Skip to content

Op rolletjes (3)

Ik meen het als ik zeg dat ik dat niet zie als een moeite. Dat het is alsof je een oude mens iets zwaars ziet sleuren op het containerpark. Dat het maar normaal is, nondedju, dat je helpt. Je verdomde plicht, zelfs. Een halfuurtje later begrijp ik pas echt wat Virginie wil zeggen. Hoe ze eigenlijk gewoon ergens wil binnenkomen, spontaan, zonder een drempel, zonder dat ze opvalt of hulp nodig heeft. Dat het fijn is dat anderen wil helpen, maar dat ze eigenlijk het liefst niét zou moeten geholpen worden.

IMG_2783Want als we na het bezoek aan Maona ons weer in de winkelstraat begeven, begint het te regenen. Een paraplu? Mocht ik drie handen hebben, dan zou dat lukken, ja. De regen doet me weinig, maar ik glij door op het metaal van mijn wielen en ben alle grip kwijt. Mijn handen verkrampen en de natte kasseien helpen ook al niet bepaald. Bovendien voel je de kleinste helling twee keer zo hard. Het is de eerste keer dat ik die rolstoel echt vervloek en hoe lang ben ik bezig? Een uur? Damn. Virginie verliest haar glimlach niet, integendeel. Dit is ze duidelijk gewend.

IMG_2792Of ik een winkel binnen wil? Ik meen me te herinneren dat de Standaard Boekhandel een helling heeft in plaats van een drempel. Virginie lacht. Ik ook, maar alle soorten groen als ik de helling in kwestie zie. Ik waag een poging, maar faal al na een halve meter. Een passante biedt spontaan haar hulp aan en rolt mij helemaal tot boven. Oef. Of ik geen probleem heb dat niet alles binnen handbereik is, vraagt Virginie. Dat valt mee, want in de Standaard Boekhandel vind je veel lage tafeltjes en let’s face it: we hebben tijd en niets concreets nodig uit de winkel. Ik stel me voor wat het zou geven als ik nog snel even naar de Colruyt om wat boodschappen zou moeten. Op zaterdagmiddag.

Nog een koffietje dan maar. De helling van de voorzichtig naar beneden, want als ik hier wegschiet, dan knal ik zo tegen een geparkeerde wagen of nog erger: schiet ik de baan op en beland ik onder een rijdende wagen. Hoe ironisch zou dat niet zijn als je op zo’n manier in een rolstoel belandt… Enfin, we steken veilig en wel de straat over. Het is gestopt met regenen, de zon komt er door en met droge wielen ben ik weer twee man sterk.

IMG_2796In ’t Klein Stadhuis op de Grote Markt heeft een klein drempeltje, merk ik op. Een man doet de deur open, maar binnen is het schrikwekkend klein (voor een rolstoel dan toch). Wel gezellig, by the way. Er staan bartafeltjes en hoge krukken. Er zijn tafeltjes, maar die staan op het verhoog. Een vertrekkende klant staat er op dat hij ons daar aan zet, dringt aan dat het écht geen moeite is. Ook hij heft zich een breuk. Mijn lichaamsgewicht + restjes feestkilo’s + een rolstoel = al snel 100 kilo, vrees ik. Ik wil uitstappen, maar er is geen weg terug. Leg dit maar eens uit ook. Het gezelschap aan de twee tafels kijkt geïntrigeerd toe. “Geen moeite”, lacht de uitbater gemeend en vriendelijk. “Het is toch kalm.” En wat als het druk is, wil ik vragen? Maar ik ken het antwoord al, vrees ik.

Ik begrijp ook de kant overigens van deze horeca-uitbaters. Zo’n investeringen zijn praktisch én financieel heel vaak niet haalbaar, en toch…

Maar kom, we zitten goed, heel goed zelfs. Maar nu moeten we er zeker niet aan denken om naar het toilet te gaan: trapjes weer af, trapjes weer op… Als we vertrekken, hebben wij (en het frêle meisje achter de toog) geluk dat een oude, kwieke Brit spontaan zijn hulp aanbiedt. Maar again: de doorgang is smal en het is zo klooien dat de uitbater zijn evenwicht verliest en tussen de barstoelen duikt. Er wordt gelachen, dit is voor alle partijen duidelijk een avontuur. Iemand die binnenkomt houdt intussen de deur open voor Virginie.

IMG_2800

En dan zié ik het: de uitbater, het barmeisje, de klanten aan tafel en de mensen die binnenkomen: echt iedereen is even bezig met ons. Iedereen is behulpzaam, vriendelijk, meelevend. En dat gevoel is fijn, maar de situatie is lang niet altijd zoals nu. En al die aandacht is goed voor één keer, maar echt elke keer om gewoon een simpele, stomme koffie te drinken? Fuck dees, zeg. Soms is een rolstoel een grotere pain in the ass dan we zelf denken. Voor Virginie, en laten we daar eerlijk in wezen, vast ook voor mensen die iemand zien binnenrollen op het meest hectische moment van de dag.

Virginie glimlacht als we buitenkomen. Ze heeft haar punt onbewust gemaakt. De kans dat we hier in hartje Ieper, of wat voor centrumstad ook, ergens kunnen binnenrollen zonder hindernis of zonder dat iemand ons ziet, is eigenlijk onbestaande.

Morgen op de blog: in een rolstoel ben je beperkt qua mobiliteit, maar als het over liefde gaat, zijn er geen grenzen. Bij Virginie is dat ook zo.

Categorieën

Uitgetest

7 reacties op ‘Op rolletjes (3) Plaats een reactie

  1. Ik vind het altijd een moeilijke oefening: vragen of ik kan helpen of niet. Dat heeft niets met medelijden te maken maar met hulpvaardig willen zijn. Alleen ben ik bang betuttelend over te komen.

    • De vraag krijgen of je hulp kunt gebruiken doet altijd deugd, soms is het zelfs een opluchting als je al een minuut aan het sukkelen bent om over een obstakel te geraken ;o). Zomaar duwen of trekken aan m’n rolstoel zonder het eerst te vragen vind ik persoonlijk heel vervelend… Je zou het kunnen vergelijken met het gevoel dat plots iemand je aan je schouders vast neemt en je een bepaalde richting uit duwt… Ik neem het in ieder geval nooit kwalijk als er me hulp aangeboden wordt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: