Spring naar inhoud

De 19 van 2019: Instagram

Ik zei het al wel vaker: wat. een. jaar. Wie mij kent, weet dat ik Instagram gebruik als een soort dagboek. Voor mezelf, dus, en niet zozeer voor de bijna 21.000 likes die ik dit jaar kreeg (for real, hoe geschift is dat cijfer?!). Net als in 2016, 2017 en 2018 breng ik dit jaar weer een soort jaaroverzicht. Niet alleen met de foto’s die het jaar typeerden (daarvoor waren er te veel), maar foto’s die mij een warm gevoel bezorgden.

51944536_2356306774598060_3768272129034233487_nDan is het wat vreemd om met deze trieste foto te beginnen. Maar wel eentje die de realiteit toonde: dat mijn vrouw zich ook het afgelopen jaar uit de naad heeft gewerkt. Om haar opleiding te voltooien en een nieuwe carrière te beginnen. Er was veel chaos en veel werk, met daarnaast ook nog een huishouden te runnen. En het moeilijkste: hen soms een kwartier per dag zien tussen twee opleidingen door. De helft daarvan twee kleuters moeten troosten en zeggen dat je hen ook mist. Kleuters die een kwartier later alweer lachen, want tja… kleuters. Ze heeft vaak het gevoel dat ze er nog lang niet is en dat zelfvertrouwen is ook geen vetpot, maar ik ken maar weinig vrouwen die het kunnen flikken.

53814373_362516877938370_788777892723807404_nWant je dromen realiseren, dat kan heel mooie dingen opleveren. Dat zagen we met De Vleugelfabriek, een warme plek waar we vaak vertoefden. Waar spelen hand in hand ging met ontmoeten van fijne mensen en me-time. De droom van de uitbaatster spatte in de zomer uiteen en het deed zelfs mij pijn toen ik hielp alles afbreken, maar dit soort fijne momenten kunnen ze ons niet meer afpakken. Dit kleine meisje komt ook vaak terug in dit lijstje, want dit was het jaar waar we haar uitgesproken persoonlijkheid steeds beter leerden kennen. Verrassend vaak, maar boeiend zonder meer.

53333582_2325028204439007_3241749477937920741_nEn dit soort foto’s doken ook vaak op. Want wat ik ook gedaan of beleefd heb, er is maar weinig dat kan tippen aan dit soort momenten.  Net voor het slapengaan geven ze elkaar nog een knuffel. Soms heeft er één van hen geen goesting, dan weer breken ze al lachend de halve slaapkamer af. En heel soms heb je het moment beet, dat ze het allebei zo hard menen. 2019 was zonder meer het jaar waar deze twee naar elkaar toe zijn gegroeid. En mijn vrouw en ik vaak aan de zijlijn stonden: soms verbluft, soms keihard geraakt, maar altijd wel met een warm hart bij dit soort taferelen. Geen foto heeft graag zien zo gecapteerd als deze.

55813379_127692211655855_8484442940039386318_nWant zij kon zich dit jaar veel beter uitdrukken en hij vond in haar een partner-in-crime. Ze schelen 20 maanden, maar omdat meisjes altijd wat ‘vooruit’ lijken te zijn, zitten ze op dezelfde soort emotionele golflengte. We zien hen een band opbouwen, een hopelijk onbreekbare band. Soms zit het in deze kleine momenten, als hij al zijn kindjes aanwijst van zijn klas zoals deze foto op een onbewaakt moment op een zondagmorgen, maar ook in dat zorgende. Als ze aan de keukentafel klaagt over haar voetje, en hij haar zonder verpinken opheft – ze wegen evenveel! – en haar naar de zetel draagt. Dat zijn momenten waar we met open mond naar staren, mijn vrouw en ik.

57511903_386657131926999_541407313180224253_n

Het zit soms in kleine dingen, zoals het stomweg ontdekken van deze versteende schelp op het strand, net over de Nederlandse grens. Geen fossiel, bleek na een geweldig lief mailtje van het nationaal historisch museum. Maar wel een schat. Voor hem, en voor ons. We zijn vaak aan het strand geweest. Er werd al eens bedenkelijk gekeken als het over dat stort van onze tuin ging, zelfs onrechtstreeks gezegd dat de kinderen iets misten. Maar ik ben heel zeker dat onze kinderen dit jaar veel, maar echt heel veel indrukken hebben opgedaan. En verwonderd konden zijn. Want dit is echt de leeftijd daarvoor.

57840138_347396939459913_7779897605669923336_nIk heb het afgelopen jaar veel tijd in mensen geïnvesteerd. In gesprekken, dichtbij en veraf. Het is te zot voor woorden hoe makkelijk we bereikbaar zijn, hoe vanzelfsprekend dat is, en hoe we tegelijkertijd toch nog nooit zo moeilijk konden praten met elkaar. Als je je radar daarvoor opzet, dan zou je schrikken hoe groot de nood is bij zoveel mensen voor een goed gesprek. En dat wrong wel: dat er soms te weinig babbels waren met mensen die ik al jaren zo goed ken. Met familie, met hele goeie vrienden. En om stil te staan. Bij kleine, mooie momenten. Zoals deze. Een foto die voor mij als geen ander familie uitstraalt.

60511325_201355147495945_8010912121153180948_n

Kroop ook veel tijd in dit jaar: reizen. Als ik de kans krijg om een persreis te doen, dan wil ik het doen als het geen cliché bestemming is, ofwel een unieke kans. Slovakije viel wat dat betreft in die eerste categorie. Enkele fijne mensen ontmoet, op enkele mooie plaatsen geweest, dat ook. Of het écht de moeite was, laat ik in het midden. Laat het er ons op houden dat ik het op zijn minst eens gezien heb. Maar ik blijf het reizen an sich wel waardevol vinden, voor al die nieuwe indrukken en inzichten die je onderhuids meekrijgt.

60680547_559751224549697_245914601602703259_n

Onder de indruk was ik vooral van dit kleine dametje. Haar karakter, haar koppigheid, haar vechtlust. Hoe ze door huis lóópt in plaats van stapt, hoe ze zonder verpinken het zwembad in springt, hoe enthousiast ze kan zijn. Hoe ze compleet verslingerd aan haar moeder kan zijn, en op onbewaakte momenten mij toch even aanziet als haar grote held. Ik vind het een hele eer. Dat klinkt zwaar, maar het is bij momenten te zot voor woorden hoe dat kleine meisje van drie door haar en ons leven kan flaneren. Alsof alles rondom haar op zijn plaats valt. Ik mag hopend dat ze nooit verandert, dat ze die heerlijke combinatie van onschuld, deugnieterij en zelfzekerheid blijft houden.

61238044_2158499324275950_2707665147654321355_n

De tweede reis van het jaar was wel dik de moeite. Ik weet niet waarom, maar Oostenrijk stond al even op mijn verlanglijstje, en dan kwam ineens dat mailtje binnen. Prachtig land, verrassend lekker qua keuken en een paar hele mooie verzichten. In die zin zelfs dat we even overwogen om onze reis naar Italië af te lasten en naar Oostenrijk te trekken. Niet noodzakelijk dezelfde streek, maar gewoon los de natuur, de bergen en de bossen in. Ook hier weer fijne mensen leren kennen en oprecht genoten van wat ik voorgeschoteld kreeg, letterlijk en figuurlijk.

65143774_336436103951081_7022403437435964354_n

Hoe fijn Italië ook was vorig jaar, het was zo hectisch geweest in het voorjaar dat ik eigenlijk weinig zin had om 20 uur in een auto te zitten. Letterlijk een week voor de geplande vakantie trok ik de stekker uit dat idee, kwam ik op de Cotswolds als bestemming en stippelde ik een heel programma uit, met onder meer een bezoek aan een dierentuin, kasteel en natuurpark. Het werd een fantastische reis, zonder meer. Geen klassieke bestemming, maar echt eentje waar we alle vier heel hard een vakantiegevoel bij hadden. Zalig weer, aangename logies en dat op nog geen halve dag reizen. Heerlijk!

65385784_678361352607347_8212571998893104759_n

Er valt over te discussiëren wat echt blijft hangen van zo’n reis bij gastjes van die leeftijd, maar het zijn wel ervaringen waar ze hopelijk nog eens dankbaar aan terugdenken. Als ik zie hoe onze oudste soms nog zaken kan ophalen (“in het zwembad in Italië hadden ze vorig jaar ook zo’n speelgoed”), dan hoop ik dat de reis naar Cotswolds ook veel fijne herinneringen met zich kan meebrengen. Aan hun eerste treinreis, in een locomotief die al twee eeuwwisselingen meemaakte. Of de gang in de kathedraal die een decor was in enkele Harry Potter-films. Het hoeft allemaal niet zo spectaculair te zijn, bedenk ik telkens weer op die momenten. Als het maar een indruk nalaat. Ik schrijf hier nogal veel ‘indruk’, zeker?

67591398_400553063929415_5112375847717862719_nIk ben op zotte plaatsen geweest het afgelopen jaar. Ik heb vaak gevloekt, dat ook. Op de competitieve sector, op het feit dat veel mensen moeilijk de weg vinden naar goeie journalistiek, hoe dat zorgt voor meer druk en bijgevolg ook minder mensen. Die moeten afhaken door ontslag, andere jobs met meer ademruimte of een burnout. Dan mag ik mijzelf gelukkig prijzen dat ik binnen de redactie wel heel fijne dingen mag doen. Op een doorsnee dinsdag gaan picknicken langs een bloemenveld met een jeugdheld, die ook nog eens een prachtig verhaal heeft, tjonge… daar kan echt maar weinig tegenop.

67793294_388858958479789_4270406176513821066_n

En soms komen er zaken op je pad, die eigenlijk al eventjes op een onbestaande bucket list stonden. Tijdens een nazomerse dag mocht ik mee met enkele garnaalvissers. De tweede helft van dat spel moest ik vooral mijn best doen om niet kotsmisselijk te worden, maar ik zag vooral veel schone zaken. Stuurs ogende vissers die geduldig uitlegden aan kindjes hoe ze een garnaal moesten pellen, de brute kracht die ze op hun leeftijd nog bovenhaalden om de netten boven te hijsen, de humor en zelfrelativering die eigen is aan dat vak. Een verhaal daarover vormen in je hoofd, dat uitschrijven en mensen meetrekken in dat verhaal, er bestaat geen schonere job in de wereld.

70686599_174323010285302_1904194010341687383_n

Ik ben er best veel op uitgetrokken met de kinderen dit jaar. Ze zijn op een leeftijd waar ze zich heel makkelijk kunnen bezighouden. Sommige zaterdagen kunnen ze een hele dag knippen, plakken en kleuren. Dan gooien ze heel de living overhoop, maar je hoort ze amper. Maar omdat mijn vrouw ook op zaterdag werkt sinds deze zomer, vind ik het ook belangrijk dat ze niet het hele weekend opgesloten moeten zijn. Dus trokken we vaak naar de speeltuin, het bos of het strand. En het fijne is dat ik daar zelf heel ontspannen van word. En het moet niet zo speciaal zijn: samen naar de Colruyt vind ik al fijn om te doen. Ik ben oud aan het worden, zeker?

70849537_133304481288425_2450182984319068299_nWant we zijn zo goed als uit de pampers en als we er op uit trekken, dan hoef ik weinig mee te nemen. Naar het strand? Zorgen dat ze naar het toilet geweest zijn, wat wafels mee, water. Een ferm gemak, zonder meer. Ik ken mensen die al ambetant lopen als ze er een uur alleen voor staan met één kind, laat staan twee. Ik heb net het omgekeerde: op een verloren vakantiedag naar de zee rijden, met de gocart rijden, samen een ijsje eten en dan met de voeten in het water slenteren. Het zijn op die momenten dat ik mijn hoofd écht leeg kan maken. Omdat er op dat moment maar twee dingen ter wereld tellen. De rest trekt wel efkes zijn plan. En wij ook.

72683787_143935320171245_1664483631967598871_nEn dan het meest zotte avontuur van dit jaar: Cuba. Bijna vijftien jaar geleden begon ik letterlijk helemaal onderaan de ladder bij een lokale krant, niet wetende waar ik zou uitkomen. Maar dan nog had ik niet durven denken dat het me op een bepaalde dag in het hart van Cuba zou brengen. Dat je op een werkdag – nuja, technisch gezien moest ik wel vakantie nemen voor deze persreis – in een flashy oldtimer zit op weg naar het huis van Ernest Hemingway… dat zijn toch momenten dat je jezelf even in de arm moet knijpen. Ook vrij zeker dat nog nooit zoveel mensen mijn bloed konden drinken als ik toen ik de hashtag #officeoftheday erbij gebruikte, haha.

72955541_183551599354805_4877602343692812898_n

Cuba is trouwens een fantastisch land. Op de weg ernaar toe, zag ik een zeven uur durende documentaire over de geschiedenis van het land en dat is op zijn minst hallucinant te noemen. De manier waarop ze vandaag omgaan met elkaar, armoede, erfgoed en met de overheid was bij momenten een echte eyeopener. Frustrerend ook, want het viel mij tijdens een discussie met de gids op hoe diep die eenzijdige visie geworteld is. En ik zag rondom mij wat de gevolgen van communisme kunnen zijn. En er is niet één oorzaak, of één schuldige, het is een sum of all parts. Boeiend zonder meer. En de architectuur… damn. Hashtag accidentallywesanderson.

75001870_153719692561358_5102739404327345322_nDe magie van Disneyland in de kerstperiode valt amper deftig op foto te krijgen, maar de mooiste foto die ik daar maakte, was toch deze. Hij die na een hele dag stappen nog heel graag dat vuurwerk wilde zien en zij die hem zo spontaan vasthad. Sandwiches op bed, uitgeteld, zo belachelijk perfect in dat ene moment. Het andere moment – let’s be honest – dat mij tot tranen toe bewoog was hoe hij de tekeningen die hij had gemaakt zo voorzichtig, zorgvuldig en trots aan Mickey Mouse overhandigde. Er is geen krachtiger medium in dit universum dan de fantasie van een kind, of fantasie tout court.

79585439_519206355349783_8209792052438647466_nEn de laatste foto in het rijtje is niet eens van mij. Maar het weerspiegelt misschien wel het best 2019. Het is een pracht van een foto van Studio Papaver, maar werd genomen in de regen. En je ziet het er niet aan. Vlak na de foto ben ik in een sneltempo naar Grimbergen gereden voor een cursus creatief schrijven. Eentje waar ik mezelf zot verklaarde onderweg, want zondag en al, maar ik beleefde een hele mooie middag en kwam naar huis met echt waardevolle dingen. Het gaat er om hoe je het aanpakt en het ziet. En als kers op de taart werd de foto genomen door iemand die ik kende via Instagram, dat – door de juiste mensen te volgen – dit jaar extra hard heeft bevestigd dat we allemaal maar wat doen en elk onze strijd leveren. Maar dat als we in de regen staan, dat we er maar beter het beste kunnen van maken. 

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: