Skip to content

Nog heel even

“Stel je voor, zeg.” We schieten allebei uit in een lach. “Dat zou wel een klein beetje grof zijn.”

18723557_475909299420129_872547443978272768_nNog geen twee minuten later zitten we voor de juf, die uitlegt dat ze alles even wil overlopen. Het is ons allereerste oudercontact. Ik vind het spannend en zo belachelijk volwassen tegelijk. Hij was er immers een half jaar geleden helemaal klaar voor, dus kan het niet misgaan. “Zolang hij maar niet moet blijven zitten”, herhaal ik het grapje van mijn vrouw. De juf kijkt me aan en haar gezicht wordt op slag bloedserieus, alsof ik een verwijt haar richting heb uitgegooid. Ik moet slikken als het stil blijft. Het is twee seconden, maar het voelt aan als vijf minuten. “Laat ik het dan maar meteen uitleggen”, zegt ze.

Wat volgt is een uitleg over klasjes en het variërend aantal leerlingen. In mijn hoofd is het nochtans logisch: je gaat van het eerste peuter, naar het eerste kleuter, enzoverder. Aangezien er blijkbaar in het eerste kleuter te veel kindjes zijn, moeten ze het klasje herverdelen. Zijn juf krijgt zes kindjes ‘terug’. “Voor alle duidelijkheid: ze blijven niet zitten: ze krijgen de lessen en taken die ze in het eerste kleuter krijgen”, zegt ze. Ik begrijp het nog steeds niet. Blijkt niet ongewoon te zijn. Dit schooljaar was het eerste waar ze een eerste peuterklasje kon samenhouden, zo blijkt. Zijn juf stelt dat ze perfect in staat is om dat te scheiden. Hij hinkt niet achterop en dat blijft zo, verzekert ze ons.

18812698_1889500497957792_5264213291537793024_n“Waarom zit hij dan bij die zes? Zijn dat de slechtst presterende kindjes?”, vraag ik. Ik zie hoe ze haar woorden wikt en weegt, zelfs al weet ze dat ze dat bij ons niet hoeft te doen. Dat ze ook de zes jongste kon nemen, maar ze koos de zes die het meest ‘een moedertje nodig hebben’. Die gebaat zijn met een rustiger tempo. Die misschien wat meer zelfvertrouwen kunnen gebruiken, al zegt ze dat laatste niet. Of toch niet met zoveel woorden.

Sam doet het goed, zegt ze. Ze overloopt alles, waar hij goed in is, waar het beter kan. Het is confronterend bij momenten: ik herken iets te veel karaktertrekken van mij én mijn vrouw. Dat hij zich afwachtend opstelt, niet haantje de voorste is, maar geen schrik heeft om mee te doen met de grote jongens. Dat hij wel kan luisteren als hij wil, vlot meewerkt, maar het zich soms iets te makkelijk wil maken en tijd nodig heeft. Dat laatste herhaalt ze nog een paar keer.

Ik hoor alleen maar dat hij traag is, maar dat is het niet, verzekert ze ons. Hij doet het op zijn eigen tempo. Het komt aan bij mij, meer dan ik had durven denken.

19051626_1951088421777868_87327495560364032_nIk vond het net altijd een van onze sterktes, dat we er bewust voor kozen om alles op zijn tempo te doen. Dat we hem tijd gaven, een luxe dat niet elk kind gegeven is. Het is de reden dat ik sinds de start van zijn schoolperiode elke morgen een gevecht lever met de schoolbel, omdat ik het niet over mijn hart krijg om hem eerder wakker te maken dan 8 uur. Hij heeft veel slaap nodig, merkt ook de juf op.

Ik hoor ze opnieuw in mijn hoofd, de vaak goedbedoelde opmerkingen die we eerder al kregen van mensen rondom ons, dicht of ver: dat te veel slaap ook niet goed is, dat we meer moesten buitenkomen, dat hij misschien zo meer geprikkeld of gestimuleerd zou zijn. Deze keer komt er in mijn hoofd de zo gehate zie-je-wel achter.

Opeens ben ik niet meer zo zeker, vraag ik me af als ik niet gefaald heb. Ik overdenk het vast weer, zoals zo vaak het geval is. “Hij doet het goed in klas, we zijn dikke vriendjes geworden”, leest ze vrolijk voor ter afsluiter. “Zo goed dat hij nog even langer bij u mag blijven”, lach ik groen. Ik doe waar ik het best in ben in zo’n situaties: dwaze praat uitkramen; ik zwans dat ik de ouders na ons vlug ga inlichten dat hun kind blijft zitten, zoals het onze.

Het is niet zo, weet ik. “Het is een feit dat hij tijd nodig heeft, dat hij alles doet op zijn tempo”, zegt mijn vrouw een uur of twee later, de nuchterheid zelf, verrassend genoeg veel zelfzekerder dan ik. Niet veel later holt hij voor het eerst zelf naar het potje om kaka te doen, iets waarvoor we hem tot nu toe steevast moesten aansporen. Ik geloof in hem, meer dan in mezelf, weet dat hij er ook zal komen, misschien zelfs verder dan ikzelf.

19227279_416225252104966_6223169125254955008_n

Diep vanbinnen ben ik blij dat hij nog een jaartje langer bij zijn juf zit, de vrouw die in een andere situatie een hele goede vriendin van mijn vrouw en ik zou kunnen zijn. We zitten op veel vlakken op dezelfde golflengte. Ze heeft hem net als ons het laatste half jaar hard zien groeien, van een bedeesde jongen tot een hele lieve peuter, die kapoenstreken durft uithalen.

Ze geeft ons de tip mee, eerlijk als ze is, waar ze het zelfs het moeilijkste mee heeft als moeder: loslaten. Hem ruimte geven.

Loslaten. Het is waarschijnlijk de volgende stap in deze wereld van een ouder zijn, van opvoeden, van mee helpen groeien. Na tijd nu ook ruimte geven. Afscheid nemen van die peuter en die kleuter omarmen.

Loslaten. Het wordt wennen. Een nieuw schooljaar straks, een nieuw avontuur. Maar eerst vakantie. Nog heel even peuter zijn. Klein, wat afwachtend, stap voor stap. Nog heel even zijn tempo, ons tempo. Nog heel even. Het mag, zeg ik tegen mezelf. Het mag.

Categorieën

Persoonlijk

10 thoughts on “Nog heel even Plaats een reactie

  1. Het mag: blijven denken aan dat korte zinnetje.

    Komt helemaal goed. Als er trouwens iets is wat ik het voorbije jaar geleerd heb, is het nuchter zijn en mijn (ons) gevoel volgen. Vooral: je niet laten leiden door de ‘zie-je-wel’. Een verademing zowaar!

  2. Ik heb twee kinderen geboren in november. Automatisch vaak een stuk jonger dan hun medeleerlingen. Bij de oudste was dat geen probleem, de jongste echter was ook nog eens jong voor haar leeftijd. Ze is nu 17 en zei onlangs zelf nog dat ze beter een jaartje had gedubbeld in de kleuter/lagere school.
    Laat die kerel van jullie nog maar wat vertragen, hij zal daar later de vruchten van kunnen plukken!
    Toch wil ik wel zeggen dat ik je gevoel als je dat te horen krijgt helemaal kan begrijpen.

  3. Wat een “throw back in time” momentje. Ik herinner mij ook nog goed dat eerste oudercontact, wat een dikke zever was me dat zeg. Ze bespreken die ukkies als het ware als moesten ze vijf herexamens doen en rijp zijn voor de psychotherapeut. Opvolging ja, maar gaat dit allemaal niet een beetje ver?
    En natuurlijk reageer je dan als ouder emotioneel, je zou voor minder. Doe ik het wel goed? Is mijn kind wel ok?
    Over die van mij zeiden ze dat hij niet sprak in de klas. Ik viel achterover, wablief? Mijn spraakwaterval? Maar blijkbaar had de juf het al van in het begin verkorven bij hem, en als het niet klikt dan gaat het méé lopen gewoon niet door. Hij is nog geen bal veranderd, nu hij 20 is.
    Just saying. Maak je er niet te druk in.

  4. Wij gaan volgende week naar het oudercontact. Voor de derde keer al.

    Ik zie ons daar nog zitten de eerste keer.
    Bij Juf Anita.
    Een vrouw die al 25 jaar het peuterklasje heeft.
    Daar zaten we dan.
    Allebei op zo een veel te klein stoeltje met een heel klein hartje.
    Alles was goed, behalve dat hij niet luisterde naar andere juffen. Alleen naar haar.
    We wisten niet goed hoe we moesten reageren.
    Ik herinner mij nog dat Bert enkele (in mijn ogen) onnozele mopjes maakte.
    En Juf Anita vond het grappig.

    De tweede keer was na onze verhuis.
    De kennismaking met de nieuwe juf was niet zo vlot verlopen. Ze keek ons en onze zoon amper aan en zei niets toen we in de klas arriveerden. Toen begon er een ander kindje te huilen. Ze zei nog steeds niks. Onze zoon begon ook te huilen. En toen zei ze: “Ik zal Bumba opzetten.” Wij wilden toen eigenlijk naar huis. Maar lieten hem daar toch achter.
    Kind heeft veel slaap nodig en in deze school mogen ze ’s middags niet slapen.
    De eerste weken wilde onze zoon niet naar school, elke morgen huilde hij. En was hij doodmoe.
    Dat verbeterde gelukkig. Hij kreeg vriendjes en bleek grote fan van zijn Juf.
    Enkele weken later was het oudercontact.
    Daar zaten we weer op kleine stoeltjes, weer met een klein hartje.
    En nu bleek de juf wel communicatief.
    Ze vertelde honderduit en toonde allerlei werkjes die hij geknutseld had.
    Een voorbeeldkind zei ze.

    Ik zou het toch niet erg vinden als hij volgend jaar bij een andere juf zit, want die eerste kennismaking blijft mij bij.

    Benieuwd naar volgende week.

    De juf van Sam klinkt als een heel goede juf. Fijn voor hem dat hij er nog eens mag bij zitten!

    • Op je gevoel afgaan is wat ik zelf iedereen zou aanraden als ze aan kinderen beginnen, maar op een gegeven moment twijfel je altijd, blijkbaar. Enfin, de juf van Sam is geweldig, inderdaad. Drie kindjes, veel geduld en altijd een troostend woord als ze ziet dat je twijfelt.

    • Er bestaat blijkbaar zoiets als een spamfolder voor reacties, zie ik net. Om de een of andere bizarre reden was je daar in beland, excuus! Moest er nu iemand maar iets oprichten als een blogacademie of zoiets… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: