Spring naar inhoud

Gianna

Ik schreef in een paar vorige posts al hoe vakantie welkom was, omdat er de laatste tijd te veel gesproken werd en te weinig gezegd. Hoe er te vaak gedacht wordt in clichés, over hoe weinig naar het universele wordt gezocht. En toen ontmoetten we Gianna.

IMG_9227Gianna is de eigenares van het Italiaans huisje waar we een week lang verbleven, diep verscholen in de uithoek van een onooglijk klein dorpje dat amper een naam en een kruidenierswinkeltje heeft. Het type dorp waar geen toerist komt, zelfs niet als ze compleet verdwalen in het verlaten platteland in het vergeten stukje Italië. Een dorp waar de vergrijzing vergevorderd is, dat een soort rustoord geworden is. De letterlijke variant, zonder de negatieve bijklank die wij er soms aan geven.

Ze is tenger, spreekt geen letter Engels maar verwelkomt ons oprecht. Gianna ziet maar weinig jonge mensen en al zeker niet veel ouders met twee kleine kinderen. Ik begrijp alleen maar ‘bambini’. Het schuine hoofd, de vertederde glimlach en het aaitje langs hun kaak vult de rest van de zin in.

IMG_7749

Mijn Italiaans bestaat uit ‘ciao’ en ‘grazie’. Verder reikt het niet, dus het is een uitdaging om een rondleiding te krijgen. Lichaamstaal zegt veel, gebaren ook, samen met woorden die van ver lijken op een woord dat ik meen te herkennen. Ze schenkt een aperitief. We ‘praten’ over het weer, met weinig woorden, waarmee we toch alles zeggen. Het duurt even, maar we begrijpen hoe het komt dat de lichten van het zwembad opeens niet meer werkten, dat de bijtjes in de lavendel niet steken blijkbaar en dat we gerust die theelichtjes mogen gebruiken voor de kandelaar ’s avonds.

Italianen zijn een gastvrij maar stug volk. Als je geen Italiaans kan, dan heb jij pech, niet zij. En toch merk ik dat Gianna ook vaak fronst, andere woorden zoekt en extra moeite doet. En je kijkt naar haar, probeert haar te ‘lezen’ en zoekt mee, tot het licht aangaat. Bij haar en bij ons.

Het klikt met Gianna, ze ziet ons duidelijk graag. Het helpt dat we onze zoon in een sneltempo grazie en ciao hebben aangeleerd. Als hij haar ook nog een zoen geeft, is ze helemaal verkocht. Ze geeft mijn vrouw en ik elk twee zoenen terug, knijpt lichtjes in onze armen. Wenst ons een hartelijk verblijf toe. Smelt nog eens als onze zoon ciao zegt.

IMG_9235

Gianna heeft het ook niet altijd gemakkelijk gehad, weet onze gemeenschappelijke kennis. Ze woont in een veel te groot huis, waar de verkleurde namen en beeldjes aan de voordeur verraden dat dorpsgenoten hier kwamen eten, drinken en feesten. Vandaag is het er stil. Haar man is gestorven, het restaurant sloot de deuren en de lange feesttafels in het buitenhuisje, waar wij verbleven, zijn niet langer gedekt. In de woonkamer van ons huisje hangen foto’s van haar man en zijn vrienden aan de barbecue. Vandaag staat op die plek een droogrek voor de handdoeken van de buitenlanders, zoals wij, die er voor een week komen aangespoeld. Het is een troost dat die ziel en de charme van het (buiten)huis vandaag nog wildvreemden aanspreekt om er onvergetelijke, kleine en grote, vakantieherinneringen aan over te houden. Een magere troost voor Gianna, waarschijnlijk.

De avond voor ons vertrek komt ze langs, vertelt ze dat ze morgen een uur eerder weg moet en ons niet meer zal zien. Als het ok is of ze nog even de kinderen uitzwaait. We vragen haar als ze toevallig geen olijfolie verkoopt, in zinnen waar de woorden van tussen vallen. Dat het haar oprecht spijt, zegt ze, de armen gekruist op haar borst, dat het enige wat ze heeft steevast in de keuken van de gasten serveert. Dat ze heel blij is dat het ons smaakt en dat het haar nog eens, nog eens, nog eens spijt. We voelen ons bijna schuldig omdat we het gevraagd hebben, menen het ook als we haar op het hart drukken dat het hier heel aangenaam vertoeven was. Dat alles multo bueno was, multo bueno, multo bueno.

IMG_7946.JPG

De glimlach en zoenen zijn nog meer gemeend. Als we in de buurt zijn, mogen we haar altijd bellen, zegt ze, zelfs al weten we allebei dat zoiets al helemaal niet gaat lukken.

Als we vertrekken, geven we de sleutel af bij haar thuis. We mochten het ook in de brievenbus stoppen, want ze zou toch niet thuis zijn. Ze blijkt het toch te zijn, heeft vast haar afspraak verzet, vermoeden we. Want ze geeft ons een papieren zakje, waarin ze een flesje olijfolie in papier heeft omwikkeld, alsof ze een deel van haar juwelen weggeeft. Als er weer gekust wordt, ook door onze zoon, zie je in haar ogen dat we haar geen mooier cadeau konden teruggeven. We staan als onnozelaars haar uit te zwaaien en zeggen wel tien keer ciao en grazie. In elke grazie zeggen we dank je wel voor iets anders en hoort zij dat ook. Nooit gedacht dat een woordenloze taal zoveel kon zeggen.

Er is niets dat ons verbindt op het eerste zicht, Gianna en ons. Graag zien, genieten van lekker eten, dat wel. En de taal die gaandeweg verrassend genoeg dezelfde werd. Zij gaat terug naar dat veel te grote en lege huis, wij naar een leven dat een schril contrast is met haar wereld en het tempo ervan. Ze leeft op het ritme van zichzelf, wij op die van de kinderen, het werk en de constante stroom van informatie. Dat is misschien het enige verschil, denk ik dan, als ik het dorp uit rij.

IMG_8314.JPG

Langs de boer op zijn tractor die plichtsgetrouw zijn hand opstak tijdens het kruisen, langs de oudere vrouwen die op het bankje op de markt alles gadesloegen en na wat aarzelen toch terugzwaaiden. De wind in onze haren, de zon op ons gezicht en heel wat mooie herinneringen rijker.

Ciao.

Grazie.

Categorieën

Persoonlijk

4 reacties op ‘Gianna Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: