Skip to content

Slaap kindje slaap verdomme

“Schrijf nu niet dat ik mijn kind volpomp met siroop, hé.” Ze zwaait dreigend met de doseerpipet, maar ook met een glimlach – dat zijn de gemeenste. Haar dochter zit/ligt/hangt in de zetel met bijzonder pijnlijk ogende windpokken. De aandacht wordt afgeleid door Mega Mindy en chocolade. Die van Lotte wordt constant afgeleid, zo blijkt. Als ze water voor een kop thee wil opwarmen in de microgolfoven, blijkt daar nog eentje in te staan van de vorige keer. Ze moet alweer lachen. Lotte is zowat de menselijke definitie van zelfrelativering.

10687026_10152660806149812_3707435344241816473_nLotte Debrouwere is in het dagelijkse leven journaliste. Twaalf jaar geleden leerde ik haar voor het eerst kennen, toen ik mijn stage deed bij wat vandaag de concurrentie is. Ik heb gaandeweg onrechtstreeks haar parcours wat gevolgd. In zoverre ik haar ‘kende’, was al vrij snel duidelijk dat ze een pittige dame was, een bijtertje. Slaan, zalven, graven, schrijven. Eerlijk en oprecht, het soort journalist waar ik alleen maar respect kan voor hebben.

Zij had geen idee wie ik ben, laat staan hoe onze krant ineen zat, maar dat vind ik niet erg. Het draait immers rond haar boek, ‘Slaap kindje slaap verdomme’. Over Loes, haar Vikingkind, haar Prinses Donderwolk, haar Poetinkind.

De Gullegemse besloot drie jaar geleden helemaal alleen voor een kind te gaan. Geen simpele keuze, zeker in combinatie met een beroep waarin chaos de enige constante is. Maar het moederschap is dat evenzeer, dus kon dat er wel bij, moet ze gedacht hebben. Loes heeft een anonieme Deense vader, vandaar de term vikingkind. Wat Lotte meemaakte, pende ze neer in een column voor de krant. Haar idee, overigens. Ze wilde naar eigen zeggen een warm hoekje creëren in de krant. Een beetje schoonheid, een beetje zachtheid, puurheid misschien.

“Amai, wat zit ik hier weer poëtisch te klappen“, onderbreekt ze zichzelf. Het theezakje keilt ze het aanrecht in. Op tafel liggen wat kranten, net geen leeg potje tapas, wat speelgoed en strijkparels. In dit huis wordt geleefd. Gelukkig maar.

In het boek kon ze ook de wat intiemere columns kwijt, over opgroeien en het intens verdriet van iemand die er al jaren niet meer is en de vergankelijkheid die je niet kan ontwijken. “Dat is het mooie aan een boek, dat ze daarin een blijvend plekje kunnen krijgen. Zelfs al ligt het op een toilet, je wéét dat er de dag nadien geen patatten op geschild worden of het in een kattenbak belandt.”

Wat Lotte schrijft is onomwonden, ronduit brutaal eerlijk zelfs. Het illustreert haar perfect: rond de pot draaien is alleen maar tijdverlies. Na de tweede column was ik helemaal verkocht, tegen de tiende moest ik al even slikken. Het leest filmisch, je ziet het haast gebeuren. Ze schrijft hoe ze zich voelt en hoe ze constant balanceert op het randje van gelukkig zijn, wanhoop, schaamte en verliefdheid. De beste stukjes zijn zelfs diegene die haast niét over haar dochter gaan.

17495214_1185288351593548_1263687096262983680_n“Moet dat eigenlijk? Die gasten doen alsof ze de eerste zijn die kinderen moeten opvoeden”, foeterde een van mijn chefs twee dagen eerder. Moeten? Nee, bedacht ik later die avond, toen ik de columns las met een zetel verderop onze jongste die maar niet wilde slapen – de ironiemeter ging zwaar in het rood.

Maar het doet vast deugd om te lezen dat veel vrouwen het gevoel hebben dat ze – no pun intended – niet alleen staan. Dat is de grootste sterkte van al die emoties in het openbaar gooien de afgelopen tien, vijftien jaar. Taboes worden doorbroken, heikele thema’s aangeboord. De schaamte is nog steeds groot, de onzekerheid nog altijd onredelijk. Maar ik moet vrouwen bewonderen die de dingen benoemen zoals ze zijn.

Had de generatie van onze ouders het maar iets vaker gedaan, denk ik dan. Dan had je vandaag veel minder mannen die achter de rug van hun vrouw vloekten omdat ze geen zin hebben in ruzie als ze hun gedacht zeggen. En had je veel minder vrouwen die gefrustreerd zijn omdat hun man hen nog altijd niet begrijpt en niet wil luisteren. Ik zeg niet dat onze generatie minder snel zal scheiden – het taboe is al lang weg – maar we zullen op zijn minst toch minder snel gefrustreerd rondlopen omdat wij wél durven kiezen voor een andere weg. Durven kiezen om de dingen te benoemen. En dat is wat Lotte doet.

“De Derde Wereldoorlog is weer uitgebroken in het huis. Ik zoek dekking
in de loopgraven van mijn hoofd, maar mijn dochter schiet
met scherp. Ze huilt en buldert als een kanon. En net nu moet ik
naar een afspraak bij Kind & Gezin.”

Want ze windt er geen doekjes om: het is niet simpel om een solomama te zijn. Solomama. Wat een mottig woord. Ploetermoeder? Laat het ook maar uit. “Het is kunst- en vliegwerk om alles rond te krijgen, zeker in de maatschappij van vandaag. Ik kan veel rekenen op familie, maar je staat er uiteindelijk alleen voor. Uitslapen, alleen naar de bakker… vergeet het. Zelfs om een toertje te lopen, moet ik opvang voorzien. Dat is tijdelijk, dat weet ik.”

17818264_233067533835541_7589354078438686720_n“Maar het vervelendste is dat je niemand hebt om je gedachten af te toetsen, iemand die het even kan overnemen als je het lastig hebt. Je moet ook constant de goeie én de slechterik zijn.” Lotte twijfelde lang over de titel. “Maar als je kind amper slaapt en dat een jaar aan een stuk, dan zeg je ook niet ‘slaap kindje slaap’, maar dat volgt daar ook een welgemeende ‘verdomme’ op. Tussen haar eerste en tweede levensjaar heeft Loes amper geslapen en dus nam ik ze in bed: licht aan, licht uit, licht aan… ik méén het ook als ik het schrijf: dat is fokking Guantanamo Bay, hé.”

Het boek is geen klaagzang geworden, integendeel. Lotte ziet haar dochter graag, zo verschrikkelijk graag. “Maar ik wil het ook durven zeggen als ik liefdesverdriet heb, of als ik me eens eenzaam voel. Ik bén wel niet eenzaam: het is hier soms Brasserie Debrouwere. Maar ik denk dat andere ouders, zelfs met twee, zich ook wel eens eenzaam voelen.”

9789401442107Daar ligt net de sterkte van haar verhalen: het kind dat zich op de vloer van de supermarkt gooit, de moeder van haar nieuw lief besmeurt met chocolade of wildvreemden wijst op hun dikke buik. Elke ouder maakt het wel eens mee. Kleine drama’s worden grote en soms gaan stormen even snel liggen als ze opkomen. Emoties schieten alle kanten uit en vroeg of laat volgen de ouders ook.

Ik moet Lotte bewonderen, net als alle mama’s overigens, single of niet. Zelfs al schreeuwen ze onder water in bad of huilen ze hun hoofdkussen onder, elke dag vinden ze de moed om de schouders te rechten en weer verder te doen in al die chaos. Ze had er soms wel een romantisch beeld van vroeger, zegt ze, dat ze samen de wereld zouden veroveren, het vikingkind in een draagzak. “Maar heb je daar al eens op je eentje een kind in gekregen? En mijn rug, pff. Als ik nu zo iemand zie, dan ben ik verwonderd en denk ik: straf. Maar ook: heeft ze al gekakt?”

Slaap kindje slaap verdomme, via Uitgeverij Lannoo, 14,99 euro.

Categorieën

Gelezen, Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: