Skip to content

Back to school

Het was al na twee uur ’s nachts in het half lege café  waar we op ons zestiende heel vaak de vrijdagavond spendeerden. Nostalgie kan heel fijn zijn, maar it can be a bitch too. Ik realiseerde me dat we intussen dubbel zo oud waren als toen en het werd er niet beter op toen er luidkeels meegezongen werd met liedjes van Spring en weet-ik-veel-wat. Zelfs jongens deden de blijkbaar bijhorende dansjes. Ik keek ietwat ontgoocheld naar mijn lichtjes beschonken en immer vrolijke compagnons de route. Niet dat onze muziek indertijd zo stoer was – van Lasgo tot Lil’Kim – maar je had tenminste niet het gevoel in een kleuterklas te zitten.

Ik zag die nacht pas om half vier mijn bed, ook een eeuwigheid geleden, en het hing een kleine week later nog in mijn kleren. Wat is dat geestig, oud worden. Fuck dees eigenlijk.

23734621_708635805996240_6786846508697255936_nDe reünie, een week later, op onze middelbare school, bevestigde alleen maar dat gevoel. Op foto’s zag ik meisjes, maar aan tafel zag ik moeders. Ik zag snotneuzen die licht kalende bankbediendes waren geworden, verliefde pubers die gescheiden of zelfs al hertrouwd waren.

De avond daarvoor had ik nog de klasfoto bekeken. Het meisje, wiens wereld draaide rond make-up en studieboeken, dat kaasboerin op de markt is geworden. Het fuifnummer, dat vandaag in alle luwte met haar twee honden in Hongarije woont. De beloftevolle knaap, die nauwelijks een jaar na het afstuderen van de weg reed en stierf. Het kleine zelfzekere meisje dat de wereld rondzwierf op zoek naar zichzelf en weer thuis is, maar nog steeds niet écht gevonden heeft wat ze zocht. Zij die vandaag nog steeds samen is met haar middelbaar lief, al was er ook een periode ze uit elkaar waren en hij met een ander trouwde intussen. Het lelijke onzelfzekere eendje dat een knappe man aan de haak sloeg en als moeder meer zelfvertrouwen heeft dan vijf andere. Of de rebel met een grote mond die kleuterleidster werd… De een hield contact, de ander verdween van de radar. Het zijn één voor één fijne mensen die vandaag min of meer hun geluk gevonden heb.

Het was geen grote groep aan die koffietafel. Het had ook iets symbolisch, zo’n koffietafel, met die éclair en dat confituurtaartje voor ons neus, alsof we terugkeken naar hetgeen dat gestorven is, meer dan vijftien jaar later. Hier en daar een vriendschap, onschuld, dromen misschien. Doe maar nog wat koffie, ja.

24125444_1982113345391949_617468597534457856_nWe zijn er allemaal wel geraakt, al dan niet via een omweg, zeiden we zonder woorden. We hadden ook niet het idee dat we de wereld zouden veranderen toen, we waren al blij met vast werk en een goed lief. En voor de rest? Dat zagen we dan wel weer. Net zoals nu nog altijd, eigenlijk.

Want naast die ambities en vele jaren is ook de façade verdwenen. We hoeven elkaar geen blaasjes meer wijs te maken: we hebben allemaal maar gedaan wat we dachten dat goed was. Soms lukte dat, soms niet en soms kwam het veel later als een boemerang in ons gezicht. Ik was een speelvogel, zo bleek nog eens uit de anekdotes die kwamen bovendrijven. Toen was dat een nachtmerrie voor leerkrachten, vandaag is dat een pluspunt voor mijn meerderen. Iemand met een grote mond ook. Toen niet altijd een pluspunt en vandaag… nog steeds niet eigenlijk.

21690181_340916693021804_4376316957293543424_nIk dacht aan mijn kinderen en de lessen die ik hen zou meegeven. Eén daarvan is dat niets is wat het lijkt op school. Dat de primussen van de klas niet deze zijn die het verst zullen raken. Maar de plantrekkers, de tjoolders, zij die met hun hoofd tegen de muur lopen. En dat veel lieven hebben, allerminst een garantie is op een stabiel liefdesleven. Of veel vrienden een breed sociaal netwerk oplevert. Of sportief zijn. Rijk zijn. Whatever zijn. En dat ik dat wel liever toen had geweten, maar ik betwijfel of ik het ook zou geloofd hebben.

Ik liet mijn laatste tas koffie koud worden, snoof nog één keer onbewust die muffe turnzaalgeur op en reed naar mijn schoonouders, waar ik mijn kinderen omhelsde en daarna met mijn vrouw iets ging eten. Toen we wegreden van die bistro, passeerde ik weer aan dat café, waar ik nu helemaal niets meer verloren heb. Het is mooi geweest, dacht ik, minder meewarig dan ik wil dat het klinkt. Ik hoef niet meer binnen te stappen om die herinneringen aan toen te herbeleven, zelfs niet in het holst van de nacht, om te dwepen met wat toch nooit meer terugkomt of mezelf oud te voelen.

Ik prees me vooral gelukkig voor die periode, de vrienden die ik er aan overhield, de mensen die mijn leven zo veel rijker hebben gemaakt en waar ik oud mag mee worden. Ik dacht hetzelfde toen ik mijn hand op de schoot van mijn vrouw legde en voor het eerst in lange tijd weer dacht dat ouder worden helemaal niet zo erg is. Integendeel.

Categorieën

Persoonlijk

4 reacties op ‘Back to school Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: