Skip to content

De laatste schooldag

Ik zou hetzelfde kunnen zeggen als een half jaar geleden: fuck, wat gaat dit snel. Er is veel en weinig tegelijkertijd veranderd. Hij heeft zijn schoenen keihard versleten en al een nieuwe boekentas. Niet versleten, maar gewoon eentje die te mooi was om in de winkelrekken (en uiteindelijk zijn kast) te laten hangen.

19535090_1337846582977234_167146640963010560_nHij is er enthousiast aan begonnen, aan die peuterklas, maar ook enigszins terughoudend. Op de eerste foto’s die we zagen passeren in de Facebookgroep zat hij steevast op de uithoek van het bankje. Uitbundig of spraakzaam waren niet bepaald de eerste woorden die de juf aan hem kon toeschrijven. Het duurde er een paar maanden vooraleer ze kon zeggen dat het beterde. Maar er waren geen traantjes ’s morgens en hij ging graag. ’s Avonds was het al eens minder, toen hij om 18.30 uur al eens sneuvelde. Soms, als er bijvoorbeeld in de zandbak werd gespeeld, haalde hij het einde van de straat zelfs niet vooraleer hij hopeloos in slaap stuikte.

’s Morgens was het al iets vaker een rush: op tijd komen bleek moeilijk, al was ik nooit officieel te laat. Maar ik wilde dat hij voldoende kon slapen. Al zou het op dat kwartier niet komen, zei de juf. Het is een onderdeel van heel dat loslaten-gebeuren, waar later zal blijken dat we daar eigenlijk weer veel te veel kak aan gehangen hebben.

19599005_735618166609930_4624273093713110726_n2Want ik onthou vooral dat hij een pak meer zelfvertrouwen heeft gekregen, dat hij niet haantje de voorste is maar zich ook niet laat doen, dat die pipi op het potje uiteindelijk ook gelukt is, zijn woordenschat er stevig op vooruit is gegaan en hij zich helemaal ontpopt heeft tot een kleuter die all over the place is, zowel positief als negatief.

De laatste foto vanuit de klas, een dag nadat hij de ‘grote man’ was tijdens zijn verjaardagsfeestje, typeert hem helemaal. Hij kijkt enkel nog bedeesder op zijn klasfoto. Het waren een leerrijke zes maanden, voor hem en voor ons als ouder. Het is nog maar het begin. Dat weet hij niet, maar wij intussen wel. De uitdagingen volgen zich straks in recordtempo op: lezen, schrijven en rekensommen maken. Ik hoop dat zowel hij als wij in de eerste plaats verwonderd kunnen blijven. Want dan wordt het pas helemaal boeiend.

Categorieën

Persoonlijk

2 thoughts on “De laatste schooldag Plaats een reactie

  1. De voorlaatste paragraaf geeft toch aan dat er een heel positieve evolutie is. Goed schooljaar dus.
    En nu kan hij gelukkig genieten van die twee maanden vakantie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: