Skip to content

Gezegd

26865466_554278628256891_1695878041667895296_nEr is veel gezegd de afgelopen week. Iets te veel. Ik had het over religie, schuld en schaamte met een man wiens gulle lach hele zalen uitverkocht. Ik had het een dag later over buitenlandse politiek en mensenrechten, ook al op het strand, maar dan aan de andere kant van de provincie. Dieptegesprekken die niet altijd integraal op papier beland zijn, maar wel bij mij blijven plakken zijn. Ik zag mensen vertrekken op de werkvloer, dan weer in stilte, dan weer met gul geklap. Ik zag mijn zoon op een podium staan, mijn vrouw een nieuwe cursus starten, mijn chef nog een stap zetten in dat vernieuwingsproces, onze dochter verkouden worden, onze zoon lelijk vallen, mezelf even zitten in een rolstoel.

Er is veel gezegd de afgelopen week. Over transmigranten, Temptation en transgenders. Vermoeiende discussies, zonder nuance, zonder geluidsdemper. Er is het botsen op eigen grenzen, op die van deadlines, opdrachten en televisieprogrammatoren. Er is het botsen op tijd, op goesting, op vermoeidheid.

Er is veel gezegd de afgelopen week. Aan tafel, in de gemeenteraad, aan de kassa van de Colruyt. Veel verhalen, veel te veel verhalen. Stiltes worden doorbroken door kleuterhormonen, toekomstplannen door twijfels, zekerheden door onzekerheden. In mijn hoofd schrijf ik boeken, maak ik ontbijt voor vrienden, verbouw ik ons huis, knutsel ik een boomhut, leg ik die moestuin aan, ga ik reizen, wandelen, lopen, lezen, feestjes bijwonen aan de andere kant van het land. Ik dokter recepten uit, bouw websites uit, start projecten op, maak in dat veel te grote hoofd zelfs videoclips godbetert.

26869762_215214195715639_4683301290963369984_nEr is veel gezegd de afgelopen week. Gefoeterd op Facebook, gefulmineerd op Twitter, geluld op blogs. Er was geen goesting meer om mee te doen. Er moesten flink wat woorden wegwaaien, vanmiddag op het strand. In mijn hoofd, in haar hoofd. Er was schrik van de veel te grote en ruwe zee, bibberend plassen in het zand en wafeltjes van thuis tijdens het wandelen. Het koffiehuis was gesloten, de chocomelk slap. De zon ging langzaam onder toen we terug naar huis reden. Vlak voor het oprijden van de autostrade had hij het ook gezien: de warme gloed van de ondergaande zon, verscholen achter een roze streep wolken. Op de radio speelde heel gepast Little Wonders van Rob Thomas. Het werd stil op de achterbank, en vanuit het niets zei hij bewonderend: “De zon is lief. Wolkjes ook.”

Er is veel gezegd de afgelopen week. Maar in dat ene klein moment had hij alles gezegd.

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: