Spring naar inhoud

Op safe spelen

Hij toonde de littekens op zijn handen, van al die keren dat hij met zijn vingers tussen een machine had vastgezeten. Hij had de afgelopen tien jaar in alle soorten fabrieken gewerkt. Tussen het hout gestaan, metaal, textiel, vis zelfs. Al die tijd droomde hij van zijn eigen project, eentje dat een weg van bijna 14 jaar heeft afgelegd. “Tuurlijk heb ik de moed verloren, een paar keer zelfs“, gaf hij grif toe.

Hij is niet veel ouder dan mij. “De meeste van mijn leeftijd maken volop carrière, hebben al aardig wat financiële zekerheid en ik weet niet waar ik binnen twee maanden ga staan. Dat gaat al mijn hele leven zo. En dat vreet aan je, ja. Maar het enige wat ik kan doen is blijven doorgaan.” Niet dat ik mijn leven wil dramatiseren, maar ik herkende veel.

Coffee Shop Cafeteria Restaurant Service ConceptWat later in het gesprek, toen zijn koffie al koud was, moest hij lachen toen hij dacht aan het telefoontje de avond daarvoor. Dat een tante hem had opgebeld om te zeggen dat ze ontroerd was. Niet door de topmensen waarmee hij had samengewerkt, de internationale prijs die hij had binnengehaald of de welverdiende erkenning van bekenden uit het vak, maar omdat er over hem gepraat werd… op de lokale televisiezender. Veel mensen zouden cynisch worden in zijn plaats, maar hij kon niet veel anders dan de toekomst positief tegemoet zien, zelfs al is zijn sector zo onzeker. Maar dat het wringt dat mensen uit de creatieve sector zo moeten strijden.

pexels-photo-327308Die gedachte bleef wat op mijn maag liggen, toen ik naar huis reed en zijn pleidooi op papier zette. Waarom het inderdaad allemaal zo lang moet duren, dat ik niet wil oud worden met een verzameling niet-gerealiseerde creatieve dromen. Of dit alles hier wel de moeite loonde, of het wel genoeg is. Het uurtje sporten met vrienden ’s avonds was net wat ik nodig had. Net toen ik mijn kleren aanhad, kwam mijn oudste de badkamer binnen. Dat hij ging slapen. Hij keek me aan en vroeg: “Jij gaan lopen?” Ik knikte gemakkelijkheidshalve en lachte.

Donker buiten, hé!” Ja, jongen. En toen op een zo mogelijk nog schattigere manier: “Jij verzichtjes zijn?” Ik smolt. En net op dat moment kwam hij dichterbij, omhelsde mij en vroeg het nog één keer, heel lief en met opgestoken vingertje: ‘Jij verzichtjes zijn, hé?”

En in één moment wist ik weer dat alles de moeite loonde, dat ik die vraag niet moest stellen. Dat zij het meest creatieve, uitdagende en spannendste ooit zullen zijn in mijn leven. En dat het enige wat te laat kan zijn, is het besef daarvan.

Categorieën

Persoonlijk

2 reacties op ‘Op safe spelen Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: