Skip to content

Alleen maar liefde

Exact een maand geleden las ik het hallucinante bericht dat Stefaan Degand in één klap zijn vrouw en ongeboren kind was kwijtgeraakt. Dat kwam binnen, serieus binnen. En nog steeds spookt het door mijn hoofd bij momenten.

17333762_655585804648210_3479789997937131520_nHet was nog geen drie maanden geleden dat ik met hem had samengezeten in Oostende voor een interview dat sindsdien was blijven hangen. Niet alleen omdat hij drie kwartier eerder ondoordringbaar leek en toen opeens openbloeide, maar ook omdat hij zijn gezin had meegebracht en ik even een kijkje kreeg in een intiem familiemoment. We aten samen wafels en hadden het over de recente dood van zijn moeder, terwijl zijn dochter haar heerlijk eerlijke kinderlijke zelf was. Geen voorspelbare situatie, vragen of omgeving. Op journalistiek vlak een godsgeschenk, op menselijk vlak mogelijk nog meer. Want voor mij was dat gesprek symbolisch belangrijk. Vier jaar eerder was hij mijn eerste echte ‘BV-interview’, waarbij ik zo zenuwachtig was als de pest, mijn vraagjes nog netjes had uitgeprint en ze braaf afhaspelde.

Onvoorspelbaar, moeilijk zelfs, had mijn voorganger zaliger, de man waar ik zo naar opkeek, ooit nog gezegd. Als ik in het interview zou slagen, zou ik aan mezelf bewijzen dat ik het misschien wel waard zou zijn om in zijn voetsporen te treden. Toen dat interview lukte én ik voelde dat er meer, veel meer, schuilde achter dat stuurs imago, wist ik dat ik daar ooit nog wilde achter komen, misschien onrechtstreeks bewijzend dat ik die erfenis de nodige eer aan deed.

17587288_274433932984636_2182178226313363456_nIk kreeg die kans, tijdens een herfstachtig aanvoelende dag in het grauwe decor van de Oosteroever in Oostende. Het meest verrassende was de manier waarop hij omging met zijn vrouw en dochtertje, iets jonger dan mijn oudste. Het zijn zaken die ik technisch gezien even moeilijk kan omschrijven als de liefde voor je kind. Daar, in die verouderde tea-room op de dijk – waar slechts een verdwaalde wandelaar zich waagde – hadden we het over vaderschap, ontgoocheling, jeugdherinneringen, afscheid nemen en liefde. Heel veel liefde. Dat straalde het gezin ook uit.

Hoe hij zijn dochter troostte toen ze op haar tong beet, zijn armen theatraal in de lucht gooide toen de ober de wafels bracht of hoe hij met één blik en een half woord praatte met zijn vrouw. Zoveel liefde, zoveel begrip, zoveel harmonie… Je hebt achteraf vaak het idee om zoiets romantischer voor te stellen dan het is, maar het was gewoon ook zo.

20065931_253691825129191_3898756180691910656_nToen ik het nieuws vernam, ben ik diezelfde dag nog teruggegaan naar die tea-room, omdat ik er toevallig moest passeren voor mijn interview. Ik at er opnieuw een wafel, maar ze smaakte mij niet, integendeel. Woorden en gedachten schoten alle kanten op. Ik heb ze aan mijn bureau in een column proberen te gieten, in de hoop dat er meer zouden zijn die vooral het menselijke zouden zien, die hem niet zouden reduceren tot BV of die brute grapjas in De Slimste Mens.

Ik schreef over de liefde. Hoe alles liefde was, is en zal blijven. Alleen maar liefde. Ik was verbaasd om te zien hoe het viraal ging en uiteindelijk een pak meer dan 4.000 keer gedeeld werd. Mensen uit zijn omgeving hebben het gelezen, hij ook, zo bleek achteraf. Maar het zijn lege woorden, hol en betekenisloos, zoals zijn leven ongetwijfeld moet aanvoelen bij momenten. Fuck, hoe mijn leven zeker zou aanvoelen op zo’n moment.

Ik overwoog om naar de begrafenis te gaan, maar die vond plaats in intieme kring. Ik kocht een kaart, maar schreef er niets op. Ik typte zijn mailadres in, maar schreef ook niets. Ik belde twee weken later met zijn broer en mijn hart brak. Niet veel later stuurde hij out of the blue zelf een mailtje. Eentje van weinig woorden maar waarmee hij tegelijkertijd ook alles zei.

Het is absurd, dit wens je je ergste vijand niet toe. Misschien daarom heb ik extra hard en voor het eerst in heel, heel lang onlangs van mijn vakantie genoten en was het nadien ook weer stevig afkicken. Het is soms lastig, dat ouderschap, zelfs met zijn tweeën. En je hebt zoveel plannen en soms te weinig tijd, geduld of geld. Maar je hebt die liefde. 

Alleen maar liefde, denk ik dan weer. Alleen. Maar. Liefde.

Categorieën

Persoonlijk

7 thoughts on “Alleen maar liefde Plaats een reactie

  1. Hoe moeilijk het zijn kan om een totale leegte te omvatten , hoe zwaar mag een kruis zijn om dragen ? Niemand verdient dit mee te maken, niemand wenst dit mee te maken, toch gebeurt het , ……..
    Het enige die achterblijft zijn de “gelukkigen” de ” levenden” omhuld door een absolute leegte ……..

  2. wij zijn nooit voorbereid op het verliezen van iemand die je lief heb. Het is het pijnlijkste in het leven en ook het onaanvaarbaarste.
    De pijn die je op dat moment voelt kun je niet beschrijven, maar als je word omringd met veel liefde en steun kan je even verder!
    Laat je omringen met de liefde die je krijgt en verwerpt ze niet, je zal vlug merken wie voor je belangrijk is.
    De leegte is zo onverdraaglijk , maar toch moet je verder . je hebt verplichtingen tegenover degenen die er nog zijn en die je nog heel hard nodig hebben, want het leven blijft niet stilstaan, zelf als je dat soms zo hard wenst. De klok terug draaien en wat je nog wou doen met je geliefde, het kunnen doen.
    Voor mij was het mijn dochter lief en heel kort daarna ,mijn moeder. Gelukkig heb ik een één prachtige klein dochtertje die mij sterk gemaakt heeft om verder te gaan in de naam van mijn dochter lief. En ook de voor degenen die je lief heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: