Skip to content

De grillen van groen gras

Het gebeurt niet vaak dat we bellen. Dat hij iets laat weten voor het weekend, zegt hij. Dat me dat weinig kan schelen, antwoord ik botweg. Ik wil vooral weten hoe het met zijn dochtertje gaat. Hij doet zijn kant van het verhaal, dat ik een kleine week geleden vernam van mijn vrouw die door de zijne werd ingelicht. Dat was blijkbaar de korte versie, dus is mijn beeld niet bepaald hetzelfde als van wat er echt gebeurd is.

21107113_455141334867070_8847601628686057472_nDe lange versie blijkt heftig, heel heftig, hallucinant bij momenten. De aanval, de MUG, die onzekerheid, die angst… fuck. Hoe meer details ik hoor, hoe meer mijn eigen vaderhart bloedt. Natuurlijk kon ik de uitkomst van het telefoontje al raden, dat ze het festival aan zich voorbij laten gaan. Ik kijk er niet vreemd van op, zou in zijn plaats hetzelfde doen. Haar gezondheid gaat boven alles, maar uiteraard is er die ontgoocheling. We hebben een drukke job en onze handen meer dan vol met dat fijn grut thuis, dus zijn we al even zuinig met uitstappen waarbij we de kinderen wegdoen als met onze telefoontjes.

Ik duw mijn gsm af en kijk naar mijn gras, dat alweer schaamtelijk te lang is en vol onkruid staat. Ik denk aan alles dat is moeten blijven liggen de afgelopen week en aan het omgekeerde: wat allemaal voorrang heeft gekregen. En het voelt wrang aan. Ik denk aan een aantal andere zaken die gebeurd zijn en waar het mij keihard geraakt heeft als vader. Ik ben ontgoocheld na het telefoontje, maar vooral in mezelf, omdat ik er had moeten zijn. De dag nadien, om een klop op de schouder te geven of ze misschien aanbieden om een pot op te janken.

20170823_193324Mijn grasmachine brengt rust, terwijl het even waait in mijn kop. En halfweg mijn gazon komt hij naar buiten, met zijn favoriete trui. Kap aan, want de zon gaat onder straks en de wind laat zich voelen. Hij houdt de tuinafvalzak open, zelfs al is het eigenlijk niet nodig, als ik mijn bak met gras er in uitkap. Hij gaat nadien telkens weer zitten, roept vrolijk ‘startje!’ als ik de machine weer in gang steek, springt recht als mijn bak met gras vol is. En dat gaat zo een half uur door. De wind gaat liggen in mijn hoofd, buiten ook. Ik kan niet anders dan zeggen dat ik van hem hou, elke keer als hij geconcentreerd helpt kijken of er geen gras naast de zak valt. Het klinkt klef en onnozel, maar ik meen het elke keer weer als ik hem op zijn voorhoofd kus.

Ze hebben gevloekt, als ze onze foto’s en filmpjes zagen passeren, zeggen ze de dag na het festival. Dat het fijn was, maar dat ze geen spijt moesten hebben dat ze thuis gebleven waren, antwoord ik. Hun dochter loopt heen en weer, stralend in een prachtig kleedje, lachend, spelend, alsof er nooit iets gebeurd is. We drinken een pint. En nog een. En nog een. En hebben het over hoe ze ons leven overhoop gooien, de sporen die zo’n gebeurtenis op je gezin kan nalaten en hoe alles – maar dan ook alles – zo belachelijk onbelangrijk lijkt als het over je kinderen gaat, zeker als je onverwacht op overlevingsinstinct moet gaan in een noodsituatie. En dat die liefde voor kinderen eigenlijk in geen woorden te bevatten valt.

21107959_1954028931511515_398884307248087040_nWe zeveren, praten serieus, schakelen even over op Engels voor de oudste en zien hoe mijn oudste net niet met een fietsje van de glijbaan gaat fietsen. We gooien elkaars kinderen in de lucht, spelen, kietelen en maken hen helemaal gek.

Dat ik me niet ambetant moest voelen, leid ik af uit ons gesprek. De afgelopen week hadden ze even niemand nodig en enkel elkaar, maakten woorden weinig uit. Als we weggaan, kijk ik naar hun gazon. Het heeft kort gras, is onkruidvrij en van putten bespaard, alles wat het onze niet is. Maar het is niet groener, bedenk ik. Het is niet groener. We zeggen niets meer en ik pak hem stevig vast. En we weten allebei dat het gras er geen kloten toedoet, maar wel die kleine blote kindervoetjes die daar in rondspringen. In het gras, in ons hoofd en in ons hart. En we prijzen ons, al is het misschien weer heel even, perfect gelukkig.

Categorieën

Persoonlijk

3 thoughts on “De grillen van groen gras Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: