Spring naar inhoud

Op rolletjes (4)

Het is sukkelen, zo’n rolstoel. Maar eerlijk: eenmaal je het gewend bent, valt dat mee qua bewegingsvrijheid.  Al kan je me na een paar uur bezwaarlijk een expert noemen, voor alle duidelijkheid. Maar zelfs al gaat het vlot, dan nog kan je een slechte dag hebben of zitten de omstandigheden niet mee. Virginie werd opgevoed met een hoog trek-je-plan-mentaliteit, waar ze naar eigen zeggen achteraf gezien heel dankbaar voor is. Ze gaat er voluit voor, maar wat ik tussen de regels van haar verhaal lees, vond ik veel straffer. Want ze is mama.

IMG_2798Ik heb hier zelf zo’n exemplaar rondlopen, een vrouw die wel eens durft denken dat ze nooit genoeg voor haar kinderen kan doen. Dat ze altijd dat tikkeltje extra wil doen, zelfs al wéét ze dat het niet nodig is. En kinderen zijn afhankelijk van jou, maar omgekeerd zou het eigenlijk niet mogen in onze ogen. Zelfs zwanger worden was in het geval van Virginie een heel weloverwogen keuze. Simpel was het allerminst. Vandaag is het nog steeds niet vanzelfsprekend, die kinderen. Ik of mijn vrouw hebben soms al eens handen tekort als we er eventjes alleen voor staan. Ik wil niet weten wat het is als je in een rolstoel zit.

En dan moet je nog buitenkomen. De blikken van de mensen die onbewust zeggen ‘dat zoiets niet helemaal verantwoord is’. Omdat kinderen je soms wat moeten helpen, ja. En misschien is er een enkeling die denkt dat kinderen krijgen tout court niet de beste beslissing is. Maar kom mij eens in mijn gezicht zeggen dat je iemand als Virginie de liefde wil ontzeggen… I dare you.

IMG_2787Want als mama in een rolstoel is het ook een kwestie van keuzes maken, die heel soms je hart breken, alleen al omdat andere ouders die niet moeten maken. Virginie heeft dan wat krassen op haar hart als het daarover gaat, maar ook eelt op haar ziel. Ze laat zich door weinig tegenhouden. Vorige zomer is ze zelfs in een bevlieging naar het strand gereden met haar kinderen. Hier kan je lezen hoe dat allesbehalve vanzelfsprekend was, alleen met twee (weliswaar hele flinke) kinderen. Stel het je maar eens voor: met twee kinderen op stap in een rolstoel. Met wat geluk zijn de winkels rolstoeltoegankelijk, maar de ervaring leert dat een koffietje of chocomelk drinken, althans in Ieper, er niet meteen in zit, zeker in de weekends en schoolvakanties. En als ze zo klein zijn, kan je hen dan zomaar alleen een zaak binnensturen om naar het toilet te gaan? Niets is vanzelfsprekend. In haar geval moet je als moeder echt áltijd op scherp staan. En dat doet ze verdorie.

Je hebt niet veel nodig om een goede moeder te herkennen, vind ik zelf. En bij Virginie heerst daar absoluut geen twijfel over. Want laat dat een les zijn: ze is een vrouw, een dochter, een lief en een moeder. En zeker wat dat laatste betreft, doet ze meer moeite dan sommige andere moeders. Dat ze in een rolstoel zit, zou dus eigenlijk zo irrelevant moeten zijn als het kleur van haar haar of ogen.

Morgen op de blog: wat ik geleerd heb van mijn rolstoelavontuur, naast het feit dat je vier dagen stijf kan zijn van een paar uurtjes…

Categorieën

Uitgetest

2 reacties op ‘Op rolletjes (4) Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: