Skip to content

Misschien morgen

Ik denk dat híj de schoonbroer is die hij altijd gewild heeft“, zegt ze opeens, zonder aanleiding en zoals ze vaak is: rustig en brutaal eerlijk. Mijn broer is fantastisch op een dansvloer. Het type dat meer volk op een dansvloer krijgt dan de DJ zelf. Hij speelt luchtgitaar met de al even uitzinnige bruidegom, de broer van mijn vrouw. Ik zit er bij en kijk er naar, met een flink glas cava voor mijn neus. Ironisch genoeg dacht ik net hetzelfde op dat moment.

Ik vind die gedachte best jammer, maar niet geheel onlogisch. Ze hebben meer raakvlakken, mijn broer en mijn schoonbroer, omdat ze allebei nogal eigenzinnig, recht door zee en erg sportief zijn. Dat eerste ben ik ook, maar over de rest zal ik maar zwijgen. Aan ons tafeltje, even daarvoor, hebben ze het honderduit over trainingsschema’s en voedingtips. Mijn inbreng is logischerwijze nihil, maar ik hou van boeiende conversaties. En het zijn oprecht twee mensen die ik graag zie, dus vervelend vind ik het niet dat het zo goed klikt tussen hen, integendeel zelfs.

Ik ben er niet trots op, maar ik drink mezelf wat moed in. Ik heb geen drank nodig om mij te amuseren, verre van. Ik ben meestal en zelfs graag Bob op feestjes. Maar ik zie in zijn vriendenkring een pak afgetrainde lijven in kostuums op maat staan. Zelfs zij die een buikje hebben, zitten gewoon goed in het vlees. Ik zit eerder goed in het vet, bedenk ik mij. Over het algemeen kan ik daar mee leven: ik voel me goed in mijn vel, weet wie ik ben op dat vlak en maak mij ook geen illusies. Maar vanavond ga ik niet naar huis met de award voor de gast met het meeste zelfvertrouwen of godbetert goeie dansmoves, zelfs niet na vijf glazen cava, dat besef ik ook wel. Wie ons een beetje kent, weet dat mijn vrouw al evenmin in aanmerking komt. Haast altijd op zo’n avonden, terwijl ik een hele dag virtueel op een podium sta te schreeuwen dat ze toch wel dringend haar award mag gaan ophalen.

21911315_134882400466556_1565513041066328064_n

Enfin, ik hoor die avond een verhaal opduiken. Een plan dat bol staat van ambitie, lef en goesting. Eentje waar ik onder de indruk van ben. Eentje dat op mijn lijf geschreven zou staan, ware het niet dat het mij net vaak aan die essentiële factoren ontbreekt. Ik heb best wel ambitie, lef en goesting, maar nog vaak iets te veel binnen mijn comfortzone. Ik schijt ideeën en zou met gemak tien zijprojecten uit de grond kunnen stampen, maar ik vind nu al geen structuur in al die chaos. Ik voel me een hypocriet als ik bedenk dat ik nog geen 24 uur eerder mijn vrouw op het hart druk ‘dat alles onmogelijk lijkt, tot het iemand doet’. Het is een kwestie van tijd vooraleer ze al mijn inspirational quotes, het ene al meer cliché dan het andere, tot een boek verwerkt en mij daar keihard op mijn bakkes mee slaat.

“Zijn we eigenlijk geen twee grote tjoolders?”, vraagt ze de middag na het huwelijksfeest, net als ik de Antwerpse ring afrij en de kater aan het uitzakken is. Ik zeg alweer niets, omdat ze opnieuw mijn gedachten heeft gelezen. Er is altijd wel een reden of excuus om iets niét te doen, bedenk ik. Het cynische is dat ik wéét dat die gedachten onnodig, nutteloos en zelfs overbodig zijn. Het zorgt alleen maar voor tegenwerking, het blokkeert heel dat gedoe om vooruit te kijken. Het is soms fijn om tevreden te zijn met wat je hebt. Soms is alles wél eens goed genoeg.

En dan zijn er dagen als deze waar dat niet zo is. Waar het wel steekt is dat je broer een warmere omhelzing krijgt als je het feest samen verlaat, waar het wringt waarom je bij plannen blijft en waarom je altijd maar weer voor die veilige optie kiest, omdat je het gevoel hebt dat je al genoeg stommiteiten begaat.

“Weet je”, zeg ik haar. “Op ons bek gaan we sowieso. En eigenlijk kunnen we dat even goed doen als we iets doen wat we gráág doen.” Ik zeg het onbewust ook tegen mezelf, maar ik weet niet of ik het ook echt geloof. Zij zwijgt op haar beurt. Ik lees misschien ook haar gedachten. En heel even krijg ik het gevoel dat dat aanmodderen niet blijft duren, dat we vroeg of laat een stamp in onze sjokkedijzen krijgen en dat we ver geraken, heel ver zelfs. Het wordt vandaag niet, maar misschien morgen.

Misschien.

Morgen.

Categorieën

Persoonlijk

One thought on “Misschien morgen Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: