Skip to content

Dé film van dit najaar? Coco!

161207_coco_2_d9214670911a9eb9fa7aed105565c1c1.nbcnews-ux-2880-1000Scheiding, familieruzies en vooral de dood… het zijn niet meteen de meest frivole onderwerpen om in een animatiefilm te stoppen. Maar als Pixar dat in handen neemt, kan je er gif op innemen dat ze het waanzinnig straf aanpakken. Eerder al brachten ze in Inside Out de menselijke emoties op een hartverwarmende manier in beeld. Jeugdsentiment, puberteit en zelfs depressie werden er zo (on)bewust aangekaart en maakten de thema’s bespreekbaar, bij jong en oud. Met Coco gaan ze nu een stap verder.

null

Coco brengt het verhaal van de kleine Miguel, een jongen die gepassioneerd is door muziek, maar elke muzieknoot is verbannen binnen zijn familie. Blijkt dat zijn overgrootvader ooit zijn muziekcarrière verkoos boven zijn familie en dat zorgt al generaties lang voor verregaande wrokgevoelens.

nullDe familie wordt immers nog elke dag herinnerd aan die tragische gebeurtenis. Coco, zijn dochter, is vandaag de lieveling van de familie. Ze is stokoud, een tikkeltje vergeetachtig en zit al zo ver in de winter van haar leven, dat de lente bijna weer aanbreekt. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Miguel is vastbesloten om mee te doen aan een muzikale talentenjacht, net op Dia de Muertos. Deze Mexicaanse Dag van de Doden is vergelijkbaar met onze Allerheiligen, met dat verschil dat het ginder een heus feest is. Er worden altaren gebouwd in huis om de doden te eren en offeren eten, dat ze veelal zelf opeten.

Ook bij Miguel thuis is het een waar familiegebeuren, maar het wringt als zij hem niet steunen in zijn droom. Op zoek naar een gitaar, steelt hij die uit de graftombe van Ernesto de la Cruz, de grote muzikale volksheld, waar ook Miguel heel hard naar opkijkt.

null

De gitaar zorgt er op een mysterieuze manier voor dat hij in het rijk der doden belandt. Hij ontmoet er zijn lang overleden familie en de charmante oplichter Hector. Tegen alle regels en beter weten in, zoekt Miguel verbeten naar een manier om terug te keren én zijn muzikale droom werkelijkheid te laten worden.

null

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Coco is een wonderbaarlijk mooie film. Als warme soep na een herfstwandeling, een heet bad na een loopje of kaarslicht op een koude kerstavond… dat heerlijk warme gevoel kapt Coco in je hart en ziel, met slóten.

nullCoco brengt de dood zo levendig in beeld en belicht de thematiek in zo’n cultureel prachtig kader, dat je al na vijf minuten helemaal overstag gaat. Je hebt nooit het gevoel dat ze van een parodie van die Mexicaanse feestdag maken, integendeel. Het respect en de integriteit druipt er van af. De animatie is als vanouds top en de verschillende settings zijn heel straf uitgebouwd. Verhaaltechnisch is er weinig op te merken, al voelde het einde wel klef aan. Ik ben zeker dat wie moest huilen van die befaamde terugblikscène in Up, opnieuw een flink potje gaat janken. Al is het maar omdat de mimiek bij momenten griezelig realistisch is.

Coco vinkt alle vakjes met verve aan en Pixar bewijst hiermee dat ze nog steeds onklopbaar zijn als het over storytelling en animatie gaat. Straffe film, voor het hele gezin, en de trip naar de bioscoop méér dan waard. Hieronder vind je nog een trailer, maar twijfel niet: ga gewoon kijken.

Categorieën

Disney

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: