Spring naar inhoud

Rilling

“Je sleept je door die zomer. De zomer daarop. En nog een. Tot je opeens beseft dat die winter voorbij is.” Ik sta aan de grond genageld. Het is avond en hij staat met de deur in zijn handen van zijn slagerij. De regen priemt in mijn rug, net als de koude, maar ik laat de rilling over mijn rug niet toe.

thomas-charters-319418-unsplashHij vertelt over wat verdriet met een mens kan doen, hoe hij de keuze had tussen er van onder doorgaan of toch recht te krabbelen, zelfs tegen beter weten in. Het gat dat hij op een gegeven moment in de deur heeft geslagen van pure ellende is nog niet half zo groot als dat in zijn hart. “Je bent nog wie je bent, maar nooit meer dan 50 procent.” Je kind verliezen valt niet samen te vatten. En toch doet hij het.

Ik sta alleen op de stoep, tussen mijn auto en het huis van mijn schoonouders, waar joelende kinderen, een feestmaal, speelgoed en de Sint de hoofdrol spelen. Ik ging snel over en weer wat in de koffer stoppen en stak mijn hoofd eens binnen bij hem. Hier is, amper vijf meter verder, geen ruimte voor fantasie, enkel rauw realisme. Zo dicht, zo schrikwekkend dicht. Ik kijk in een verlichte etalage vol vlees, alsof het allemaal gapende wonden zijn die me aanstaren.  “Weet je, iedereen heeft zijn verdriet door de jaren heen. Je verliest je kind, maar de mensen bij wie je uithuilt, willen geen hele avond meer je verhalen aanhoren. De eerste maand wel, de tweede ook, de zesde zelfs. Maar ze worden gaandeweg ook geconfronteerd met verlies. Met verdriet. Dan raakt hun vat ook vol. Zelf ben je daar voorbij. Tot aan het moment dat de tranen op zijn. Dat je wil huilen, maar leeg bent vanbinnen. Compleet leeg.”

vinicius-henrique-702881-unsplashIk kijk in de ogen van de man die ik nu al jaren ken en laat hem praten, omdat ik zelf geen woorden heb. De man die zo lief is voor mijn kinderen en vandaag na een verwoest huwelijk toch kleinkinderen heeft in diezelfde leeftijd. Niet van zijn eigen zoon helaas, die klaar was om een man te worden, maar stierf als  kind. In diezelfde koude als vanavond. In diezelfde regen. In diezelfde duisternis, die altijd voor zijn deur is blijven hangen.

Hij vertelt over wat hen te wachten staat de komende maanden, met veel geluk zijn het nog geen handvol jaren. Ik kan niet eens uitdrukken hoe ik me zou voelen als ik zo’n diagnose te horen zou krijgen over mijn dochter. Dat haar leven er niet eentje van jaren zou zijn, maar misschien van maanden.

Terwijl hij praat, de deur nog steeds stevig in zijn handen, denk ik aan de mensen die de afgelopen weken ook hun leven in één seconde overhoop gegooid zagen worden. Ik denk aan die andere slager die ik ken, die net ontwaakt is uit zijn coma. Die zo zwaar verbrand is dat hij zijn zoon waarschijnlijk niet eens zal kunnen vasthouden als die straks wordt geboren. Ik denk aan de vrouw die dit jaar haar job, kinderdroom en nu ook haar broer moet opgeven. De goedlachse vriend van mijn broer die betrokken raakt in een dodelijk ongeval en daar voor de rest van zijn leven mee moet leven. De moed die ik zie bij twee jonge gezinnen die al zo lang mee vechten met hun moeder tegen een ziekte waarvan ze het niet meer kunnen halen. Aan de mensen die ik ken die zo uitgeblust zijn, aan zij die denken dat ze vergeten zijn, aan zij die slecht in hun vel zitten. “Er zijn zoveel verhalen”, zeg ik hem. Holle woorden, maar een mens moet met iets die stilte vullen. “En dan zijn er nog zoveel die we niet zien, weggestoken achter de gevels.”

ricardo-gomez-angel-164540-unsplash

Ik zou willen schrijven dat het een wake-upcall is, maar dat is het niet, al lang niet meer. Het heeft niets met afgestompt te maken, eerder met een vreemd soort gewenning. Want ze duiken overal op, die verhalen. Verhalen waar je moet bij stil staan, maar alles rond je vliégt voorbij. Zomer na zomer. Winter na winter, denk ik als hij de deur dicht doet en ik achter blijf in het donker. Ik hoef me er niet door te slepen, door zo’n winter. Nog niet, denk ik vaak. Binnen is het gezellig, spelen de kinderen voluit en is het warm. Pas dan komt die koude rilling.

Categorieën

Persoonlijk

2 reacties op ‘Rilling Plaats een reactie

  1. Iedereen zou eens die tekst moeten lezen om te beseffen dat er teveel gezeur is over kleine dingen. Hoe het geluk in kleine dingen zit.
    Of zoals mijn pa zaliger altijd zei, Als alles goed gaat ,klampt het met je beide handen vast want je nooit wat er voor je deur staat.
    Machtig geschreven Bert !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: