Skip to content

Overvallen

“Het sneeuwt en mijn kiekens leggen eiers. Dat vind ik de max. Of de blik van mijn kat als ik nerveus ben. Chill, kerel, lijkt hij te zeggen.” Hij zwijgt even en glimlacht. “Het zijn de simpele dingen die mij opeens verrassen.”

28158762_155079685162578_4945593169908596736_nHet is het laatste interview van de dag en achteraf het fijnste, zo zegt hij zelf. Ik kan het alleen maar beamen. Zo’n gesprek waarin je in je eigen dialect kan praten, waarbij hij zich niet moet schamen als een boer opspeelt omdat hij snel een broodje naar binnen moet duwen. We hebben geen tijd ook voor onnozele wetmatigheden: hij moet straks het podium op. Het is ook eigen aan mensen die kanker hebben gehad, weet ik intussen, dat je makkelijk tot de essentie kan komen, dat al die poespas er niet meer toe doet. Waarom nog prutsen met verpakking als je het cadeau vasthebt? In verhalen, in woorden, in gevoelens?

“Ik stond vorige week in de file. Echt zo’n monsterfile, waar iedereen achter zijn stuur foetert en naar de mens voor zich toetert. Gesakker en gevloek in de auto’s rond mij, maar niemand keek naar de mooie zonsondergang.” Opnieuw glimlacht hij.

Het is niet alleen maar emoties tegenover mij. Het is rauw realisme en humor, heel veel humor. Ik jut hem en zijn vriend wat op als we na ons gesprek in de loge onze jas nemen. Dat ze allebei elke apart in een interview zichzelf de beste pingponger waanden, hoe dat nu eigenlijk zit? “Als hij verloor, dan speelde hij de kankerkaart uit. Triestig.” Ze lachen. Een knipoog. Een schouderklop.

Je bent een slechte journalist als het niét in je kleren kruipt af en toe.

De hele week had in mijn kleren gekropen. Van overdag een uur in mijn bed kruipen tot ’s nachts er weer twee extra kwijt te zijn met een koortsige peuter. Van heftige mails tot een hoop geregel. Van woorden die zich weer opstapelen in mijn hoofd, maar geen zinnen lijken te vormen. Van vragen tot vraagstukken en ambetante antwoorden.

28430539_410313559414377_3123479931967766528_nAlles viel uiteindelijk relatief stil toen ik naar huis reed. Het was een stuk later dan ik op een doorsnee donderdag thuis kom, maar het maakte weinig uit na zo’n gesprekken. Het was druk, belachelijk druk zelfs, op de weg. En ironisch genoeg was er ook nu een prachtige en rustgevende zonsondergang, zo eentje waar takken van de bomen zich aftekenden als waren ze geschilderd met willekeurige strepen Chinese inkt en waar de spreeuwen errond leken mee te deinen op de muziek in mijn auto. Soms kan je het simpelweg niet verzinnen, maar opeens schalde Circle of Life uit de autoradio. En toen het tweede refrein aanzwelde en ik schaamteloos het volume hoger zette, kreeg ik een foto via WhatsApp van mijn zoon en mijn dochter die elkaar lieflijk omhelsden. Een welgemeende knuffel, eentje die lang genoeg duurde zodat mijn vrouw een foto kon nemen. En zo was het voor het eerst in heel lang even weer helemaal stil in mijn hoofd en bleven enkel de woorden hangen die ik een uur eerder had gehoord. Ik kon de man uiteindelijk alleen maar gelijk geven.

Dat het de simpele dingen zijn die je opeens verrassen.

 

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: