Skip to content

Levensles

“Wist je dat niet?”
– “Maar neen, gij!”

We kennen elkaar al een tiental jaar, hebben al een paar keer een goeie babbel gehad ook, maar de laatste jaren blijft het beperkt tot een amicaal knipoogje tijdens de maandelijkse gemeenteraad. Maar het is haar blijkbaar ontgaan dat mijn leven de afgelopen drie jaar verrijkt werd met twee kinders. Ze moet lachen met die gedachte, terwijl we samen rijden naar de kust. In mijn nek hijgt Paula, een jaar oude Deense dog, die zeven kilo meer weegt dan haar baasje. Na vijf minuten leg ik mijn recorder stiekem aan, omdat al snel duidelijk wordt dat we elkaars oren eraf tetteren en dat het af en toe wel fijne verhalen oplevert. Ik weet nu al dat ik elke structuur of opstelling voor vragen overboord mag gooien, dit wordt freewheelen to the max. Heerlijk is dat. Pas twee uur later raken we tot iets wat voor een echt interview moet doorgaan, een halfuurtje lang. En dan is geen vraag te persoonlijk, te intiem. Als journalist is dat geen speeltuin, maar een pretpark. Maar als mens evenzeer. Ik kan maar niet benadrukken dat we méér en langer naar elkaar moeten luisteren, dat niets zo verrijkend is.

17931839_282515205524030_817881173249228800_nIn de auto hebben we het de hele tijd over kinderen. Ze is tien jaar ouder, heeft geen vriend maar wel een kinderwens. Die verzuipt in een complex kluwen van administratie. Ze heeft geen idee waar haar dossier ligt op het stapeltje, bovenaan of onderaan. Voor hetzelfde geld moet ‘haar’ kind nog verwerkt worden. Maar ze is optimistisch, straalt een zelden geziene levenslust uit. Al is het niet makkelijk. Ze vertelt onomwonden dat ze soms jankt als ze op stap is geweest met collega’s, die na een leuke vergadering naar hun gezin terugkeren. Maar het woord eenzaam komt nooit bij mij op. Integendeel.

Kinderen komen onbeholpen dichterbij op de dijk uit nieuwsgierigheid, alsof ze niet kunnen geloven dat Paula zó groot is, maar van één beweging van de hond deinzen ze alweer achteruit. Paula heeft nog nooit zand gezien, zegt ze. Maar wel andere honden, dus moet ze al haar kracht aanwenden om het beest – er is geen beter woord – in toom te houden. Ik neem het al snel over en ze voelt dat ik meer kracht en een zwaardere stem heb.  Paula wordt rustiger, gaat zitten als ik het beveel, al zweet ik mij te pletter. Maar ik geniet, meer dan ik eigenlijk professioneel zou mogen. De fotograaf vloekt, de ene keer door de zon, de andere keer omdat ze maar blijft praten tijdens de foto’s. We lachen nogal wat af op het strand.

17883059_1087489301356583_6166603383764418560_n

De hele weg terug praten we over opvoeding en principes. Ze stelt honderdenéén vragen, mist duidelijk een klankbord als het over kinderen gaat, merk ik. Vaak raakt ze in een gesprek niet verder dan antwoorden op de cliché opmerkingen voor alleenstaande moeders, die de veertig voorbij zijn, en een kind willen adopteren. Ze is een moeder, maar zonder kind, zo voelt het aan. Ik ben hopeloos te laat om de kinderen af te halen, maar ik laat me bij haar thuis op de boerderij nog een stuk versgebakken taart welgevallen. Paula smoefelt een halve komkommer naar binnen en komt knuffelen, met één oog op de taart natuurlijk.

Ik kom thuis als mijn vrouw klaar staat om met de jongste naar Kind & Gezin te trekken. Ik besluit het zand en de geur van de hond weg te spoelen.

‘Papa douche.’ Letterlijk en figuurlijk blij als een kind als hij er bij mag. Dat heerlijke handje dat weer naar de top van de waterstraal reikt. Speels, verwonderd. Hij keilt er de badeend naartoe, maar het ploft op mijn voorhoofd. Hij kraait het uit, ik ook. Slaat het water weg, laat een schel geluid klinken zoals alleen peuters dat kunnen. Ik doe gretig mee. We lachen. Luid. Roepen. Tieren. De badeend vliegt nog eens in het rond, flessen conditioner – waarvan het etiket een zen-moment belooft – stuiken van de badrand. Mijn vrouw komt binnen en vraagt zich net niet af of we de badkamer gaan verbouwen. Het scheelt niet veel. Ik ruik geen hond meer, het zand is weggespoeld. Ik ben een vader, en ik heb wel een kind. Ik prijs mij onwaarschijnlijk gelukkig. Gelukkig ook omdat ik alweer een levensles bij heb, het soort dat je regelmatig oppikt, maar altijd weer vergeet. Dat je dankbaar moet zijn, gelukkig zijn met al wat je wél hebt. En dat het wel komt, als die liefde er maar is. Alleen maar dat. Als die liefde er maar is.

Categorieën

Persoonlijk

One thought on “Levensles Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: