Skip to content

Blogdip

29400769_179050592738385_8041865149776134144_nIk schreef het eigenlijk al in mijn vorige blogpost, dat er te veel wordt gezegd, geschreven, gelezen en gefoeterd. Er is weinig ruimte voor stilte, nuance of warme verhalen. Het zijn zaken waar ik al een tijdje mee worstel. En ja, ik zie heus wel de ironie ervan in omdat ik beroepsmatig schrijf, al bijna vijf jaar elke dag onafgebroken een Instagram-dagboek bijhou en ook nog eens blog. Dat laatste klinkt zelfs voor mij nog altijd wat nerdachtig. Als ik gelinkt wordt aan bloggen, heb ik nog altijd heel hard de neiging om aan te vullen dat ‘ik eigenlijk mezelf niet zo belangrijk vind, hoor’.

Het is gewoon ook zo, maar ik voel heel soms dat ik wel iets bereik. In de eerste plaats is het handig om sommige gedachten af te schrijven, maar het is altijd fijn om te merken als iemand geraakt werd door een tekst, of oprecht gebaat is met een tip. Het zorgt niet voor zot veel lezers, nee. Het levert me ook geen gratis shizzle, naambekendheid en de titel van influencer op. En potverdikke, gelukkig maar. Verpak uw eenheidsworst zelf. 

26073162_905059456317417_8746065981878566912_n (1)Maar dat bloggen levert wél fijne contacten en tips op. Verrassend veel zelfs. Ik heb de afgelopen jaren al een paar geweldige zaken gedaan door of met mensen, die ik niet op school, op café of via het werk heb leren kennen. Mensen met een warm verhaal, een andere leefwereld soms, en ook veel gelijkgestemden. Dat gaat ongelooflijk breed. Mensen bij wie je uren kan kletsen over onzekerheden in het ouderschap, televisieseries, uitdagingen, dromen… wat dan ook. Het shitty dinner bewees het een tijdje geleden als geen ander: dat het online gebeuren bijzaak is geworden. Ik heb de afgelopen jaren mensen opgelucht zien ademhalen omdat ze niet de enige zijn die foeteren op hun kinderen, zich eenzaam voelen in hun huwelijk of worstelen met een scheiding. Ik zag mensen brutaal eerlijk hun verhaal vertellen, net omdat ze online ergens een woord van steun kregen. Als er één iets is, dat ik geleerd heb uit dat alles, is dat je een onwaarschijnlijke rijkdom krijgt aan verhalen als je je er durft voor openstellen en er letterlijk en figuurlijk mee naar buitenkomt, door te praten of simpelweg te luisteren.

26350376_1970049789923355_1540571006337286144_nDat je ook echt eens een koffie gaat drinken met iemand en meegaat in een ander zijn verhaal. Ironisch genoeg zijn het die befaamde influencers die je dan niét ziet, omdat ze zich liever verbergen achter hun perfect gekadreerde foto’s op hun smartphonescherm.

Ik was dan ook blij om te horen tijdens de Blogcocktail van MissBliss dat ik niet de enige was die de laatste tijd goesting had om er de stekker uit te trekken, onder meer door heel wat posts van ’40 dagen bloggen’ en ‘ouderzonden’. Ik probeer ze te mijden, maar soms zie ik ze toch wel passeren: blogposts van mensen die de lezer haast lijken te overtuigen dat ze écht wel gelukkig zijn of wiens onbeholpenheid of onzekerheid zo georchestreerd lijkt, dat het al snel te doorzichtig wordt. Gelukkig wegen ze niet op tegen al die fijne contacten. Renilde omschreef het hier al eigenlijk perfect.

Dus wie een blogdip heeft, of het even aan inspiratie ontbreekt: kom eens buiten, spreek af met mensen – maakt niet uit van waar je ze kent of niet kent zelfs – en luister. Het kan soms onnozel of cliché lijken of klinken, maar het loont wel de moeite. Meer dan de moeite, zelfs.

Categorieën

Persoonlijk

13 reacties op ‘Blogdip Plaats een reactie

  1. Hi Bert
    Ik ben absoluut niet thuis in de blogwereld en weet dan ook niets van de geplogenheden, de do’s en de don’ts… 🙂 Ik ging er eigenlijk van uit dat iedereen gewoon zijn / haar goesting doet?
    Op den bots en heel erg last-minute kwam ik via Instagram de #40dagenbloggenchellange tegen en ik ben er gewoon in gesprongen. Voor mij was dit een hele goeie manier om een aantal remmen weg te nemen en wat sneller beelden te delen, beeldmateriaal waaraan ik anders veel te lang blijf prutsen en ze dan alsnog niet online zet.
    Voor mij was deze challenge dus eigenlijk best wel inspirerend… Niet alleen inhoudelijk, maar ook om nieuwe bloggers te leren ‘kennen’. Maar wss is mijn manier van ‘bloggen’, niet echt wat er in de blogwereld bedoeld wordt met bloggen… 😉
    In elk geval: buiten komen is absoluut een goed idee! En Shitty Dinners ook!
    En ik hoop dat je nog lang en gelukkig mag bloggen, want ik geniet telkens opnieuw van je stukjes!

    • Dat wil ik net duidelijk maken: dat de mensen die hun goesting doen, er echt uitspringen. Mensen die zich niet houden aan honderden regeltjes. Ik heb wel degelijk onder die hashtags fijne stukken gelezen, hele fijn stukken zelfs. Van gij, Kelly Steenlandt, Momrunsthecity… noem maar op. Uw blogposts kunt ge zelfs letterlijk inkaderen, zo goed zijn ze. 🙂 Dus ik hoop dat het zeker bij u niet bij 40 dagen blijft.

  2. Ik was van plan om te komen zaterdag, maar mijn improclubje gaf een feestje voor het 20-jarig bestaan en dat ging even voor. Ik heb spijt van de ouderavonden, want het voelde als een zware opgave en ik doe normaal alleen mijn goesting. Om maar te zeggen, ik was me niet aan het verbergen achter een perfect gekadreerde instagrampost. Authenticiteit en eerlijkheid is mijn stokpaardje als het op mijn blog aankomt. Ik was zaterdag wel toevallig perfect opgemaakt, maar af en toe mag dat eens he 😉

  3. Ik blog al 7 jaar (en nog vele jaren daarvoor) constant. De blogdip lijkt niet te komen ik schrijf dan ook bitter weinig op voorhand, behalve als ik niet rond ben geraakt met wat ik aan het schrijven was. Als het even kalmer is dan is het maar zo. Er zit echt niemand te wachten op een blogpost van mij denk ik dan. Geen druk werkt voor mij het best dus gaf ik ook [ouderzonden] op wegens geen tijd en goesting meer. Blogsgewijs doe ik alleen mijn eigen goesting. Het is het enige plekje waar ik niets moet. #Boostyourpositivity vond ik dan enkele jaren geleden wel tof maar dan vooral omdat ik er zoveel andere blogs door leerde kennen en mijn allereerste echte blogmeetup meemaakte. In feite zou een “blogfuif” best wel eens tof kunnen zijn. Gewoon wat pintjes en een beetje muziek.

  4. ‘k Zou zeggen: zie mijn blog, da’s ook toevallig. Over stiltes in het leven en stilte op een blog. Over het niet altijd moeten en het niet altijd willen.
    Die ouderzonden, haha, dat vond ik een klucht op zich. Zie je mij daar nu al aan beginnen? Mislukte moeder van ’t zevende knoopsgat en dan een beetje doen alsof zeker. Of zeven keer een trieste klaagzang waar ik overal de fout in ben gegaan. ‘k Wou dat verdriet en die ellende niet online gooien. Oh het zou mijn leescijfers ongekende hoogtes ingejaagd hebben, dat wel. Ellende verkoopt hé.

    Vorig jaar heb ik 40 dagen dapper geblogd, handig dat ik toen toevallig op reis was in Amerika met overal WiFi. Nu dus even niet.

    • Dat viel mij ook op: dat het veel ‘doen alsof’ was (behalve bij de mensen waarvan ik wéét dat ze authentiek zijn), of heel hard hun best doen om te tonen dat ze niet doen alsof (wat ik dan ook weer verdacht vind). En mislukte moeder? Wil ik u efkes een paar petsen komen geven? Mislukte moeders stellen zichzelf niet in vraag.

      • Goeie vraag. Ik ben overigens niet de Alwetende, maar persoonlijk kan ik me wel aardig baseren op wat en hoe ze schrijven. Als ik je volgende week elke dag een uurtje bel, al dan niet via de radio, dan ga je ook al een aardig beeld kunnen vormen van wie ik ben. En dan nog kan je je vergissen, maar ik denk dat zowel jij als ik na al die jaren beroepservaring toch de nodige mensenkennis hebben opgebouwd.

  5. Op mijn blog etaleer ik (vind ik toch) net heel erg mijn kleine kantjes. Maar ik blog dan ook anoniem, het zal dat wel zijn. Op Instagram lijkt mijn huis altijd opgeruimd en mijn kinders gewassen. Mwoeha… Nu, ik ben er enkele jaren tussenuit geweest en was blij gelijk een klein kind toen ik mijn eigen blog begon te herlezen. Veel “kleine” gebeurtenissen die ik helemaal vergeten was, maar zo leuk om aan herinnerd te worden. Dus daar doe ik het nu voor: die tijdscapsule. Maar op mijn voorwaarden… (en tempo.)

  6. Welke blogger heeft nog nooit een blogdipje gekend. Ik lijk er om eerlijk te zijn niet meer uit te geraken… 🙂
    Volgende keer probeer ik er ook weer eens bij te zijn, vond het jammer dat het deze keer niet lukte (en ’t was nu eens dicht bij mij!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: