Spring naar inhoud

Broer/zus

In mijn omgeving heb ik al vanalles gezien: mensen die twee handen op een buik zijn met hun broer en/of zus, die een goeie band hebben, een oppervlakkige, een I-couldn’t-care-less, een haat/liefdeverhouding, noem maar op. Ik mag allerminst klagen, integendeel. Mensen die mij en mijn broers kennen, weten het wel. Natuurlijk hebben wij ook dikke ambras gehad, maar er zijn maar weinig mensen op deze aardkloot waar je vol in het vuur voor springt of waarvan je weet dat je er altijd op kan rekenen. Dat iemand van onze beste vrienden ooit gezegd heeft dat ze graag een derde kindje wilden, omdat ze zagen hoeveel wij aan elkaar hadden, beschouw ik oprecht nog altijd als een van de mooiste complimenten ooit.

27575487_887331234781061_2063700415286870016_nHet was ook de reden dat we geen jaren verschil tussen onze twee kinderen wilden, omdat ze elkaars leefwereld zouden kennen, en dat als ze met iets zouden worstelen, dat ze zouden weten dat ze ook bij elkaar terecht kunnen.

Onze oudste was twintig maanden toen zijn zusje werd geboren en volgens mij zal hij nooit iets anders geweten hebben, net zoals ik indertijd. En ik moet eerlijk zijn: ik heb het mij romantisch voorgesteld. Dat hij als grote broer goed voor haar zou zorgen en als het ware op handen zou dragen.

Maar in de praktijk is het niet altijd even simpel. Speelgoed delen blijft een moeilijke zaak en dat fysiek contact is niet vanzelfsprekend, merk ik. Daar moeten we aan werken, op kleine momenten. Voor ze gaan slapen, elkaar een zoen of knuffel geven, bijvoorbeeld. En dat helpt, ja. Of op rustige momenten duidelijk maken dat zij evenveel recht heeft op speelgoed en aandacht als hij, maar dat gaat er al iets moeilijker in.

26872281_813760955474069_7565405684393574400_nHet zijn twee karakters, hebben we al gemerkt. Dat mag eigenlijk niet verwonderen, dat weet ik ook wel. En tot mijn grote vreugde is onze dochter iemand die haar mannetje staat, zelfs een duw terug durft geven als het nodig is. Het is een valstrik, heb ik al vaak gehoord, dat je een meisje altijd wat meer gaat sparen, daar net iets zorgzamer mee omgaat. Maar ik ben blij dat zij duidelijk maakt dat het niet hoeft.

Het is de grootste uitdaging van onze generatie, merk ik. Kinderen opvoeden in een structuur, maar niet in vakjes. Weg van het klassieke stoere imago van jongens en het poppenspelende beeld van meisjes, maar niet belerend. Hen vooral zichzelf leren zijn, want het leven heeft al geleerd dat dat op zich al niet simpel is. Termen als feminisme, racisme en seksisme gewoon overbodig maken, zonder daarbij op barricades te springen of op de borst te kloppen. Ze klaar maken voor een wereld die we zelf niet altijd goed begrijpen. Maar een waar je weet hoe belangrijk steun, vriendschap en onvoorwaardelijke liefde is. Zaken die je terug zou moeten vinden bij je broer of zus.

En dan zijn ze er. Die kleine momenten. Heel onverwacht soms. Als je even niet oplet, zijn ze gepasseerd.

IMG_20180215_000314_801Als we samen naar de dokter gaan voor hem en zij ons vergezelt. Als de dokter een uitleg geeft nadat ze ook eens onderzocht werd. Als ik zie hoe hij voorzichtjes haar hand neemt, het streelt en er een zoen op geeft, terwijl hij haar toefluistert dat ze vast snel weer beter wordt.

Of dit beeld. Hoe ze voor het slapen gaan, nog even televisie kijken. Hoe hij midden de chaos in de living op zijn knieën gaat zitten aan de salontafel en zij opeens achter hem gaat staan, hem vastneemt en haar hoofdje op zijn schouder laat rusten, haar armen lieflijk rond zijn kleine lichaampje. Hoe hij dat verdraagt. Geen vijf seconden zoals zo vaak, geen tien, maar een halve minuut. Het is een belachelijk vluchtig beeld, maar een die binnenkomt.

Of als hij een hele uitleg tegen haar doet, of ons berispt als wij zijn zus onder haar voeten geven. Dan zie ik het. Die band. Pril, broos misschien, maar een beloftevolle basis. Het zijn zaken waar mijn vaderhart week van wordt. Zaken die hoop geven. Hoop dat zij ook elkaar zullen vinden. Stilzwijgend misschien. Of verrassend uitgesproken. Maar altijd onvoorwaardelijk.

 

Categorieën

Persoonlijk

3 reacties op ‘Broer/zus Plaats een reactie

  1. Ik wou dat ik hetzelfde kon schrijven maar hier is het kloppen en bushen op elkaar. Er zijn uiteraard liefdevolle momenten ook hoor, maar verdikke toch heel veel ruzies. Echt cool dat jullie die momentjes koesteren want ik kijk er soms over. ‘k Zal er eens mijn werk van maken 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: