Spring naar inhoud

Waakvlam (2)

We waren altijd al goeie vrienden, alleen was dat niet uitgesproken in woorden. Het meeste wat plots wél werd gezegd, viel tussen de woorden in. In stiltes, in het wegvegen van tranen.

crack-995370_1280Drie jaar lang waren het kleine babbels. Gemoedelijke, dat wel. Drie jaar lang zei ik tegen mijn vrouw dat ze wel een goeie vriendin zou kunnen zijn, maar dat haar job altijd wel een barrière zou blijven.

Tot dat ene berichtje. Tot die ene lift. Waar ik dacht dat de plotse chaos in haar leven even ter sprake zou komen, maar het een stortvloed aan woorden werd. Aan gevoelens. Aan tranen.

Twee dagen later zat ik aan haar keukentafel, nog een dag later stond ik aan de mijne, te koken voor haar. De weken en maanden nadien leek het wel alsof het universum wilde dat we een inhaalbeweging maakten. Er werd gepraat. Er werd gehuild. Er werd een hart blootgelegd, een ziel, en alles daar tussenin. Koffie gedronken, sloten koffie.

Het is niet gestopt, het werd alleen maar meer. Het soort gesprekken dat je hebt met vrienden die je al jaren kent, of met een lief waar het echt mee klikt. Maar aan de overkant van de keukentafel zat niets van dat alles. Geen jarenlange vriendin, geen lief. Berichten ’s avonds laat, toen iedereen al sliep, of toen ik aan de andere kant van de wereld zat. Korte bezoekjes, of een hele avond samen.

jens-lelie-u0vgcIOQG08-unsplash

Ik sprak er met niet veel mensen over. Er viel weinig en tegelijkertijd te veel uit te leggen. Maar ik stak die energie liever in haar. In de openheid tegenover mijn vrouw ook. Zij is één van de weinige die mij écht kent en niet alleen weet wat ik doe, maar ook waarom ik het doe. Die mij vertrouwt, terecht vertrouwt en geen domme vragen stelt. Laat staan vreemde opmerkingen geeft. Al kon ik ze wel begrijpen, want voor mij was het ook een mindfuck.

Het was heftig bij momenten. Elkaar amper aangeraakt en opeens dat gesnik op mijn schouders, dat trillend lijf in mijn armen. Jarenlang dat perfect ogend leven gezien en opeens de inboedel mee verhuizen. Het laatste restje van dat braaf imago zien afbrokkelen, ’s avonds laat in de regen, op haar terras, een sigaret in de vingers geklemd. Zien dat het gras niet groener is aan de overkant. Integendeel.

will-francis-Rm3nWQiDTzg-unsplash.jpg

Ik heb al veel gezien, dacht ik. Wat een midlifecrisis kan doen, hoe mannen kunnen redeneren, de gevolgen van een echtscheiding. Wat ik nog niet had gezien, was de verpletterende leegte, de grenzeloze machteloosheid en het stil verdriet. Amper zichtbaar voor de buitenwereld, zo hard in je gezicht als je die vrouw kent.

Het type vrouw dat al moeder was van voor haar kinderen werd geboren, dat haar leven zo op orde leek te hebben en plots op een paar maand tijd tegen wil en ondank naar de muren zit te kijken van een leeg appartement, de uren aftellend tot ze haar kinderen weer bij haar heeft. Je wenst het je ergste vijand niet toe. Dat ze maar een verhaal is, zoals er zovelen zijn, vind ik waanzin. Dat het verdriet dat er bij hoort, nog niet eens een honderdste is van wat ik er mij bij had voorgesteld, vind ik eveneens te zot voor woorden.

kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash

Het heeft mijn blik op veel zaken veranderd. Niet alleen bij mijn eigen gezin en de mensen rond mij, maar het bevestigde ook nog maar eens wat voor facades er worden opgehouden. En hoe absurd het is, als je daar achter gaat kijken. Als je niet vraagt hoe het gaat, maar een ander in je armen neemt. Als je niet vraagt als je iets kan doen, maar met soep voor de deur staat. Als je het niet hoeft te zeggen, en de woorden weeral tussen die stiltes vallen, in begrijpende blikken, in een lach, in niets dat tegelijkertijd ook alles zegt. 

Er zit een onderhuidse dankbaarheid in verdriet verborgen. Een eerlijkheid die verademend is. Een waarheid die ontluisterend is. En als je het toelaat, zit er ook een onwaarschijnlijke schoonheid in.

Categorieën

Persoonlijk

One thought on “Waakvlam (2) Plaats een reactie

  1. Je bent een mooi mens Bert. Dat wist ik al, maar dat wordt door je laatste drie blogposts nog maar eens bewezen. Je cijfert jezelf en je druk leven zomaar weg voor een ander, die niets vraagt maar heel veel krijgt, je schrijft er open en eerlijk over, je drukt de vinger ook even in de zere wonde, maar geeft tegelijkertijd ook tijd om te genezen.
    Ik ben blij en vereerd om je te kennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: