Skip to content

Zeg alles af voor morgen

We rie’en blind,
we rie’en tegen olle wiezers in,
we zoeken nooit de bane,
dat de bane oes mo zelve vindt.

In ‘Gie, den otto en ik’ omschrijft Wannes Cappelle het roadtrippen op een treffende manier. In ‘De Columbus’ brengt Wim Lybaert het op een geweldige manier in de praktijk. Elke week trekt hij met een andere bekende gast op pad. De bestemming wordt pas in de bus bepaald, de weg zoeken doen ze met niet meer dan een landkaart en onderweg zoeken ze eten en leuke verhalen. En laten ze zich leiden door het toeval en geluk. Datzelfde geluk waarmee Christopher Columbus in 1492 Amerika ontdekte en het cliché voor het eerst ontstond: dat het niet altijd de bestemming is die zo de moeite is, maar de route onderweg.

28763195_354263901731988_8565596446852644864_nDat het vooral makkelijk klínkt, zei ik tegen Wim, in de bus, midden een verborgen bos in het hart van Brussel, met het regen dat ritmisch tikte op het dak. Hij gaf me gelijk. Gaf toe dat het vooral een gevecht is met jezelf tegenwoordig. Dat we zo geconditioneerd zijn om te moeten leven volgens onze agenda. Dat zoiets eigenlijk niet natuurlijk is en dat we bovendien de laatste jaren altijd moeten bereikbaar zijn, dat die 9 to 5-regel al lang niet meer bestaat. Dat het ironisch is dat wij, met onze job, zoiets zeggen tegen elkaar.

Reizen voor De Columbus doet Wim in stijl: met een Nederlandse schoolbus uit 1983, die hij vond in Jabbeke en helemaal liet ombouwen. Zijn ontwerp is magistraal: hij herbergt er twee bedden in, een koelkast, diepvries, voorraadkast, minimoestuin, keuken inclusief kookplaat en dampkap, een kleine bibliotheek en jawel, ook nog een verborgen drankkast én een wijnkelder. In het achterste gedeelte is er nog een regieruimte waar er gaandeweg al gemonteerd kan worden. Neem het aan van iemand die een privé-rondleiding kreeg van Wim: het is een pareltje, die bus.

R2018_A0000_12036260
De bus waarmee Wim elke week gaat roadtrippen. (Foto VRT)

Dat geldt overigens ook voor het programma zelf, want na het goesting gevende ‘Het goeie leven’, capteert hij als geen ander weer hoeveel schoonheid er schuilt in de meest simpele zaken als onderweg zijn. En hoe eenvoudig én moeilijk het is tegelijkertijd, want we gaan vooruit aan een tempo die soms te snel is voor mijn hoofd of lichaam.

29715741_360617274430934_2817145809101914112_nHet is een bedenking die ik me de laatste maanden steeds vaker maak. Hoe mijn job een mooie indicatie is van de collectieve burn-out waar we als maatschappij aan een rotvaart op afstevenen.

Deze zomer trekken mijn vrouw en ik de stekker eruit. Voor het eerst in jaren gaan we op reis, voor het eerst ooit is dat met zijn viertjes. Verder dan de zee, verder dan de neefjes in Antwerpen, richting het paradijs, zoals het huisje zo mooi heet. Het keukentje is sober, de slaapkamers zo te zien ook, maar het zicht is fenomenaal en het zwembad zo helder als de lucht straks. De weg ernaar toe is nog lang, letterlijk en figuurlijk. Ongetwijfeld zal het nog vloeken zijn, nog duizend deadlines te halen, maar tegelijk is het ongegeneerd verlangen naar die vakantie. Leven op ons ritme, niet dat van mijn agenda of verplichte nummertjes. Of toch misschien één nummer:

Gie den otto en ik
Just ons vieren
Pak het stuur
We gaan rie-en…

Categorieën

Persoonlijk

4 reacties op ‘Zeg alles af voor morgen Plaats een reactie

  1. Mooi! De aflevering gezien met Hilde Crevits. Jammer dat het werk haar bleef achtervolgen. Ontspannen is blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: