Skip to content

Zee

Het duurt niet lang, hoogstens een paar minuten. Hij staat op het einde van de golfbreker.

IMG_91062

Dat kleine lichaampje, helemaal naakt, kijkend hoe de golven dichterbij komen. Alsof hij opeens niet meer dat soms zenuwachtige ventje is, dat precies over alles te veel moet nadenken, maar een jongen die zijn angsten in de ogen kijkt, die de zakkende zon en het lichte briesje in zich opneemt, volledig vrij van alles. Hij straalt iets vredevols uit, een kalmte die ik niet meer ken, een zielsrust die ik was vergeten.

IMG_90512Op de weg terug legt mijn vrouw haar hand op de mijne, een fijn momentje van intimiteit, romantiek misschien, dat er in deze drukke tijden te vaak bij inschiet. Dat het een goed idee was, zelfs last-minute, en duidelijk beter meeviel dan ons vorig strandbezoek. Ze moet lachen en ik ook. Het voelt goed om haar te zién lachen. Want we doen het nog wel, op diezelfde golflengte zitten, maar we zien het niet altijd meer van elkaar. We kijken soms vooral naar wat er zich afspeelt in die wervelstorm thuis, in ons huishouden en vooral in de hoofdjes van die twee.

Waar de draadjes nog niet goed zitten, waar dat uitdrukken niet altijd goed lukt, laat staan dat ze weten wat ze willen. Het duurt niet lang, dit gevoel van collectieve verstandhouding, dat weten we. Twee dagen later zullen we alweer de tel kwijt zijn als het over huilbuien, tegenspreken of boos zijn gaat. En zullen we weer gesakkerd, gediscussieerd en gevloekt hebben over onnozelheden, het soort van wie-heeft-wat-waar gelegd.

IMG_90742

Maar nu nog eventjes niet. Naar de klok hebben we niet gekeken, en de zonsondergang al evenmin. Maar we hebben vitaminen getankt en we zijn gulzig geweest, want ze zijn kostbaar.

Als we wegrijden van de parking en door de haven rijden, waar verroeste boten, oude vissers en verlaten plaatsen ons als geen ander wijzen op de vergankelijkheid van dit alles, speelt Genesis met het zo heerlijk ontspannende Hold On My Heart.

Hold on my heart
Just hold on to that feeling
We both know we’ve been here before
We both know what can happen
So hold on my heart

IMG_91482Papa Sammetje water weesj‘, klinkt het trots. En terecht. Ik ben nog steeds verwonderd als ik bedenk hoe hij zomaar ineens zijn broek afstak en de zee in liep, hoe hij voor het eerst en al blinkend in zijn vel stond te plassen in het zand. Dikke trui aan, in zijn blote kont. Ik hoop dat hij het nog heel lang mag vasthouden, dat gevoel van vrijheid. En dat het eigenlijk nooit weg mag gaan: dat idee dat als hij helemaal naakt voor de zee staat, het ook ok is. Dat de golven komen en gaan, dat de zon ondergaat, maar ook altijd weer opkomt. Dat het water koud kan zijn, maar je het weer warm krijgt als je er uit komt. Dat er altijd wel iemand klaar staat met een handdoek. Dat het niet duidelijk is waar je staat, waar je je voeten zet, maar dat je altijd wel grond aan je voeten vindt, hoe diep je ook moet zoeken.

IMG_90722

Ik kan alleen maar hopen dat hij net als ons dankbaar zal zijn om wat voor én achter hem ligt, kan zien hoe de schoonheid in die kleine dingen ligt, dat gelukkig zijn soms zo moeilijk lijkt, maar eigenlijk zo verrassend simpel is. En heel stiekem hoop ik dat ik het ook ooit nog eens kan doen: zo heerlijk kind zijn, zo onvolwassen, zo ontdekkend. Mijn broek afsteken en simpelweg die hele grote zee inlopen. En weten dat het ok is. Dat het hoe dan ook altijd ok is.

Categorieën

Persoonlijk

6 thoughts on “Zee Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: