Skip to content

Van muis en man

Er zijn letterlijk al duizenden artikels gewijd aan de vraag wat een man nu een man maakt. Is het een zin voor verantwoordelijkheid, assertiviteit of een soort machtswellust of agressie?

21911347_150622358869444_4102806327418421248_n (1)Het is een vraag die ik me vaak stel de laatste tijd, als ik kijk naar dat steeds groter wordende ventje hier in huis, wiens gedachten, hormonen of wat dan ook, opeens alle richtingen kunnen uitschieten. Dat resulteert dan al eens in het staan zwaaien in zijn blote flikker, met een lage stem ponerend dat hij een grote wiemel heeft. “En papa ook!” Ik zweer u, geen idee waar hij dat soort praat uit haalt, maar hilarisch is het wel. Duimen evenwel dat hij het niet flikt in de Colruyt.

Minder grappig is dat ik – sinds ik het wat op een afstand bekijk – ook dingen rondom me zie waar ik steeds ambetanter van wordt. Zaken die ik niet zozeer normaal vond, maar waar het toch steeds meer begint te wringen, misschien ook sinds ik een dochter heb. Al prijs ik me wel gelukkig dat ze zich niet laat doen, en dat ze voor haar anderhalf jaar al letterlijk en figuurlijk stevig in haar schoentjes staat.

Ik had onlangs een heel fijn, eerlijk en boeiend gesprek met twee vrouwen over #wijoverdrijvenniet. Dat ze soms wél eens overdrijven, dat we niet elke opmerking of geflirt moeten catalogeren onder vrouwonvriendelijk. Maar dat er een probleem is, daar valt niet rond te kijken. Iemand die de vaatwas komt herstellen en stelt dat ze vast wel ‘een heel vuil meisje is’ of mannen die in een fotoreportage precies wel veel aandacht hebben voor hen… Het zijn zaken die ik als man niet snel tegenkom. Fuck it, simpelweg niet.

21909177_1957759257814608_6959916068475240448_nHet is zo absurd dat ik er mee moest lachen, simpelweg omdat die mannen het ergens ook maar in hun hoofd halen dat zoiets werkt. Echt, gasten, dit meent ge toch niet? Ook dichtbij zie ik het gebeuren. De man bijvoorbeeld – al heb ik het moeilijk om die term dan te gebruiken – die berichten en mails stuurt naar andere vrouwen om zijn verliefdheid te uiten. Ik kan best geloven dat je huwelijk eens een minder moment doormaakt, maar als dit binnen dezelfde groep mensen een keer of zes, zeven voorkomt, is er meer aan de hand. Of die kerel die besloot op een ander te gaan, net op het moment zijn vrouw in het ziekenhuis ligt, zwanger en niet zeker of hun kind het haalt. Waanzin. Dat verdient geen enkele vrouw. Het zijn twee mannen uit mijn directe omgeving – geen vrienden, nee -, waar de buitenwereld (laat staan hun halve trouwboek thuis) amper iets van afweet.

Ik (her)ken ze: die hormonen die soms alle kanten uit schieten, bij mijn zoon, bij mezelf of andere mannen. Maar dat geeft nooit ofte nimmer het recht om vrouwen onrespectvol te behandelen. Het schokkende van Hollywoodmogul Harvey Weinstein is niet hetgeen hij allemaal geflikt heeft, maar hoe het jarenlang onder de mat werd geveegd. Hollywood is al decennialang een mannenbastion geweest, dus hoeft het niet te verwonderen dat ze de rangen gesloten hielden. Maar als je zelf die hormonen of je gezond verstand niet onder controle krijgt, dan moet een ander het durven doen en je wijzen op je plichten.

21909360_542841689390855_6931779166488494080_n (2)Maar ik ben minstens even hypocriet, bedenk ik dan. Ik kan ook mijn nek uitsteken om die man, die vrouwen (gelukkig alleen verbaal) lastig valt en hem voor schut te zetten, of die ander zijn vrouw inlichten omdat niemand zo’n egoïstische klootzak verdient als echtgenoot. En toch doe ik het niet. Omdat het mijn zaken niet zijn, omdat ik soms al zever genoeg aan mijn kop heb… ik kan eigenlijk een paar redenen bedenken om het niet te doen. Want ik vraag me eerlijk gezegd ook af of het überhaupt zoden aan de dijk brengt.

Het enige wat ik echt wél kan doen, is naar mijn kinderen kijken en zweren dat ik er alles aan zal doen dat geen van hen een ander ooit discrimineert of minderwaardig behandelt, al zeker niet op basis van geslacht, huidskleur, afkomst of wat dan ook.

En het is meer dan een goede zaak dat dit soort verhalen, onder #wijoverdrijvenniet of #metoo aan het licht komen, zodat we toch met zijn allen gaan beseffen dat het anders moet, dat dit niet ok is, verre van zelfs. Als ik één tip mag geven aan vrouwen: noem ze geen man. Ze verdienen die titel niet. Noem ze voor mijn part het vuil van de straat, maar iemand die een ander ongevraagd bepotelt is geen man. Een hooligan die onder het mom van clubliefde de boel afbreekt of anderen in elkaar rost, is geen voetbalsupporter, maar een stuk krapuul. Iemand die vrouwen slecht behandelt, verdient die titel nog meer.

21224456_1276955609083441_4333535909044551680_nMijn zoon wordt een man, troost ik mezelf. Door erop te hameren dat hij moet lief zijn voor zijn zusje, haar gelijkwaardig moet behandelen, haar recht helpen als ze valt, door het in te prenten dat hij het niet genoeg kan zeggen dat hij ze graag ziet, door haar te troosten als ze pijn heeft en altijd goed voor haar te zorgen. Hij is nog wat klein om de volle impact van mijn woorden te beseffen, of de maatschappelijke waarde ervan. Of er altijd naar te handelen, want het blijkt echt een leerproces. Maar als hij haar autootje uit handen neemt om dat wiel te herstellen, dan weet ik dat het wel goed komt. En als zij zich flink verweert als het nodig is, dan ben ik het zelfs helemaal zeker.

Categorieën

Persoonlijk

2 thoughts on “Van muis en man Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: