Spring naar inhoud

Waakvlam

“Ik besta enkel nog op papier.”connor-mcsheffrey-I1Voe0IO9tg-unsplash

De zon scheen in zijn gezicht. Er weerklonk berusting in zijn stem, maar zijn glimlach straalde wel positiviteit uit. Ik leerde hem drie jaar geleden kennen en was meteen onder de indruk van zijn passie, goesting en optimisme. One of the good guys. Zonder meer. Het klikte en ik zag hem groeien in zijn vak, hard timmeren aan die weg en mooie projecten tot een goed einde brengen. Hij sprak over zijn dromen, flirtte soms wat met de grens, maar zijn motivatie en ambitie was groter dan die vermoeidheid. Bereikte online evenveel mensen als in een doorsnee voetbalstadion, deed alles vlot lijken en was de top in zijn vak.

Tot die ene nacht in het voorjaar. Toen zijn lichaam hem een halt toe riep en het licht uitging. Het werd niet donker, het werd pikzwart. Ik ging koffie drinken, hem moed inpraten en was onder de indruk. Van zijn situatie, van de impact. Het kon me niet schelen of het vreemd zou aanvoelen, maar ik pakte hem vast toen ik weer vertrok. Gek hoe veel ballast wegvalt bij jezelf, als het bij een ander ook zo is.

Ik had hoop, net als hij. Maar de duisternis was groter dan ik dacht, de diepte ervan mogelijks nog meer. Hoe hard dat vuur ook was gedoofd, ik zag ergens wel een lichtje, een waakvlam als het ware.

lighted-matchstick-on-brown-wooden-surface-750225

Het wordt nooit meer een vuur zoals vroeger, gaf hij zelf aan. Het enige vuur dat hij nu zag, zou alles wat hij had opgebouwd in de fik mogen zetten. Want alles wat hij had bereikt, daar was hij nu vet mee. Al de mensen die hij had bereikt, eveneens. Hij was verdwenen. Het leven raasde voort. Langs zijn foto’s of berichten scrollde niemand meer, omdat er geen nieuwe meer kwamen.

En hij bestond plots enkel maar nog op papier. Op de boeken die hij had geschreven, in de duizenden artikels die hij had gemaakt. Hij hield zijn handen in de zakken toen hij het zei. Het was haast symbolisch voor iemand die zo hard gewerkt heeft.

“En dan komt de vraag: wie ben ik echt?”

We zijn een paar maand verder als we opnieuw gaan wandelen. Zelfs dat is een heuse uitdaging geworden. Hij lijkt tien jaar ouder geworden sinds de laatste keer dat ik hem zag. Wijzer ook. Zelfs al zitten er veel clichés tussen. Ook hij was, zoals zovelen die ik al heb gehoord, overtuigd dat het hem niet zou overkomen. Het gebeurt niet met de zwakken, heb ik geleerd. Het gebeurt net met de sterkste. Die blijven doorgaan, die niet achteruit gaan, niet willen plooien.

person-holding-kerosene-lantern-1634845.jpg

Het vuur is nog lang niet aangewakkerd, maar ik blijf die waakvlam zien. Net als hij, al zegt hij het niet met zoveel woorden. Geen idee hoe groot die vlam nog kan worden, hij weet het zelf niet eens, maar we hebben er wel goede hoop op. Zelfs al bestaat hij nog even op papier. Geen makkelijkere manier om de boel weer in vlam te steken, denk ik dan. Al dan niet met een leeg blad.

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: