Spring naar inhoud

De 18 van 2018: Instagram

Net als in 2016 en 2017 breng ik dit jaar weer een soort jaaroverzicht met Instagram-foto’s. Ondertussen gebruik ik de app al 5 jaar als een soort dagboek door elke dag een foto te posten, waarbij de teller intussen al op 3.000 foto’s staat. Dit zijn de 18 die dit jaar wat typeerden of waar ik een of meerdere warme herinneringen aan overhield.

113En daarbij staan altijd weer mensen centraal. Ik heb dit jaar onwaarschijnlijk veel mensen ontmoet, stapte steeds vaker uit mijn comfortzone en probeerde heel wat uit. Mijn jarenlange vrienden voelen steeds meer aan als familie, terwijl er heel wat mensen vrienden zijn geworden die tot voor een paar jaar nog compleet onbekenden waren. Er waren veel fijne babbels, van op een shitty dinner tot warme zomeravonden met spelende kinderen. Dit moment was ook heel fijn. Virginie, die ik tot dan enkel online kende, vroeg me of ik niet eens mee op stap wilde in een rolstoel, wat resulteerde in een al even bevreemdende als geestige ervaring.

118Nochtans had ik al meer dan mijn handen vol met iets waarvan ik dacht dat het nooit zo’n impact op mij zou hebben: kinderen. Ik denk dat als ik vandaag praat over hen, in één stuk en dat honderd jaar lang, dat ik zelfs dan nog nooit zal kunnen uitleggen of zeggen wat ze met mij doen, die gastjes. Begin dit jaar mocht de oudste meehelpen om zijn groot bed te installeren en hebben we dat babybedje eindelijk buitengesjot. Voor elk hoofdstuk dat we dit jaar afsloten, begon een nieuw, vaak al even zot avontuur. Heel vaak dacht ik: wacht even, hoe ben ik hier weer terecht gekomen?

109Op werkvlak was dat dit jaar ab-so-luut zo. Ik kan geen fluit tekenen of schilderen, ik heb hoogtevrees en ik werk in mijn hoofd nog altijd voor een krant. En terwijl je verwacht aan een computer zit te tikken, volg je opeens in de gietende regen in een afgelegen koer in de Oostendse haven een snelcursus graffiti om een dag later in een hoogtewerker mee te werken aan een muurschildering van The Crystal Ship in het hart van Oostende. En praat je honderduit met iemand wiens hele leven rond zijn passie draait, zelfs al levert het hem absurd veel onzekerheid op, terwijl iemand je te filmen voor de website. Al even absurd als geweldig.

110De controle loslaten en durven kiezen voor spontaniteit, dat is een werkpunt dat ik in 2019 meesleur. Zeker met een vrouw die veelal liever op safe speelt. Met mij samen leven is dan ook een… euh, uitdaging. Gelukkig vallen veel van die voorstellen wel in de smaak, ondanks het initiële gemor. Deze was een toppertje: om 17 uur voorstellen om wat spullen te verzamelen, restjes eten, wat drank, een kinderfietsje en een plaid, om daarna richting Damme te rijden. Daar installeerden we ons langs het water en zaten we toch al snel een uur of twee, tot de zon onder ging. Zonder meer geweldig en het bewijs dat we niet alles kapot moeten plannen.

108Never a dull day was toch één van de meest gebruikte hashtags dit jaar. Alweer. Ik werk in een sector die de laatste vijf tot tien jaar ongelooflijk veranderd is. Daarbij werk ik voor een bedrijf dat nogal uniek te noemen is, niet alleen qua product. Ik overdrijf niet eens als ik zeg dat elke week wel iets oplevert waarvan ik denk: dit kán toch niet. Dat is niet noodzakelijk slecht, integendeel, ik heb een paar keer goed moeten lachen met het hoge WTF-gehalte. Vroeg of laat komt het hier uit dat Sorry Voor Alles hier één grote jarenlange aflevering heeft gedraaid. Dit was nog één van de normale zaken die we meemaakten op de redactie.

111Ook zoiets wat ik niet had durven denken: dat ik opeens vier dagen lang een Grieks eiland zou verkennen for the job. Eentje waarbij mijn vrouw uitzonderlijk meemocht. We zwierven door musea, kloosters (foto) en andere geweldige gebouwen, ontdekten heerlijk eerlijke restaurantjes, zagen prachtige verzichten, lachten, genoten, zagen een dode geit drijven, waagden ons voor het eerst aan duiken, mochten in de cockpit van het vliegtuig… te veel om op te noemen. En werkgerelateerd of niet, het fijnste was ongetwijfeld dat we heel even de pauzeknop konden induwen, mijn vrouw en ik. Op een eiland. In de zon. Met veel eten. Heaven!

115Dat was ook zo kort nadien, toen we boomtenten mochten testen op het domein van de Grotten van Han. Mijn zoon was helemaal verwonderd en in zijn element. Er werd geen traan gelaten, er leek alleen maar rust. Die avond, toen we net vuurvliegjes hadden gezien en met het idee dat we de volgende morgen het voederen van de beren mochten zien, kwam hij dicht bij mij aangekropen in de tent, knuffelde hij me zomaar uit het niets en zei hij dat hij zoveel van me hield. Dit zijn de momenten die het jaar niet gemaakt hebben, maar ze helemaal overstegen hebben. En die alle andere zever meteen doen vergeten.

107Meer dan 1.500 kilometer in de auto met een kleuter en peuter, het is iets waar veel ouders in hun broek voor doen. Zeker als de papa van dienst, as in mezelf, absoluut geen voorstander is van iPads en autotelevisietjes. Hoewel slopend, zeker in het terugkeren, was het de trip meer dan waard. Het was onze eerste grote gezinsvakantie. Eentje waar we veel zagen en deden. Het enige waar we ons hadden aan mispakt, was de rust. We waren nog zo naïef om te denken dat er tijd zou zijn voor dutjes aan het zwembad. Het was veel, vermoeiend maar zo hard, zo verschrikkelijk hard, de moeite.

101Het stomme is dat je elke vakantie weer naar huis komt met het idee dat je niet veel nodig hebt om te genieten, om twee weken later je weeral kapot te stressen over bepaalde deadlines. En soms maken we het onszelf gewoon moeilijk. Is dit geen armzalig eten, vroeg mijn vrouw op een gegeven moment, toen ze voor de derde of vierde dag op rij dit voorschotelde. Tomaten van de markt, lokale mozzarella, verse basilicum en olijfolie van het huis… ik zweer u, deze brusschetta was te lekker voor woorden. Die buitenlucht, die wijn, die rust, dat is pas écht vakantie.

112Ook grappig is dat je naar huis komt met dit soort foto’s. Civita di Bagnoregio was een prachtige ervaring en een al even waanzinnig uitzicht. Maar die tocht naar ginder, steil naar boven, met een peuter en kleuter op een warme zomerdag… bloed, zweet en tranen. De hele regio straalde evenwel eenvoud uit, alsof je honderd jaar terug in de tijd ging, waar mensen geen Engels konden en je de puurste keuken spotgoedkoop kan eten. En toeristisch haast onbekend, waardoor het écht aanvoelde als vakantie. Ik moet er nog steeds over bloggen, maar wie nog iets zoekt: Huis Italië it is!

102

En hop, weer eentje van het werk. In het begin van de zomer kreeg ik een interview met deze geweldige dame op mijn bord. Diep in de Westhoek, op Kunstenfestival Watou, hadden we het over het leven en de liefde, zonder taboe. Het schone is dat wij met ons magazine niet gebonden zijn aan de platgeschreven Matteo’s en Natalia’s van deze wereld. En dat we hele boeiende, creatieve mensen een platform kunnen geven én de lezer een mooi verhaal, door simpelweg te luisteren. Soms is het trekken en sleuren, en heel soms komt onverwacht een heerlijk eerlijk verhaal bovendrijven, dat nog wekenlang door je hoofd blijft spoken.

114Nog in de Westhoek zagen we de befaamde tentoonstelling van Coming World Remember Me. Ik heb me het afgelopen jaar belachelijk veel geërgerd in de ongenuanceerde berichtgeving, de ronduit racistische ondertoon op sociale media en het schaamteloos gebrek aan medeleven. Ohja, en ook aan de manier hoe de beeldjes na de tentoonstelling werden ‘opgehaald’. Ik had er eentje gereserveerd en samen met mijn zoon heb ik die afgehaald. Ik ben naar een militair kerkhof gereden en heb uitgelegd dat er heel lang geleden veel mensen hebben ruzie gemaakt en gestorven zijn. En dat die beeldjes een herinnering zijn daaraan. Anderhalve maand later zag hij zo’n beeldje bij mijn ouders en legde hij hen uit dat het beeldje is om ‘te zeggen dat wij niet meer mogen ruzie maken, hé’. Dat toonde dat hoe groot mijn ergernis ook was, dat er altijd toch hoop zal zijn.

103

Dat de job mij overal kan brengen, werd nog eens bewezen, toen ik backstage op Tomorrowland een paar interviews kon doen. Toen ik daar stond op het middenplein diezelfde avond, bedacht ik mij hoe zot dat was, hoe ik begon met mijn job echt helemaal onderaan de ladder en veel mensen mij gek verklaarden. Tomorrowland op je eentje beleven is een ietwat bevreemdende ervaring, maar ik was enorm onder de indruk, alleen al van die logistieke machine achter het festival. Ohja, en alle clichés klopten, van fitnesscentra die in die weekends vast helemaal leegliepen tot bepaalde DJ’s die echt hun klep niet konden houden. Put your fucking hands up? Put your micro aan de kant en lay een plaatje up in de plekke!

104Het is iets met die leeftijd, denk ik. Maar ik voel dat ik mij steeds minder wakker lig van wat iemand denkt of zegt. In theorie dan toch. In de praktijk is het vaak andere koek. De reden dat we echt niet graag volk over de vloer krijgen, is omdat ons huis verre van perfect of afgewerkt is, terwijl me dat geenszins stoort als ik elders ga. En ik weet ook dat de meeste gasten daar óók geen punt van maken. En toch. Dit jaar ben ik begonnen aan het uitbreken van onze tuin, in de hoop om daar een klein paradijs van te maken voor deze twee. En dan zie je dit door die lens en vraag je je weer af, of het echt wel dát is dat ze nodig hebben…

106Don’t buy gifts, buy experiences, is nog zo’n cliché. Mijn vader is in het voorjaar 60 jaar geworden. Toen hij vijftig werd, trokken we naar Duitsland, naar de plek waar hij als jonge gast jarenlang werkte. Deze keer pakten we het iets minder betekenisvol aan. We prikten een datum en zochten de goedkoopst mogelijke vlucht met Ryanair. Toen besloten ze net op die dag hun grootste staking ooit te organiseren. Onze vlucht zat er echter niet bij. We stapten op het vliegtuig, zonder slaapplaats en met elk een rugzak. Madrid bleek een geweldig fijne stad om in te verdwalen. Het zicht in de rooftopbar was onbetaalbaar. Heel die trip was hectisch en viel net ook in een drukke periode, maar stiekem hoopte ik ook dat het geen tien jaar meer zou duren vooraleer we dit nog eens zouden flikken.

105Een jaaroverzicht moét gewoon nog een zwets clichés bevatten en hier volgt nog eentje. Ik had iets horen waaien van een fijne plukboerderij. Het bleek echter bijna een uur rijden en er viel niet meer te plukken dan een hoop appels en wat bessen. Eerlijk, ik had er meer van verwacht, veel meer. Maar de oudste zat amper neer in de auto en zei met een grote zucht en belachelijk welgemeend dat hij dit ‘echt heel leuk vond’. Dit soort foto’s herinnert me aan die kinderlijke eenvoud en hoe weinig ze nodig hebben om iets leuk te vinden. En aan hun band, dat ook. Het feit dat je dit soort foto’s probleemloos kan nemen, omdat ze elkaar erg goed kunnen verdragen.

117Het viel me te binnen dit najaar toen ik de foto’s zag aan het prikbord. Instagramfoto’s uit de tijd dat hier slechts één hummeltje rondhoste. Foto’s die al even min geforceerd zijn als die vandaag, maar waarvan het mij opviel dat wij daar nog zo spontaan op lachten. Hoe eenvoudig het leek met eentje. Twee kinderen hebben is heftiger dan ik dacht. Ze vragen veel energie en we geven er ook veel. En graag ook. De beloning ligt in vele mooie kleine dingen. Een onverwachte knuffel, een blije juf, een lief woord of een lach die om te stelen is. En zij heeft er eentje uit de duizend. Schrap dat, zij is er eentje uit de duizend.

116Dit jaar mocht ze ook voor het eerst naar school. Dat ze er keihard klaar voor was, stond als een paal boven water. Maar toch was het enigszins vreemd hoe ze die eerste schooldag doormaakte, en steevast elke dag naar school ging met een blij gezicht, alsof ze nooit iets anders gedaan heeft of wilde. Bij mijn vrouw zijn er veel meer tranen gevloeid. Van onzekerheid. Van stress. Van twijfel. Ik geloof in haar, soms meer dan ze zelf doet. Ik heb veel collega’s opnieuw zien beginnen het afgelopen jaar, en misschien moet ik het straks ook wel doen, onzekere job en al. Maar als ik het moet doen, dan wil ik het minstens met diezelfde brede lach als zij.

Categorieën

Persoonlijk

5 reacties op ‘De 18 van 2018: Instagram Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: