Spring naar inhoud

Cadeau-ho-ho

24177566_2376760405883058_9011989912802557952_nHet is moeilijk om niét enthousiast te worden als het over Kerstmis gaat en de clichés die er onlosmakelijk mee verbonden zijn. Het kan simpelweg niet op, qua sfeer, lekker eten en cadeautjes. Ik ben fan, vooral omdat er op zo’n dagen een soort nationaal moment is waar het leven even helemaal stilvalt, en dat we gewoon thuis rond de tafel zitten, het liefst met familie of vrienden. Niet iedereen heeft dat geluk, I know, maar toch: de gedachte alleen al doet me elk jaar weer uitkijken naar die feestdagen.

Tegelijkertijd is er iets dat mij meer en meer stoort bij dat alles: de cadeautjes. Al weken op voorhand worden er namen getrokken, verlanglijstjes via WhatsApp doorgestuurd en moeten we ons tot in den treure afvragen wat we al hebben, voor wie en of het wel genoeg zal zijn. En heel eerlijk: ik heb het ermee gehad. En ik druk me nog beleefd uit, ook al omdat het van een behoorlijk first-world-problem-gehalte is.

24839069_2021171414764132_2932680261860589568_n

Als ik even naar onze situatie kijk, zijn het financieel geen hoogdagen. Ik werk in een enorm onzekere sector en mijn vrouw is sinds een paar maand haar werk kwijt. Voor volgend jaar staan er enkele flinke kosten op stapel en naar verluidt worden kinderen er ook niet bepaald goedkoper op. Zeker niet de onze, die bijna aan het kantelmoment zijn waar zij méér eten en kosten dan wij. Maar tegelijk mag ik niet klagen, integendeel zelfs. Als ik naar de Colruyt ga, hoef ik niet elke cent vier keer om te draaien als we goesting hebben in iets lekkers. Het is thuis warm, we eten vers en we zijn – hout vasthouden! – gezond. Meer dan genoeg om gelukkig te zijn. We doen geen verre reizen, gaan niet fancy uit eten of schaffen ons geen dure foliekes aan, maar als we iets nodig hebben en het past, dan halen we het.

24177286_533095780377484_8969402477384302592_nMijn verlanglijstje is sinds een paar jaar dan ook eigenlijk onbestaande. Van eeuwige schaamte pleur ik er dan maar wat onnozelheden op en meestal resulteert dat dan ook in een bon. Dat er mensen zijn in onze omgeving die enkel maar iets van hun lijstje willen, maakt het er ook niet bepaald spontaner of feestelijker op.

Het is een heel gedoe geworden. We weten al half op voorhand van wie we wat krijgen en moeten dan zo verrast mogelijk reageren met iets dat we eigenlijk zelf konden halen of we totaal niet nodig hebben. Volgend jaar maak ik geen lijstje meer, ik heb het gehad, wat ze ook vragen. Op zo’n feestdagen doe je me nog het meest plezier met een spelletje Monopoly, fijne gesprekken of het maken van plannen om samen iets geweldigs of onnozel te doen. Daar draait Kerst voor mij rond en daar kan geen bon tegenop.

Categorieën

Persoonlijk

10 reacties op ‘Cadeau-ho-ho Plaats een reactie

  1. bij mij is het omgekeerd: ik leerde juist wel een lijstje maken. Er wordt sowieso gegeven. Dan liever iets dat ik kan gebruiken ipv een kaasplank of een keukenrobot of een bongobon voor “avontuur” ofzoiets. Ik voel me achteraf daar ook niet goed bij omdat ik dat maar in de kast laat staan of laat over datum gaan. Maar ik begrijp je spirit. Het is niet overal evident om gezellig samen monopoly te spelen, er spelen soms andere zaken, maar blij voor jou dat het kan en mogelijk is. Je broers zien er dan ook knotsgek uit op je IG-foto’s. Komt helemaal goed daar! prettige kerst!!!

    • Dat is het punt overigens: ook bij ons is het niet evident, haha. Want met mijn broers kan en mag ik alles doen, maar ik vind niemand – inclusief mijn madam – die nog eens Monopoly wil spelen. Ironisch genoeg stond die op mijn lijstje toen we gingen samenwonen acht jaar geleden en zit hij vandaag nog steeds in de verpakking… Ook een fijne kerst!

  2. Ik volg je half, denk ik. Ik heb vooral dat gevoel met Sinterklaas. Niet dat de Sint hier niet passeert, maar toen ik mijn Instagram op de dagen rond Sinterklaas opende, had ik het gevoel dat er een wedstrijd aan de gang was: zoveel mogelijk cadeautjes geven aan mijn kind(eren) en dat op de foto krijgen. Walgelijk gewoon.
    Met Kerst geven we cadeautjes aan mijn ouders, broer en Emma. Ook niet de grote dingen, hoor. Kleine, nuttige dingen. Het is de moment om mijn ouders ook eens te bedanken voor wat ze voor ons doen en dan maken wij van die gelegenheid (extra) gebruik. In het jaar kopen we ook niet zoveel speelgoed voor Emma en dan krijgt ze ook wel eens iets, maar weeral: met mate.
    Aan elkaar geven we al jaren niets, voor geen enkele gelegenheid. We houden dat geld liever opzij voor op vakantie of tijdens een uitstap. Of hij of ik zeggen van: ah, dat zou ik nog wel willen.
    Evident is het trouwens ook niet, want ik zie ons bij de families niet meteen Monopoly spelen. Nu ik er aan denk: wij hebben geen Monopoly en ik heb dat thuis ook nooit gehad (is dit nu een dikke #fail?). We hebben wel Scrabble en die halen we op Oudejaar terug boven!

  3. Pa en ik zouden dat nog wel eens zien zitten om monopoly te spelen , lukt dat met drie ?
    Wat cado’s betreft is t altijd leuk met iets zelfgemaakt af te komen, dan weet je ook dat dit met hart en ziel gegeven is.
    liefs en geniet van 2018

  4. I feel you. Ik probeer al enkele jaren de cadeaus met Kerst af te schaffen, zonder succes, “want dat hoort er toch bij”. Zucht. En ik die dacht dat gezellig samenzijn en lekker eten het belangrijkst was, niet dus. Ik heb een goed doel gevraagd voor Kerst, zo. Iedereen content: zij kunnen iets geven en ik hoef niets te krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: