Skip to content

Veldslag

“Het is toch een klein beetje ironisch”, glimlachte ik flauw. Hij zat naast mij, te frullen met het speeltje op het bureau. Hij was welgezind, speels en flink. Van de koorts of het overgeven midden in de nacht was geen spoor meer. Ik zat er mottiger dan hij. Nochtans was ik er voor hem. Hij had ergens iets op school opgeraapt, ik thuis, bij zijn zus.

Of ze een ziektebriefje moet schrijven, vroeg ze. Ik weigerde, zoals ik meestal doe. Een slechte gewoonte, I know, maar mijn werk loopt gewoon door, daar moet ik niet onnozel over doen. Iets met een bluts en een buil. Bovendien was het vrijdag en werkte ik van thuis uit, dus had het weinig zin.

30894168_239979503228550_7723819437073104896_nDie middag kroop ik de zetel in en daarna in bad. Even geen muziek, geen geluid. Want voor het eerst in lange tijd beginnen de woorden wat op te raken. Er zijn veel verhalen geweest de afgelopen dagen en weken. Verhalen uit mijn dichte omgeving die stevig binnenkwamen, die mijn gedachten overhoop gooiden en een heel andere kijk gaven op bepaalde zaken. Ik stel me vragen waarvan ik dacht dat ik ze de eerste vijf jaar nog niet hoefde te stellen, of tien jaar, twintig jaar misschien.

Maar er was en is geen tijd in mijn hoofd. Er werd gepland en geregeld voor de komende maand(en). Heel wat toffe projecten, boeiende uitdagingen, met daartussen de klassieke deadlines. Deadlines waarbij falen geen optie is voor jezelf. Waar je manieren blijft zoeken om het te doen slagen, waar het in je hoofd oorlog is, een veldslag vol veroveringsdrang. Waar je het liefst niét blijft stilstaan, omdat je weet dat je kan onderuit gehaald worden, omdat ‘goed genoeg’ simpelweg nooit goed genoeg zal zijn.

Iemand deed me onlangs wel eens stilstaan bij wat ik doe en ik kon het niet beter omschrijven dan een duale mindfuck. Ik had het over mijn job, maar kon het even goed over het ouderschap hebben, mijn huwelijk, vriendschap, dromen en plannen. Het is winnen en verliezen. Vooruit gaan en stil staan. Ziek bij de dokter zitten voor een gezond kind.

“Keeltje niet meer pijn, papa”, zei hij, toen we buiten kwamen, hand in hand. Er scheelt niets, enkel wat rusten, had ze gezegd. “Papa mij dragen?”, vroeg hij lief. Het zijn kleine, grote gelukjes, die alles elke dag weer de moeite maken. Dan hoeven de woorden niet altijd te komen, dan mag het weer binnenkomen. Die verhalen die hij vertelt, de gebaren die hij maakt, de blik die alles en niets tegelijkertijd zegt. Dan is het maar ironisch. Maar het is goed zo.

Categorieën

Persoonlijk

Een reactie op “Veldslag Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: