Skip to content

Bliksem

“Kan je bellen?”, stuurt ze. We horen elkaar tijdens de dag wel, maar als ze dit om 10 uur ’s morgens vraagt, net als ik op pad ben, dan voel ik al geen bui, maar een heuse donderstorm hangen.

Vooral omdat die donderstorm niet zo ver hing. Boven haar hoofd rommelde het al even. We wisten dat de bliksem zou inslaan, al maanden zelfs, alleen wisten we nog niet waar. Je gaat dan wel niet schuilen onder een boom, maar als je in een bos staat, dan is het pure loterij natuurlijk.

“Ik ben vanmiddag thuis. Ik heb net mijn ontslag gehad.”

20347668_1808604995821795_989445651932643328_n (1)De bliksem slaat in. Er is regen mee gemoeid in de vorm van tranen. Ik zucht, weet niet wat zeggen, net als veel mensen de komende uren en dagen, zo blijkt. Wat valt er ook te zeggen? Weinig. Verwijten? Als dat zou helpen. Vloeken. Dat wel. En veel. Ik laat de storm razen. In haar hoofd, in mijn hoofd.

Ik ben niet in paniek, zegt ze aan de telefoon, als ze wat uitgesnotterd is en de donderstorm opnieuw wat gerommel in de verte wordt. Ik maak me ironisch genoeg ook weinig zorgen, ook al omdat ik als geen ander geloof in haar, zelfs als zij het zelf niet doet. Paniek is een slechte raadgever, weten we allebei, maar het wordt wel even krabben in ons haar, want het wordt echt weer beginnen van nul. De job die ze deed, met de uren die ze had… die liggen immers niet voor het rapen. Zeker niet in een sector die het moeilijk heeft, vandaar ook haar ontslag. Bovendien is haar flexibiliteit een van de grootste en belangrijkste steunpilaren van mijn job.

22071472_696194097255772_1784737758221172736_nDat het niet aan haar ligt, scheelt veel, al is ze er vet mee. De bliksem laat zich voelen, vooral door de snelheid ervan. In één flits is het voorbij. Ze weet nu aan den lijve hoe het is om letterlijk en figuurlijk op straat gezet te worden. Het laat sporen na, die inslag. De grond is even zwartgeblakerd en het voelt leeg rondom haar. Boven haar is het ijzig stil. Rondom haar gelukkig niet. De regen spoelt die as wel weg en als de zon terugkeert, dan groeit er wel iets nieuws, weten we allebei. Misschien niet meteen hetzelfde als vroeger, dus vraag je je nu af of dat beter of slechter is. Maar het zal iets moois worden, dat weet ik nu al. En ongetwijfeld zal er weer elektriciteit in de lucht hangen. Maar dat mag. Graag zelfs.

Categorieën

Persoonlijk

6 thoughts on “Bliksem Plaats een reactie

  1. Na een tijdje leer je het zien als een nieuwe opportuniteit. Zo leer ik toch zelf. Uit ervaring. Ik werk bij vzw Farmaka. Of, ik ging er een maand of 9 geleden in ziekenverlof, en nu lijkt het erop dat ik er nooit zal terugkeren.

  2. Sterkte daar. Net wanneer je er niets aan kan doen, voelt het dubbel zo rot aan…. I know the feeling. Vooral even afstand nemen en jezelf wat tijd gunnen. Je nu halsoverkop in een job storten heeft weinig zin…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: