Spring naar inhoud

Terugblik

Ik had mezelf voorgenomen om even de pauzeknop in te drukken in de kerstvakantie. Het waren hectische weken geweest en alles schreeuwde om het even rustiger aan te doen. Er zou tijd zijn voor leuke uitstappen, zaken van het to do-lijstje te schrappen en rust. Vooral rust. Maar ho, ho, ho, wat. is. dit.

886194_1Op vrijdagavond in de wachtzaal van de dokter nog zaken regelen via mail, op zondagmorgen op weg naar de bakker nog last-minute fotografen regelen en op maandag op een primeur stoten, dat resulteerde in een telefoon of dertig (I kid you not), een mail op kerstavond, twee interviews op tweede kerstdag, een gereviseerde versie of tien van het stuk met als orgelpunt een paniekerig telefoontje om kwart na één uur ’s nachts met taalgebruik dat ik hier of ergens anders niet durf neer te schrijven. Dat is alsof je een kaars aansteekt om het gezellig te maken en het volgende moment je staat te kijken naar je huis dat in de fik staat. Batshit crazy.

Het vat dit jaar misschien heel goed samen.

Het is het jaar waar ik veel getest heb. Padel, het knotten van wilgen, een driedimensioneel diner, graffiti spuiten, slapen in een tent in een boom tot een virtuele game. Het is wroeten en vloeken op deadlines, en opeens een werktrip van vier dagen naar Griekenland, met de misses mee. Het is rijden naar Italië, vliegen naar Spanje. Het is vriendschap ontdekken, oud en nieuw. Het is een hart dat breekt in een kinderafdeling van het ziekenhuis, het is je kinderen zo zot graag zien dat je hart elke dag weer bijna barst. Het is de ene week tussen patsers staan op Tomorrowland, de week erna tussen mensen met een beperking op Suikerrock. Het is prachtige verhalen vinden, euforie als alles lijkt te lukken, complete chaos als alles lijkt ineen te storten. Begrip vinden bij onbekenden, onbegrip bij mensen die je zouden moeten kennen.

il_570xN.1699170450_kz8tHet is het jaar waar ik veel getest heb, vooral ook bij mezelf. Grenzen heb opgezocht die ik eigenlijk niet wilde opzoeken. Qua geduld, qua slaap, qua uithoudingsvermogen. Het is een jaar geweest van belachelijk veel hoogtepunten, maar ook van absolute dieptepunten. Het is een jaar geweest van moe zijn, van het ‘veel zijn’ en ook van een knoert van een identiteitscrisis. Het heeft veel te maken met de onzekerheid van mijn job en van het avontuur dat mijn vrouw dezer dagen aan gaat. Maar het heeft nog meer te maken met mijn leeftijd. Ik denk dat ik het nog nooit zo lastig gehad heb met een verjaardag als dit jaar. Lastig met volwassen worden. De magie moeten opgeven, het geloof in die onschuld en fantasie. Zaken die ik ironisch genoeg allemaal moet doorgeven aan mijn kinderen nu. Lastig met de druk ook, de onwaarschijnlijk hoge druk die we onszelf opleggen of opgelegd krijgen. Lastig met de onverschilligheid van veel mensen, de vooroordelen en vooral met het gebrek aan nuance en simpelweg gezond boerenverstand.

d162115Er zijn twee momenten geweest, hele kleine subtiele momenten, die mijn kijk daarop alleen maar versterkt hebben. Het zou me te ver leiden om ze hier uit te leggen, maar ze sluimerden doorheen het hele jaar. Het zijn van alle wonderschone zaken misschien net deze die ook zullen blijven hangen in 2019. Als een boodschap, een waarschuwing misschien. Dat ik mezelf wat rust moet gunnen, dat ik het niet alleen tegen mezelf moet zeggen, maar dat ik ook naar mezelf moet luisteren.

Veel dagen vakantie schieten er niet meer over dit jaar. Fuck, ik heb dit jaar niet eens al mijn vakantiedagen opgenomen. In de laatste dagen van het jaar staat nog een begrafenis én een geweldig feestje op het programma. Vreemd genoeg een typerende afsluiter. Van alles op mijn to do-lijstje, is er nog maar één ding belangrijk. Zelf niet batshit crazy worden.

Categorieën

Persoonlijk

Een reactie op “Terugblik Plaats een reactie

  1. Ik zeg het de laatste tijd te pas en te onpas tegen al wie me dierbaar is: “zorg verdorie toch eens goed voor jezelf”. Altijd dat werk, studies, verplichtingen, maatschappelijke normen waaraan moet voldaan worden, …
    Ik heb een dochter van 23 die depressief is. Fucking 23. Allemaal omdat haar lat zo hoog lag.
    Gun het jezelf maar om wat gas terug te nemen, die mentale veer moet nog een tijd mee hé.
    Prettig eindejaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: