Skip to content

Alles en toch ook niets

Hij vist de snoepjes uit zijn rugzak als ik met de juf sta te praten. Het is vier uur, een warme dag geweest en einde werkdag. En hij deelt ze, dus heb ik zeker geen zin in discussie. We wandelen alweer op de lege speelplaats. Hij moet nog even over de grote plastieken blokken lopen, straks verwacht hij ook dat ik nog eens rondrij langs de paardjes. Het weekend is nog veraf, maar in ons hoofd is het al vakantie, of toch even. We zeggen niets en toch alles tegelijkertijd.

18513082_791001717742388_759455831178608640_nEen dag of twee later kan hij maar de slaap niet vatten, net als zijn zus. Het is de voorbode van een helse avond en nacht, maar dat weten we nog niet als we door het venster turen. Het is avond en het lijkt alsof de natuur gaat rusten. Hij staat mooi tussen ons in, steunend op de chauffage. In de vijver van de buur landt een reiger. We worden stil, heel stil. Het is alsof we naar een levend schilderij staan te kijken. Even daarvoor passeerde een haas. Hij ziet het allemaal, wijst vliegtuigen aan en vogels in de bomen. Het is al een paar minuten stil als hij opeens zijn rechterarm rond mij slaat en zijn linkerarm rond mijn vrouw. Hij trekt ons stevig tegen hem aan. Het is zo onwaarschijnlijk lief dat ik mij moet inhouden om me geen oog uit te janken. Mijn vrouw en ik kijken naar elkaar, zeggen niets en toch weer alles tegelijkertijd.

Ik eet snel nog wat, vooraleer we die rush weer aangaan van eten geven, douchen, aankleden en elkaar opjagen. De jongste moest ze wakker maken. Ze komt de keuken binnen op de arm van mijn vrouw, ziet mij en glimlacht verlegen. Terwijl mijn vrouw ze aankleedt, neemt ze een oorstokje in haar mond en grijnst ze keihard, waardoor het oorstokje omhoog wipt en het lijkt alsof ze Popeye nadoet. Ze ziet mijn verbaasde blik en doet het nog eens. En nog eens. Ik glimlach breed en zij nog meer. We zeggen niets en toch alles weer tegelijkertijd.

20170604_0959272222

Het zijn onooglijk kleine momenten, zo vluchtig en zo moeilijk te vatten. Er zijn geen foto’s, geen getuigen en straks misschien geen herinneringen omdat echt alles zo snel gaat. Omdat zij zo snel groeien, omdat er zoveel gebeurt, omdat dat graag zien soms alle kanten opschiet, net als een pak andere zaken waar we soms zelf nog eens verrast van worden. Soms moet er niets gezegd worden en soms zegt dat alles tegelijkertijd. En dat is ok. Meer dan ok.

Categorieën

Persoonlijk

3 thoughts on “Alles en toch ook niets Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: