Spring naar inhoud

Op rolletjes (5)

Het was leerrijk, zo kan je het wel op zijn minst noemen, een paar uurtjes meedraaien met Virginie. De vijf zaken die ik daaruit onthouden heb, zijn misschien wel logische zaken, maar tegelijkertijd ook niet:

1. Mensen zijn echt wel behulpzaam. Maar vaak enkel als het nodig is.

Een namiddagje in een rolstoel en je geloof in de mensheid is helemaal terug. Heel fijn om te zien hoe mensen geduld hebben en er slechts een half woord nodig is om de handen uit de mouwen te steken. Maar dat heeft ook een keerzijde, zo blijkt. Er was een periode dat Virginie niet in een rolstoel zat en het viel haar naar eigen zeggen enorm op hoe onvriendelijk de mensen opeens waren of hoe iedereen opnieuw in zijn eigen cocon verdween. Er werden geen deuren meer opengehouden, er kon bij het binnenkomen geen welgemeende glimlach meer vanaf, laat staan de vraag hoe het gaat. En wat kost dat? Tja…

2. We moeten heel dringend eens normaal beginnen doen.

IMG_2801Mensen als Virginie voelen zich pas beperkt als jij hun beperking duidelijk maakt. Ze zijn normaal, dus doe normaal. Dat je medelijden hebt, respect of iemand in een zelfde situatie gekend hebt, daar hebben ze letterlijk en figuurlijk geen boodschap aan. Ga je niet excuseren als je eens toevallig het woord ‘zitten’ gebruikt of gebruik hun beperking niet als excuus om niet iets samen te doen. U ambetant voelen, verbleekt hoe dan ook áltijd bij mensen in haar situatie. Mensen als Virginie zijn plantrekkers en nooit ofte nimmer ballast. Eerlijk waar, als we nu samen op stap waren geweest, zonder mijn rolstoel, dan had ik echt geen enkele keer kunnen bedenken: ‘goh, dit is ambetant met haar’. Integendeel, zelfs. Geloof mij vrij: twee minuten met haar praten en je ziet niet eens dat ze in een rolstoel zit.

3. Parkeerplaatsen voor mensen met een beperking zijn veel waard.

Zelfs al is het maar voor vijf minuutjes en regent het belachelijk hard: parkeer niét op een plaats voor mensen met een beperking. En ik moet het zelf nog leren/durven, maar spreek er mensen over aan als ze er onterecht op parkeren. En trek die lokale, provinciale of nationale politieker eens aan zijn mouw. Er moet echt wel dringend werk gemaakt worden van toegankelijke horeca- of winkelzaken. Eigenlijk kan het niet dat anno 2018 er nog zo’n drempel moet overwonnen worden voor die mensen. Dan mogen we nog de mond vol hebben over begrip en medeleven… het begint letterlijk aan onze eigen deur.

4. Duw niemand ongevraagd.

IMG_2811De rolstoel is een deel van hun personal space en zij bepalen letterlijk en figuurlijk de richting. Hulp aanbieden kan je altijd doen, maar schuif nooit iemand aan de kant. Ook niet op een polonaise op een trouwfeest. Dat kan grappig zijn, en blijkbaar ook wel eens voor de persoon in de rolstoel, maar een beetje tact en inlevingsvermogen kost geen geld. Humor overigens ook niet. Iemand als Virginie, kan echt wel tegen een stootje. Iedereen die ‘anders’ is overigens, zolang je maar toont dat je respect hebt. Ongelooflijk dat je zoiets vandaag anno 2018 nog moet uitleggen, maar volgens Virginie is het blijkbaar nog altijd geen standaard gedachtengoed.

5. Hoe ze in een rolstoel zijn beland, doet er niet toe.

Vroeg of laat kom je het wel te weten, natuurlijk, maar dat is niet het belangrijkste. Het zijn uiteindelijk maar wielen. Wat telt is wié er in zit. Ga dus geen domme vragen stellen. Of ze ooit nog gaan lopen, of ze nog kunnen vrijen… Virginie heeft ze ook al allemaal gekregen. En ze heeft gelijk: dat zijn anderen hun zaken niet. Ga ook niet zomaar op haar hoofd wrijven of vragen stellen aan iemand bij haar wat ze gaat drinken of ‘hoe het nu is met haar’. Klinkt onnozel? Virginie komt het nog regelmatig tegen. En last but not least: rolstoelgebruikers als Virginie zitten niet de hele dag onder een dekentje naar hun medisch dossier te staren. Ze kunnen dus ook praten over de actualiteit, wat ze op tv hebben gezien of hun gezin. Ze zijn niet wereldvreemd, doe dus ook niet wereldvreemd.

Tenslotte wil ik heel graag nog eens via deze weg Virginie bedanken. Het vereist lef om een wildvreemde mens aan te spreken en vragen om even in haar kielzog mee te gaan. Ik hoop dat zij en andere rolstoelgebruikers het vertrouwen in zichzelf blijven vinden en de hoop dat anderen hun visie delen. En dat mensen als Virginie zichzelf niet neerhalen voor een beperking. Er zijn immers veel mensen die… slecht kunnen parkeren, haha. Dank je wel, Virginie! Wie haar wil leren kennen, kan al beginnen met haar blog Girl with a belly gift.

Categorieën

Persoonlijk

4 reacties op ‘Op rolletjes (5) Plaats een reactie

  1. Dat van die parkeerplaatsen is een beetje een stokpaardje van mij. Ik doe zelf ziekenvervoer met mijn eigen wagen (voor CM). Wij hebben een speciale kaart dat we ziekenvervoerders zijn, maar dat geeft ons GEEN toestemming om op een gehandicaptenplaats te parkeren. Ik doe dat bijgevolg enkel als ik iemand vervoer die een parkeerkaart bij heeft.
    Als er dan voorziene plaatsen bezet zijn door mensen zonder kaart doe ik het volgende: ik schrijf een briefje met deze vraag: ‘Uw handicap is visueel zeker?’ en stop dat onder de ruitenwisser.
    Ik zou graag een vlieg zijn als die mensen dat te lezen krijgen en ik hoop van harte dat ze eens gaan nadenken over hun onverantwoord en egoïstisch gedrag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: