Skip to content

Gestolen

Ze ziet aan mijn gezicht dat het een lange dag was. Ik zie hetzelfde bij de kinderen. Ze verwart mijn vermoeidheid met boosheid. Het wordt er niet beter op als ik de magazines op tafel zie liggen, waarin hooggeleerden deze week alweer hun mening fulmineren over politieke systemen, Europese regelgevingen, de islam en – als ik mag voortgaan op de titels elke week – belachelijk veel over Bart De Wever. In het televisiemagazine draaft alweer een naam op die ik alleen maar ken van op Twitter.

32419734_253254568554855_3645327091316031488_n (1)Iemand die zichzelf omschrijft als ‘woke’ en met een vieze blik richting de oudere generatie kijkt, omdat zij wél de waarheid in pacht hebben, dat ze al weten hoe de wereld al draait en dat zij nooit, nooit, maar dan ook echt nooit zullen wegkijken. Heel misschien zie ik hen nog eens passeren, vijf jaar, twee kinderen, een depressie, duizend stukgeslagen dromen en flink wat levenservaring later, in een stuk waarin ze hun meningen van weleer omschrijven als naïef, of om het helemaal cliché te maken, een jeugdzonde. Het magazine doet er vrolijk aan mee, is voorspelbaar geworden in het bashen van artiesten als Niels Destadsbader, terwijl ze vier pagina’s ophangen aan de teksten van Kanye West. Alles om maar in de gratie te staan van de mensen die ‘woke’ zijn en ‘niet commercieel’. Bitch, please, ge wil ook maar uw product verkocht krijgen.

Ik zie al genoeg passeren op Twitter, het medium waar er zoveel kwaadheid van af druipt dat het schrikwekkend is hoe gefrustreerd en ongenuanceerd we met zijn allen wel zijn, en hoe die twee zaken elkaar constant versterken. Wie niet links is, is rechts. Wie niet kwaad is, is onverschillig. En zo lees ik mensen die steeds harder schreeuwen in 240 tekens, om dan hun telefoon te sluiten en slechts een lege muur voor zich zien. Zichzelf in de spiegel bekijkend en zich afvragend als ze nog iemand kunnen graag zien in die storm van woede, en omgekeerd. En of ze überhaupt zichzelf nog graag kunnen zien.

33091641_935057093321724_4104712850516213760_nIk check de nieuwssites, maar moet al de berichten zoeken tussen frituurbezoeken van voetballers, puzzels en zie-jij-wat-er-mis-is-met-deze-foto-berichten. Via Instagram stuurt een vriendin een foto door van alweer een influencer, die zijn ziel en geloofwaardigheid verkoopt voor een fucking stoomreiniger.

De kinderen zijn moe, en ik ook. Ik gooi alles aan de kant en trommel de rest van het gezin op. Tien minuten later staan we paarden eten te geven en wordt er gelachen en gegierd op de schommel op het verlaten speelplein. Het zijn deze momenten die tellen, omdat je dan ook voelt dat positiviteit klein kan beginnen en dat luisteren en niets zeggen veel meer zin heeft dan je kwade mening de wereld in te sturen.

Een dag later heb ik een interview aan de kust. Ik heb achteraf nog een halfuurtje voor een volgend, telefonisch, interview. Het was een goed idee om mijn loopkleren mee te nemen. Zelfs al schreeuwt mijn lichaam vijf minuten later het omgekeerde.

34435054_1783937148342741_56261949863755776_nIk loop honderd meter ver, maar geef het op. Doe mijn schoenen uit en laat ze achter bij een boei en loop op mijn blote voeten de branding in en blijf lopen richting de golfbreker. De tijd en mijn schoenen kunnen mij letterlijk en figuurlijk gestolen worden.

De zon breekt door, de meeuwen azen op de buit van de eenzame garnaalvisser en een vrouw neemt foto’s van de branding. Ik zie er de metafoor in, van hoe alles terugkomt, dat elke golf nieuw is en toch ook niet. Dat al die frustraties en kwaadheid die ik lees dezelfde zijn als vorig jaar, vijf jaar geleden, misschien zelfs een generatie geleden. Wat een energie dat eigenlijk moet vreten. Ik proef het zilt van mijn zweet en zeewater. Boven de schreeuwlelijke kustlijn kraakt en scheurt een straaljager door de lucht. Ik voel de trilling, maar in mijn oortjes klinken Anne Clark, Arsenal en Arctic Monkeys onverstoorbaar. Er zit geen tempo in en de vijf kilometer tussen De Panne, Sint-Idesbald en terug, doe ik in een trieste tijd, maar dat maakt me niet.

Op mijn terugweg staan mijn schoenen er nog en ik word er belachelijk blij van. In de auto zet ik het nieuws af en ik laat thuis de magazines liggen. Laat anderen maar kwaad zijn. En mij maar moe zijn. Het is een lange dag. Maar een mooie dag.

 

Categorieën

Persoonlijk

Een reactie op “Gestolen Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: