Skip to content

Begrip

Drie pagina’s was de lijst met de terminologie van transgenders, met ook tips welke woordenschat gebruikt mocht worden en welke (beter) niet. Ik was wat kregelig toen ik het mailtje kreeg, want het programma moet straks een lans breken over de beeldvorming van transgenders en dan die mensen benaderen met allerlei regeltjes en wetten in het achterhoofd, daar had ik niet bepaald veel zin in.

26156102_169323570347146_7370392647074054144_nHet gebeurt niet vaak dat ik mijn objectiviteit laat vallen, zeker vlak voor een interview, maar fuck it. Ik zei hem dat ik zelfs zonder dit programma enorm veel respect had voor hem en andere transgenders. Dat ze eigenlijk alleen maar zichzelf willen zijn en daar alle moeite van de wereld voor over hebben. En dat terwijl wij als ‘klassieke’ man en vrouw de luxe hebben om dat wel te doen en het dan nog niet eens durven. Halfweg mijn interview vroeg ik het hem vlakaf: hoe het bestaat, dat hij in zijn ‘situatie’ toch zo zelfzeker is, hoe hij zo volwassen kan klinken en toch met uitspraken geconfronteerd wordt waar je je als mens rot voor schaamt. Hij was evenzeer eerlijk.

“Fake it ‘till you make it”, glimlachte hij. En hij vertelde openlijk over het lastige jaar dat hij achter de rug had, dat hij nu voor het eerst sinds lang het gevoel had dat alles op zijn plaats viel. Ik mocht alles vragen, zo had ik de indruk. De terminologie deed er al lang niet meer toe. Want ik toonde respect en begrip. Twee zaken die ik niet eens moest forceren, alleen al omdat het zo logisch als de pest is. Voor mij dan toch. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik vast ook niet altijd even ruimdenkend ben geweest, maar het is waanzinnig hoe eenvoudigweg luisteren naar mensen een verschil kan maken. En daarmee groeit ook ongewild de frustratie waarom een ander dat niet doet: hoe we ongenuanceerd maar onze mening spuien en een oordeel vellen over een ander.

blogIn het terugkeren stond ik vast in de file en keek ik snel even op Twitter, waar ik dit bericht zag passeren. Ik moest zo ver met mijn ogen rollen dat ik de achterkant van de file zag. Op de radio sprak een komiek intussen zijn verdriet uit over de dood van een collega. Ook zij was anders, geboren vanuit zoveel negativiteit en er toch in geslaagd om op zoveel gezichten een glimlach te toveren. Dat het niet simpel was, maar dat ze het… begreep.

In mijn mails zag ik dan weer het blije bericht passeren van een fotograaf, aan wie ik de complimenten voor zijn werk had doorgespeeld. Het zijn kleine dingen. Belachelijk kleine, maar ongelooflijk waardevolle dingen die dit alles de moeite maken. Begrip tonen, een compliment geven of simpelweg iemand zeggen dat het wel lukt. Het is het simpelste dat er bestaat tegenwoordig, en toch is het zo aartsmoeilijk voor zoveel mensen. Voor zo belachelijk veel mensen.

Ik was niet bepaald welgezind, legde een hardcore-cd op, draaide de volumeknop helemaal open, kwam thuis, stak de kinderen in bed, nam mijn telefoon en boekte een reis. De vrouw aan de andere kant vroeg naar waar. Ergens afgelegen, zei ik. Gewoon met ons vieren, maakt niet uit. Als het maar in de stilte, de zon en de natuur is. Ik zweeg en dacht er ook nog bij: weg van alle die dwaze redeneringen, verwijten, onbegrip en kleingeestigheid. Heel ver weg als het kan.

Categorieën

Persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: