Skip to content

Australië anders bekeken

Ik heb al honderden interviews gedaan met succesvolle mensen die het nieuws halen. En daar begint mij steeds meer iets op te vallen: dat zelfvertrouwen zelden evenredig is met talent. Maar dat het verschil ligt bij de durvers. Wie ondanks een klein hartje toch naar buiten komt met wat hij kan of denkt te kunnen, kan al eens een stevige toek op zijn bakkes krijgen en blijven liggen. Maar wie daarna rechtkrabbelt… die gaat het maken.

Een tijdje geleden kreeg ik het geweldige verhaal van Themo haast in mijn schoot geworpen: van een jonge acteur die zo vastbesloten was om het te maken in Hollywood dat hij zelfs in zijn auto sliep en die met Patriot’s Day én een rol in de nieuwe 24 al meteen een stevig CV kan voorleggen.

Naamloosm

Maar het verhaal van Bram Declercq uit Ruddervoorde is minstens even boeiend. Ik ontmoette Bram iets meer dan twee jaar geleden. Hij is de kleinzoon van de fotograaf waarmee ik jarenlang werkte en gebeten door de passie voor beelden en compositie. Een prestigieuze prijs in Italië was de reden om hem in de krant te brengen. Hij was nerveus, zei hij. Klamme handen. Vond zichzelf niet zo bijzonder, liet liever zijn foto’s voor zichzelf spreken.

Hij was opvallend nuchter, bedeesd zelfs. In het dagelijkse leven was hij bediener van lasrobots en dat al tien jaar lang. Maar zijn hart en gedachten raakten steeds meer gevuld door fotografie. Hij raakte geïntrigeerd door zijn grootvader, toen hij hem als jonge wielrenner tegen kwam op wedstrijden.

ff

Straatfotografie bleek zijn ding. Toen Bram technisch steeds beter werd, waagde hij zich ook aan portretten en trouwreportages. Uiteindelijk werd het een bijberoep. Of het een hoofdberoep kon worden? De glimlach was veelbetekenend. Daar voelde hij zich nog niet goed genoeg voor. Hij wás het misschien wel, maar in zijn hoofd zat het nog niet goed.

momentsHij krikte langzaam maar zeker zijn zelfvertrouwen op. Met zijn deelname aan Buren bij Kunstenaars bijvoorbeeld, dankzij een Amerikaanse vriend die hem dat extra zetje gaf. De reacties werkten motiverend. Ondertussen ging al zijn vrije tijd naar fotografie en reizen. De beste leerschool, zo omschreef hij het. In Thailand, Vietnam, Laos en Australië leefde hij zich helemaal uit. Als hij niet sliep boven een hok met everzwijnen trok hij ’s nachts de straat op, met een paar hele knappe foto’s als resultaat. Langzaam maar zeker vond hij zijn eigen stijl. Voor één van zijn foto’s, van een straatmuzikant in Australië, ontving hij de Merit Award, een prestigieuze prijs. Bram houdt van verhalende foto’s: momentenopnames waar expressie, dynamiek en diepte centraal staan. Niets forceren en jezelf de tijd geven om er het beste uit te halen.

Maar er broedde iets toen hij weer thuis was. Een soort rusteloosheid. Datzelfde ongemak dat ik in een verder stadium zag ik bij zijn nicht, enkele jaren geleden. Hij wilde hogerop, vroeg aan zijn werknemer een kans, maar werd uiteindelijk verkast naar het onderhoud. De druppel voor Bram. Als hij niet wilde wegkwijnen en verteerd worden door spijt, moest er iets veranderen. En snel. Hij moest zichzelf uitdagen. Hij vroeg een visum aan, pakte zijn koffer en trok naar het land waar zijn zelfvertrouwen voor het eerst een stevige boost had gekregen.

sydney

In Australië kón hij niet vervallen in conventies, moést hij wel uit zijn pijp komen. Hij begon met kleine opdrachten, deed zijn uiterste best en maakte al snel een naam voor zichzelf. Er kwam ook wat geluk bij te kijken, geeft hij toe, maar hij merkte dat hij vooral zelf op de mensen moest afstappen. Hij fotografeerde koppels, zakenmensen, versloeg evenementen en kreeg zelfs Nicole Kidman voor zijn lens.

Naamloos3

Maar romantisch was het allesbehalve. Hij deelde in Melbourne een huis met twee Chinezen en alle verplaatsingen – door weer en wind – moesten met de fiets. Hij verloor uiteindelijk 12 kilo, een combo van dat fietsen en gezond Chinees eten, en voelde zich naar eigen zeggen beter dan ooit. Werken, wroeten, bikkelen, was het. But he felt alive. Toen hij onlangs werd aangereden met de fiets, lag hij daar in het ziekenhuis. Helemaal aan de andere kant van de wereld. Het enige contact met het thuisfront bestond uit een dode batterij en een gebarsten scherm. Maar ook hier: op zijn bakkes gaan en rechtstaan.

Naamloos2Het heeft hem gevormd, die acht maanden, zegt hij. Hij is net dertig geworden en heeft het gevoel dat hij zichzelf gevonden heeft. Sinds kort is hij terug thuis. Zijn visum liep langer, maar hij wilde niet terugkeren aan de vooravond van alweer een grauwe en grijze winter. Hij stuurde me een bericht, vlak voor zijn vertrek, om eens samen te zitten. Toevallig volgde een paar dagen later volgde een bericht van mijn broer, wiens neef in het middelbaar een van zijn beste vrienden was. Of ik geen fotograaf kende om hun personeelsfeest in beeld te brengen. Er valt iets te zeggen over positieve energie en karma. Hij was blij met de opdracht, heel blij zelfs. Hij werd rood in de hals toen we samenzaten voor een nieuw stuk in de krant, deze keer met zijn Australische foto’s. Had zenuwen om binnen te komen. Ik moest er mee lachen. Hij vertelde hoe lastig het was om die knop om te draaien, om mensen aan te spreken, maar hij had weinig of niets te verliezen. En ik was onder de indruk van zoveel moed en oprechtheid.

Hij is klaar voor het volgende hoofdstuk, keert voorlopig terug naar zijn oude job, maar in zijn hoofd en hart weet Bram meer dan ooit wat hij wil. Hij wil blijven verder gaan op die goeie vibe, kijken waar het hem brengt, met zijn fototoestel uiteraard. De toekomst is nog steeds onzeker en diep vanbinnen doet hij nog altijd in zijn broek waarschijnlijk, maar hij doét het nu gewoon. Daar kan ik alleen maar respect voor hebben.

Naamloos

Hij schudt me weer de hand, op het einde van het gesprek, zegt dat hij nog veel te leren heeft. Ik vind van niet. Hij wéét alles al, maar het besef moet hem nog ‘overkomen’. En dan wordt hij een grote meneer.

De foto’s in deze post zijn er – logischerwijze – uit Australië. Op zijn portfolio staan nog een pak knappe(re) foto’s van andere landen: www.momentsbybram.com.

 

Categorieën

Trivia

2 thoughts on “Australië anders bekeken Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: