traag. Heel opmerkzaam zelfs. Maar hij heeft tijd nodig. Tijd. Tijd om het rustig te bekijken, het te analyseren, het in zich op te nemen. Ik ben ervan overtuigd dat als hij er eenmaal mee weg is, dat het vlot gaat. Zonder meer. Maar tot dan duurt het even. En met de basis, die zo belangrijk is, willen we niet onnozel doen.

En dat krijg je niet uitgelegd. Als onzekere ouder krijg je al te horen dat je baby op een curve moet zitten, zie je al iemand van Kind & Gezin bedenkelijk kijken als er bepaalde zaken nog niet lukken, moet er opvolging zijn als er niet aan zekere verwachtingen wordt voldaan in de kleuterklas. En of je het nu wil of niet, je gaat ook zelf vergelijken. Met kindjes die groter zijn, al tandjes hebben, fruitpap eten, zindelijk zijn, al kunnen zwemmen… Je neemt deel aan een onbestaande wedstrijd met eigenlijk alleen maar verliezers. Maar als ik hem donderdagavond al de slaap uit zijn ogen zie wrijven boven zijn huiswerk, op het moment dat ik hem doorgaans voor een uur op het voetbalplein moet sturen, voel ik me wel bevestigd in dat gevoel. En bedenk ik me dat ik me gelukkig mag prijzen dat ‘wat tijd nodig’ niet eens iets onoverkomelijks is, wat ouders van kindjes met een échte beperking dan wel niet moeten voelen.

En daar zat ik dan: in het eerste leerjaar, op de stoel waar mijn zoon de komende uren, dagen, weken en maanden aan vastzit. Waar hij aan zichzelf zal twijfelen omdat hij het niet snel genoeg onder de knie krijgt, waar hij zal worstelen met krulletjes die niet heel mooi van ‘vloer’ naar ‘plafond’ gaan. Waar hij in zijn hoofd nog bij het ene zit dat hij echt wil kunnen, terwijl daar de volgende letter zich alweer aandient. Uit de koffer. Langs het hulpboekje. Flits. Klikklak. Binnen de minuut.

Stop.

Categorieën

Persoonlijk

5 gedachten over “Volgens het boekje Plaats een reactie

  1. Niet te doen wat ze allemaal vragen van die gastjes. Als een kind al een hele dag op school heeft gezeten dan zou er m.i. zelfs geen huiswerk meer mogen zijn.
    En als buitenschoolse activiteiten ook al ‘moeten’ zijn, dan is een kind echt beter zonder. Maar op dat vlak kent iedere ouder zijn kind natuurlijk.

  2. Mijn ervaring is dat het in het begin overweldigend is al dat nieuwe en die info maar het houdt al bij al niet veel in eens je in een routine zit. Maar dat is mijn ervaring natuurlijk.

  3. Wat ben ik blij dat de voetbal bij Tuur er anders aan toegaat als ik dit hier lees. Er wordt daar niet geschreeuwd, de trainers leggen alle oefeningen uit en nog eens en nog eens zonder boos te worden, er is geen competitiedrang (al spelen ze wel wedstrijden) dus alles gaat er daar heel gemoedelijk aan toe. Want als ik het zo lees trekt Tuur heel erg hard op jullie zoontje. En dan is het soms heel frustrerend om te zien dat ze zo veel van hen verwachten terwijl zij gewoon wat meer tijd nodig hebben.

  4. Dag Bert, jammer dat je het moment in de klas van Sam zo ervaarde. Dat was nét wat bedoeld werd met ‘ik vertel hier in een uurtje wat we in een héél schooljaar zullen doen’. Dat zorgt voor een berg info. En net daarom ook die infoboekjes. Om naar terug te grijpen als je wil helpen doorheen het schooljaar, maar niet meer weet wat daar precies gezegd werd die ene avond. En hoe je het ook bekijkt … lezen is als lopen. Vlot lopen zonder regelmatig trainen, lukt niet. Lezen ook niet. Hopelijk heb je de afgelopen weken wel gemerkt of ervaren dat dat ‘trainen’ aangepast wordt aan de weg die ieder kind neemt, dat het racelezen net wil voorbereiden op het leestestje om te weten wie waar meer leerkansen nodig heeft, dat lees- of rekenwedstrijden niet heersen in onze klas, enkel de trots van iedere stap – klein of groot – vooruit … maar vooral dat de wereld in het 1ste leerjaar veel ruimer is dan dat kleine stoeltje waar jij die avond even mocht opzitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: