Skip to content

Standby

“Dit is niet ok.”

De woorden zinderen na. Ze gulpen en gapen, ze briesen en braken, ze komen en krassen. De verhalen stromen op tafel, net als de verwijten, schuldgevoelens en machteloosheid. Er valt ironisch genoeg iets romantisch te zeggen over die tragische schoonheid die schuilt in het verdriet bij de vrouwen aan tafel. Hoe bot, eerlijk en rauw hun verhalen zijn, hoe alle geplogendheden of maskers weg vallen.

mario-azzi-28007

Het is leeg in de Irish Pub. De uitbaatster veegt de tafels schoon, terwijl Bruce Springsteen weerklinkt. Hij omschrijft hoe deze vrouwen zich voelen, hier en nu, terwijl ze worstelen met hun gevoelens en gezin.

At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the middle of my head

Het is te vanzelfsprekend geworden, zegt de derde vrouw in het gezelschap. Ook zij heeft kinderen en vooralsnog een huwelijk dat niét op instorten staat. Ik kan niet anders doen dan zwijgen en luisteren. Luisteren naar de gelijkaardige verhalen over mannen die opeens geen zin meer hebben in hun huwelijk en dan maar hun eigen ding doen op een ander. Verwachten dat hun vrouw hen troost als ze zich niet goed voelen, of liefdesverdriet hebben of nog erger: die letterlijk vragen of ze standby willen staan. Tot ze klaar zijn met deze midlifecrisis of als backup als het toch afspringt met hun nieuw lief.

ian-espinosa-311604Waanzin. Ik heb er geen ander woord voor. Het doet me veel in vraag stellen, heel veel zelfs. Dezelfde vragen die deze vrouwen ook hebben: waarom? Wat bezielt er je om er gewoon de stekker uit te trekken, wat is die trigger? Je kan niemand veroordelen voor wat ze voelen, maar wel voor hun handelingen.

Want het duurt niet lang vooraleer ik aan mijn vrouw denk. Wat ze opgeofferd heeft. En ja, het was ook haar keuze om te kiezen voor ons huwelijk en de kinderen, maar ze hoéfde het niet te doen: haar hart, haar lijf en haar gedachten in de strijd te gooien. Om samen te wonen, te trouwen, kinderen te maken en mij simpelweg graag te zien. Om alles in dienst te stellen van ons, om op het einde van die onbegrijpelijke rit dat het leven voorstelt, terug te kijken en hopelijk te zeggen: het was het waard. Akkoord, ik doe het ook, maar wat ik voel is logischerwijze vanzelfsprekend. Bovendien is het als man biologisch gezien ook makkelijker: objectief gezien zijn wij oerdriftgewijs enkel nodig voor de productie van zaadcellen en daarna kan de kous meteen af zijn, terwijl het voor de vrouw echt fysiek ingrijpend is. Maar niet alleen biologisch raken we met veel weg, ook algemeen in deze maatschappij van vandaag. Maar respect zou er altijd moeten zijn, wat er ook gebeurt.

anthony-intraversato-414115Er is veel gezegd over mannen de afgelopen weken. Verhalen die opdoken, dichtbij en veraf. Ze zitten met de handen in het haar, die vrouwen aan mijn tafeltje, vechtend tegen de tranen. Alles komt aan bod, van begrip voor gezinsdrama’s tot de pijn van hun moederhart. Brutaal alweer. Gapende wondes, waar je toch blijft naar kijken. Uit fascinatie, uit ongeloof.

Hun hoofd wéét dat dit niet klopt, maar hun hart houdt heel het boeltje samen, met daar centraal middenin hun kinderen. Het komt niet meer goed met hun man, dat beseffen ze diep vanbinnen ook, maar tegelijkertijd willen ze de wereld verzetten om hun gezin samen te houden, samen met hun geestelijke gezondheid. Of wat er nog van overblijft.

Want waar trek je de grens, klinkt het retorisch. Hoe ver ga je? Hoe lang duurt het vooraleer er niets over blijft van je zelfrespect? En wat gebeurt er dan? Wat gebeurt er als alles waarop je je vertrouwen hebt opgebouwd definitief ineenstuikt? En meer nog: wat vertel je dan aan je kinderen? Welke zekerheid geef je hen als je het zelf totaal niet meer weet?

We drinken nog een glas. Ik zeg nog steeds niets en ook zij vallen stil. Ze hebben er genoeg van, hun hart is uitgestort, de pijn ligt bloot, de onzekerheid ook.

Dit is niet ok, denk ik bij mezelf als ik naar huis rij. Dit is eigenlijk helemaal niet ok.

 

Categorieën

Persoonlijk

4 thoughts on “Standby Plaats een reactie

  1. Je partner bedriegen moet ongeveer het wreedste zijn wat je hem/haar kunt aandoen. Ik weet wat het met mijn eigenwaarde heeft gedaan (minus 10 of zo?) net zo goed als ik nu weet hoe hard ik op mijn strepen sta in mijn huidige relatie.
    Te snel uit mekaar gaan mag soms wel de ziekte lijken van deze tijd, ik weet heel zeker dat er genoeg zijn die ook te lang samen blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: