Spring naar inhoud

Op rolletjes (1)

Het was zo’n droge septemberavond waar ik slecht in mijn vel zat, mijn gsm op mijn werk had laten liggen en mijn maag overhoop lag van de stress en deadlines. Zo eentje waar dinsdag al voelt als vrijdag en je het liefst in je bed kruipt tot na het weekend. En dan: ping.

“Hey Bert, alles goed? Ik vroeg me af of je het eens zou zien zitten om een uurtje (of 2) in een rolstoel te zitten en met mij een koffietje te gaan drinken? Virginie.”

Wie is Virginie, vraagt u zich af?

22581956_254886665035409_3838727943941521408_nWel, Virginie Houthave uit Langemark is een 39-jarige mama van twee kinderen, die bij haar veel te vroege geboorte te weinig zuurstof kreeg, met een hersenverlamming en spastische diplegie als gevolg. Simpel gesteld: de communicatie tussen de hersenen en de spieren verloopt niet optimaal, waardoor een of meerdere spieren heel vaak gespannen of stijf zijn. Stappen of zelfs het strekken van je benen is een aartsmoeilijke opdracht. Dat wordt enigszins gecompenseerd met een spierverslapper, via een inwendige pomp met baclofen. Door oefeningen is ze constant op zoek naar een zeker evenwicht tussen de twee. Spieren opbouwen is al helemaal niet simpel. Daarom is Virginie vandaag sterk afhankelijk van haar rolstoel. Bovendien heeft ze sinds haar 26ste ook reumatoïde artritis, een complexe ziekte waarbij haar gewrichten heel gevoelig zijn aan ontstekingen. En naar verluidt zijn die behoorlijk pijnlijk. Bovendien verliep haar medisch pad de afgelopen jaren niet bepaald op rozen.

18808955_448826445478802_9108624615378255872_nMaar eigenlijk is het compleet fout om Virginie zo voor te stellen, want ze is in de eerste plaats een knappe, goedlachse vrouw, die niet bij de pakken blijft zitten. Een vrouw met levenslust en vechtlust, die durft de slechte dagen te benoemen, maar tegelijkertijd van medelijden niets moet weten. In de plaats krijg je één en al charisma. Wie er eens een uurtje bij zit, weet meteen wat ik wil zeggen.

De vraag om ook eens in een rolstoel te zitten, had ik niet verwacht, zeker niet van iemand die ik eigenlijk nog nooit ontmoet had en vooral online ken.

21819857_1887053348289307_3689926207811354624_n

Maar wat ik van haar al gelezen heb – ze heeft een eigen blog op Girl with a belly gift, een knipoog naar haar pomp – en Instagramgewijs zie passeren, kan ik alleen maar onder de indruk van zijn. Meer nog: diezelfde middag zag ik nog een bericht via Instagram Stories, waarin ze foeterde over een ‘klotesessie bij de revalidatie’, waar ze meer dan ooit voelt dat zij vooruit wil, maar haar lijf niet.

En eerlijk: een halve dag ‘meedraaien’ in een rolstoel leek me ook een heel leuke uitdaging. Want ik hou vaak een pleidooi voor nuance en inlevingsvermogen, zeker voor mensen die niet in de klassieke hokjes horen, dus was dit een uitgelezen kans. En geen zinnig mens stapt zelf in een rolstoel ‘om te zien wat dat nu geeft’…

Het wrong wat om tegenover Virginie te zeggen dat ik er naar uitkeek, want voor haar en vele andere is het bikkelharde realiteit. Maar voor haar was het geen punt en ze bestelde meteen een rolstoel. Mijn vrouw keek overigens raar op toen ik haar vroeg of ze de breedte van mijn kont wilde meten omdat een wildvreemde vrouw dat online vroeg…

26867885_352652185211002_3139179592212807680_nToen we eindelijk een afspraak hadden vastgelegd, maakte Virginie nogmaals duidelijk dat ik vooral op mezelf zou aangewezen zijn. En dat de dagelijkse dingen al een uitdaging op zich zijn. Parkeren, gaan winkelen, een koffie drinken… Je kan nooit zomaar iets doen, liet ze weten. Bovendien mag je geen schrik hebben om mensen aan te spreken.

Want er komt ook nogal wat schaamte bij kijken, las ik tussen de regels. Een maandverband vragen aan een mannelijke kassier – “nee, deze niet, links, asjeblief!” – is niet bepaald fijn en zelfs bij de gewone bakker moet je letterlijk en figuurlijk een drempel over. En nog één laatste tip? “Zorg dat je een lege blaas hebt, want als je op verplaatsing naar het toilet moet, dan moet je al geluk hebben dat er eentje is. En als ze er een hebben, dan hebben ze nog tien minuten nodig om alle rommel en poetsgerief er uit te halen, haha.”

Ok dan.

Een paar dagen daarvoor krijg ik nog een bericht: of ik het nog zag ‘zitten’ (relativeringsvermogen maal duusd)? Een vraag die ze op de dag zelf een paar keer opnieuw gesteld heeft. En niet geheel onterecht…

Morgen op de blog: wat er nu echt klopt van die parkeerproblemen, hoe ik me al na een half uur kapotschaamde en hoe humor bijzonder ontwapenend blijkt.

Categorieën

Uitgetest

8 reacties op ‘Op rolletjes (1) Plaats een reactie

  1. Ik kijk uit naar het vervolg. Sinds ik met een buggy rondloop, besef ik meer dat mensen in een rolstoel het verdraaid moeilijk hebben om zich te verplaatsen: straatmeubilair, kerstbomen, terrassen, werken, verkeersborden, borden om acties aan te kondigen in de winkels,…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: