Skip to content

Lopen op wieltjes

motorized-wheelchair-952190_1280In ons dorp is er een dienstencentrum, waar er hard gewerkt wordt voor, rond en met mensen met een beperking. Er is een hele fijne kinderboerderij, dito brasserie en domein waar iedereen welkom is. Het is een open domein ook: geen kat die hier vreemd opkijkt als we rond de kerktoren elektrische rolwagens zien passeren of er bij de bakker iemand extra hulp nodig heeft, het is hier simpelweg part of the community. En dat is een verrijking, zonder meer.

Ik trok er naar de looppiste, midden dat domein. Er was een verrassende septemberzon, een oude man die heel geconcentreerd aan het kogelstoten was en een playlist die me vooral moest motiveren na een tijdje stilliggen.

80708076_Jt-0lZuxLnQ9DzZ4atCmkwYFadnCGnjxPUxkavO6Lg0De situatie zat zo: na een paar rondes komt een groep aan op het tennispleintje midden die piste. Ik zie hoe de begeleider geduldig uitleg geeft en hoelahoepen op de grond legt. Het duurt drie rondes vooraleer ik doorheb wat ze precies doen. Ironisch dat zij het wel meteen snappen. Ik ben een sucker voor dit soort filosofisch getinte symboliek, want wie is er nu beperkt, denk ik bij mezelf.

Niet veel later steken twee jonge mannen mij over met hun driewieler. Ze kijken niet opzij, maar trappen vrolijk rondje na rondje. Ik voel me meer en meer op mijn gemak. Ik catalogeer ons niet in normaal en abnormaal, integendeel. Ze gaan veel sneller vooruit op die piste. En weer denk ik: wie is er nu beperkt?

De laatste ronde besluit ik nog eens alles uit de kast halen. Halfweg staat iemand die er school volgt, maar niet in een rolstoel zit, langs de kant uit te blazen.

cloud-97453_1920

Hij ziet er iemand uit die nog minder conditie heeft dan ik, maar hij straalt wel een zekere kinderlijke blijheid uit. Hij ziet mij, ik zie hem en ik steek mijn hand uit. Hij lacht en geeft een high five. Ik loop op wolken, ben oprecht blij van dit zicht, van hoe normaal en logisch dit eigenlijk allemaal wel is. Hoe we het eigenlijk onszelf vaak veel te moeilijk maken en alles in vakjes willen stoppen. De muziek in mijn oren hoor ik al eventjes niet meer.

Ik loop die ronde zo’n 2,5 keer sneller dan alle voorgaande. Net als ik stop en wat drink, zie ik hem op mijn beurt passeren, de knaap die ik een high five gaf. Hij loopt ook de ziel uit zijn lijf, kan dit tempo geen halve ronde volhouden, maar hij steekt wel één van die driewielers over. Ze glimlachen om ter breedst, zeker als die driewieler meteen daarna ook een sprintje inzet. Hier draait het niet om prestatie, maar om plezier, wat veel mensen zoals ik al eens vergeten op een looppiste, die vooral in competitie zijn met zichzelf.

Net op het moment dat ik wil gaan zitten, rapt Kendrick Lamar in mijn oren:

Bitch, be humble. Sit down. Be humble. Sit dówn.

Ik moet ook breed glimlachen als ik ga zitten en bedenk: het is een fijne dag voor symboliek.

Categorieën

Persoonlijk

One thought on “Lopen op wieltjes Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: