Skip to content

De 17 van 2017: lessen

23733661_518621731834719_5191236054807478272_nIk heb altijd gedacht dat iemand van dertig of ouder wel zou weten hoe de wereld draait en hoe de vork aan de steel zit. Ik had nooit durven denken dat ik nog altijd zoveel zou bijleren, maar het is niet onlogisch als je ziet hoe alles zo snel verandert: onze job, de maatschappij en de manier hoe we met elkaar omgaan. Ik heb het gevoel dat de komst van onze kinderen dat alleen maar in een stroomversnelling heeft gebracht. Als ik 2017 zou moeten samenvatten in één woord, zou dat leerrijk zijn. Deze 17 zaken heb ik geleerd of werd ik nog eens op een subtiele of minder subtiele manier aan herinnerd:

In mijn job ben ik een versnelling hoger moeten schakelen en dat leverde het meeste inzichten op het afgelopen jaar. Hoe fijn een persoonlijk gesprek is, zelfs al is dat met een bekende Vlaming. En dat ook zij facades hebben.

22070819_282097452275409_8300290054916407296_n (1)

Bijna iedereen heeft een facade, maar de succesvolste zijn deze die hun facade het beste kunnen op houden. Gesprekken waarvan ik weinig verwachtte, bleken bijvoorbeeld opeens een bijna bodemloze put van emoties, warmte en verhalen. Maar een van de fijnste babbels was eentje met een… wc-madam aan onze kust. Het leerde me alweer dat de mooiste verhalen nog altijd verborgen zijn en dat ze ontdekken zo belachelijk geestig is.

En er vallen daar ook wijsheden in te rapen. Zoals de comedian die vertelde hoe de school en andere instanties probeerden zijn zoon in een vakje te stoppen, omdat hij snel afgeleid is. “Maar in feite heeft hij een grote bullshitdetector. Hij heeft verdomme gelijk. Geen kat die weet hoe onze maatschappij draait binnen twintig jaar. Laten we hen wiskundige termen vanbuiten opdreunen, steken we alles in vakjes of is het niet beter om hen de grootste kracht mee te geven naar de toekomst toe: flexibiliteit? Amen.

24845109_1292948034183972_2837124970465722368_nMaar in mijn sector is er ook heel vaak een gebrek aan nuance, steeds meer overigens. Quotes die uit hun context gerukt worden, verhalen die gelanceerd worden om dan een paar dagen later opeens de andere kant te belichten… we vielen er haast over. Ik heb heel vaak een pleidooi gehouden ervoor, maar ik ben zelf niet feilloos, zo leerde ik dit najaar nog toen ik aan zoveel kanten bestookt werd met een gerucht uit BV-land dat ik het voor waarheid aannam, en het nadien een broodje aap-verhaal bleek te zijn. Shame on me, ja.

Ik ben heel blij met mijn job, maar ik heb het afgelopen jaar ook geleerd hoe relatief collegialiteit is. Hoe mensen feestelijke foto’s online gooien met een breed gezicht een dag nadat ze mensen op straat hebben gezet, bijvoorbeeld. Of hoe snel we gewoon worden aan collega’s die vertrekken, simpelweg omdat de mallemolen niet stopt. En again, ook ik ben er schuldig aan.

24327069_132203810803598_3756463330059878400_nOp persoonlijk vlak hebben een aantal verhalen mij geraakt, heb ik los van de #MeToo-kwestie geleerd wat voor klootzakken wij mannen echt kunnen zijn als het over liefde en lust gaat. En dat ik niet minder doe dan vorig jaar en dat ik heel vaak mezelf net niet voorbij heb gehold, maar dat rust in je hoofd en het vinden van je anker een heel wezenlijk verschil kan maken, zelfs al lukt dat niet altijd even goed. Dat je soms moet durven springen, tegen beter weten in. En dat je niet moet twijfelen over kleine projecten, zoals die #LekkersVANRSL, omdat het wel fijne dingen kan opleveren. Dat plannen nog altijd niet mijn sterkste kant is, maar dat zo’n BulletJournal bijhouden wel goed is, simpelweg omdat ik nu zelf letterlijk en figuurlijk mijn agenda bepaal. En dat als je iets wil, het wel lukt. Traag, maar zeker. Ik had nooit gedacht dat ik een halve marathon kon lopen en toch. Ook een belangrijke les: dat is geen garantie dat het blijft duren: elke looptochtje blijft lastig.

18095051_1644494822235168_7892250067099189248_nReizen zat er de afgelopen jaren niet in, maar twee citytrips hebben mijn wereldbeeld wel breder gemaakt, niet alleen door de locaties, maar evenzeer door mijn onbekende buitenlandse reisgenoten. Dat ik deze week welgemeende kerstwensen kreeg van een Noor en een Ierse, beschouw ik oprecht als een verrijking. En dat alles wat dit jaar echt de moeite heeft gemaakt, in vele kleine dingen schuilde, heel veel vaak thuis en minstens evenveel met mijn gezin.

Want uiteindelijk is het alleen maar liefde. Dat was de conclusie van twee interviews die het hoogst op mijn verlanglijstje stonden en mij enorm geraakt hebben. Wat we ook doen, wat we ook willen, werkelijk alles kan je tot die essentie herleiden: dat het alleen maar liefde is dat telt.

Categorieën

Persoonlijk

4 reacties op ‘De 17 van 2017: lessen Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: