Skip to content

Klein geluk

“Je hoeft niet, hoor. Hij heeft er nog niets van gezegd sinds hij wakker is, op zijn leeftijd vergeet je al snel.”

En toch, ik had het hem beloofd. Ik was zo slim om in mijn dag verlof een interview te regelen (en het te beseffen nadat het was geregeld) en al zou het uiteindelijk slechts een klein halfuurtje worden… ik wist hoe graag hij naar het zwembad ging, dus kon ik het niet maken. Alleen al voor mezelf.

Ik zie hem op de terugweg geeuwen, koekjes smoefelen en meeknikken op Master Blaster van Stevie Wonder, een ronduit heerlijk beeld. Drie luchtballonnen stil zwevend in de lucht, de avondzon die het groen langs de weg een zachte gloed meegeeft en frisse lucht op mijn veel te bezweet gezicht. Op de radio passeert een zeemzoet nummer van Bryan Adams. Ik doe het raam nu helemaal beneden terwijl ik stilsta aan de rode lichten en laat het binnenkomen.

This must be an illusion, I know this can’t be real. 
But right here and right now, this is paradise I feel.

20635329_114530399207074_2544252344552390656_n“Papa?” Ja? “Sammetje papa glijbaan weest.” Hij zegt het wel tien keer na elkaar en telkens weer trots en met dat lage stemmetje. Als hij stilvalt, zeg ik hem dat ik het ook leuk vond. “Ja, hé.” Aan het volgende kruispunt wil ik een foto nemen van zijn mond vol koekjes, maar hij lacht en steekt zomaar zijn duim omhoog. Ik kan het niet laten en zeg het meest ergerlijke dat mijn vrouw moet aanhoren dezer dagen. Altijd maar dat seuterige ‘dikke duim’, dus heb ik dat vervangen door ‘dikke piete’. Deze leeftijd, waar hij snel oppikt en al even snel weer vergeet… fokking heerlijk. Hij spitst zijn mondje, komt wat naar voren en kijkt me bloedserieus aan. En dan zegt hij het traag, duidelijk, alsof hij mij een geheim verklapt met daarbij zijn meest ondeugende gezicht: ‘Dikke piete.’ Ik schiet uit in een lach. Hij ook. We lachen om ter luidst.

I never thought I’d find someone to move me.
Someone who could see right through me.
You found your way into my head,
where even angels fear to tread.

We rijden langs binnenwegen, langs grazende koeien, paarden, tractoren, boeren die hun veld overzien en verre buren die hun planten in de voortuin water geven met een heerlijk ouderwetse gieter. Op dit uur, in dit licht, tussen al dat groen en die rust kijken we elkaar weer even kort aan en zeggen we alles zonder woorden.

And right here and right now, this is paradise I feel.

Categorieën

Persoonlijk

One thought on “Klein geluk Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: