Spring naar inhoud

Groeipijnen

“Voila, gij zijt nu baas.” Hij ploft een van de magazines die we de laatste weken hebben gemaakt op zijn bureau en leunt achterover. “Wat gaat ge veranderen?”

Ik kan de no-nonsense aanpak van de grote baas best appreciëren, zelfs met een hypothetische vraag.  Omgekeerd heeft hij ook geen boodschap aan getalm. “Laat me raden. Het mag niets kosten”, zeg ik. Hij grijnst. “Integendeel, het moet nog meer opbrengen.”

austin-chan-275638-unsplashWe hebben het over de evolutie, veel positieve zaken en hij polst ook eens naar de sfeer. Ik antwoord dat het niet simpel is, na de vele reorganisaties en het groeiende besef dat we in een palliatieve sector zitten. Maar verandering is noodzakelijk, weten we allebei.

Het woord dat in mijn hoofd schiet is hetzelfde als een nacht eerder, als ik opeens een gehuil hoor in de oudste zijn kamer. Zijn knieën stevig omklemd, een getrokken gezicht. Het duurt even voor ik het weet, maar ook hier kan ik er niet rond: groeipijnen.

Groeipijnen.

Het woord blijft hangen. Het is het eerste wat ik denk als iemand schrijft dat ze een lastige maand achter de rug heeft, als ik naar mensen rondom mij kijk en naar mijn zoon wiens hormonen dezer dagen weer echt alle kanten op schiet. Groeipijnen beschrijft perfect het momentum dat centraal staat in zowat al mijn recente interviews van cratieve mensen die op verschillende vlakken hun strepen verdiend hebben. Het moment dat alles veranderde, traag, snel, organisch of toevallig, maar steevast onomkeerbaar.

katie-moum-446408-unsplashHet lijkt te toevallig dat het bij hen gebeurde op de leeftijd die ik vandaag heb. Want wat ik vandaag zie, is heftig. Wat ik vandaag doe, is heftig. Wat ik vandaag voel, is heftig. En dat is niet noodzakelijk slecht, integendeel. Het is evenwel geen jaren vol te houden, die intense opleiding van mijn vrouw, dat hormonengevecht van de kinderen, dat klein blijven, onschuldig blijven, naïef blijven. Mijn job hou ik ook geen tien jaar meer vol aan dit tempo, maar misschien hoef ik het geen tien jaar meer vol te houden ook. Wordt op een gegeven moment het laatste magazine voor mijn neus gegooid. En vraagt iemand: wat had je kunnen anders doen?

Dat is een vraag die ik mezelf niet wil stellen nu, ik heb niet eens een antwoord op wat ik nu anders kan doen. En toch komt het terug als ik kijk naar mijn kinderen. Doe ik het goed? Hoe pak ik dit nu aan? Hoe moet ik een houvast zijn, als ik soms zelf geen heb?

Het gaat er niet om wat je nog wil doen, maar hoé je het wil doen, vertelt een van de mensen die ik interviewde. Je moet er voor open staan, zegt hij. Blijven verwonderd zijn, blijven ontroerd zijn. Dat het iets is dat je moet leren. Dat je maar moet aanvaarden wat er bij komt.

Groeipijnen.

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: