Skip to content

Jeroen Meus: “Het leven is zacht voor mij”

Jeroen Meus stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje om te interviewen, zeker toen ik hét excuus had gevonden voor onze provinciale krant: zijn moeder is van West-Vlaanderen afkomstig. Eerder had ik het al kunnen flikken met Tom Waes, ook al zo’n held en in real life eigenlijk nóg sympathieker.

R2015_A0000_1201066Ik heb veel respect voor zo’n gasten. Van nul begonnen, keihard gewerkt en daar eigenlijk nooit mee gestopt. In een mediacircus gedropt worden, proberen je weg te vinden en potverdorie geweldig goed zijn in je vak: het is een talent op zich. Net dat frustreert me: dat hun werk vaak gereduceerd wordt tot randnieuws. Iemand als Meus kan dag en nacht werken en wat krijgt dan de aandacht? Als zijn zoon een scheet laat. Al de stempels die ze krijgen, maken mij geen fluit uit: het zijn mensen met passie, een verhaal en bakken goesting. My kind of people dus.

Ook Meus bleek een meer dan sympathieke peer te zijn toen ik met hem mocht samenzitten voor Goed volk. Over hoe goed dat programma is, hoef ik het niet eens te hebben. Dat heeft ook veel te maken met Kat Steppe, een heel goeie vriendin van Meus en een hele straffe regisseur. De eerste aflevering van haar vorige reeks heeft ze maar liefst 118 keer herwerkt. Perfectionistisch? Een klein beetje maar.

Het werd een warm gesprek, openhartig ook. Hij schudde met gemak een hele reeks anekdotes uit zijn mouw, van hoe hij een halve rug haar uit de douche haalde of aan de douane tegengehouden werd met een vergeten geraakte kogel in zijn bagage. Het mag dan wel makkelijk lijken op televisie: er is heel wat voorbereiding in gekropen. “Vergeet niet: Dagelijkse Kost, dat is 220 dagen keihard werken en dan extra fakken om twaalf dagen weg te kunnen voor opnames.” En dan heeft hij nog een eigen zaak en gezin. Bovendien was er van luxe geen sprake tijdens zijn reportages. “Maar ik heb graag die ontberingen, dat afzien. Zelfs al is het soms degoutant. Dat je gaat slapen, dat laken opheft en je echt afvraagt: heeft er iemand in dit bed gescheten?” (lacht)

R2017_A0000_12034662

Over elke bestemming kan hij een boek schrijven. Ik verwacht mij aan serieuze commentaar één van de komende weken, zegt hij, terwijl hij op zijn iPhone een foto toont van een pas afgesneden hoofd van een koe in hartje Canada. Hoorns in de handen, bloed op zijn schoenen. “De kinderen moeten daar voor de kalfjes zorgen, ze zogen, voederen… Van zodra ze slachtrijp zijn, halen de kinderen ze van de wei en schiet de papa ze dood, voor hun ogen. De koppen worden er af gehaald en het vlees wordt verwerkt. Ik ben wel blij dat we het volledig laten zien. Want ik zeg het ook in beeld: dat het hypocriet is, want die kinderen weten wel waar de koe vandaag komt en die beesten hebben ook een heel goed leven gehad. Mijn supercollega Wim Lybaert zegt dat ook: geef die dieren een goed leven en eet ze op. Haal ze niet uit een legbatterij. Ja, dat was een moment waar ik echt in mijn element was. Dat karkas dat daar hangt, dat is mijn job, hé: ik zie gerechten, ik zie sauzen.”

R2017_A0000_12034667“Ook de Joodse familie in Antwerpen is blijven hangen. Ik had een gesprek met de mama over de oorlog die ze heeft meegemaakt. Daar had ze nog nooit met haar zonen over gesproken. En dat was een soort lokroep, zo leek het wel. Opeens troepen al die familieleden toe, worden foto’s bovengehaald… Dank u voor dit mooie moment, zeiden ze achteraf. Ze hadden duizend vragen die ze uit respect nooit gesteld hadden en dan dit… Gebleit? Jong, ik bleit al met Legends of the Fall. Weet je wat de kloterij is? Je bouwt op naar een finale en dan opeens moet je afscheid nemen. Dat is hard. Want ik mis mijn sumoworstelaars, ik mis mijn hoeren, ik mis mijn cowboys. Ik heb daar een band mee. Eigenlijk laat je overal een stukje van uw eigen achter en pak je iets terug mee. En vormt dat je leven of toch je kijk op alles. Vroeger kon ik iets vinniger zijn, nu laat ik het even rusten.”

Jeroen stráált ook rust uit. Het lijkt alsof alles nu ook goed zit in zijn hoofd. Niet dat het de afgelopen jaren zo anders was, maar de combinatie met de hectiek van de job en het gezinsleven mag je niet onderschatten. In de eerste plaats blijft hij een echtgenoot en vader. Hij is nu in het weekend thuis. Echt thuis. Zelfs voor een telefoon rijdt hij naar eigen zeggen nog liever een kwartier rond. Het heeft een jaar geduurd, die ontwenningsperiode, maar hij zou het nu niet meer anders willen. Hij weet nu meer dan ooit wat hij wil.

R2015_A0000_1201062.jpg

“Goed Volk heb ik voor mezelf gedaan, dat voédt mij. Dit soort reportages vind ik geweldig, maar Dagelijkse kost is mijn leven. Ik kan mijn keuken niet zomaar achterlaten. Ik heb het zó onder controle en het is nog nooit zo plezant geweest. Peter Goossens kan duizend keer beter koken dan ik, maar ik vind niet dat ik het slecht doe op televisie. Bovendien leidt het me ook tot programma’s zoals Goed volk, waar je een stuk van de wereld ziet. Bij een tofumaster in een achterbuurt in Hong Kong… dat zie je normaal niet als je het vliegtuig opstapt. En wat de toekomst betreft: ik ga u mijn filosofie uitleggen. Ik denk dat je ongeveer een tiental kaarten in handen hebt. Ik heb er al een paar gelegd. En als ik er een leg, ben ik vijf jaar van mijn leven kwijt. Dus misschien wil ik wel iets anders doen, maar weg van het eten… da’s moeilijk.”

En dan laat hij even in zijn hart kijken. “Ik voel – het klinkt zeer klef, hé – dat ik het keigoed heb. Het leven is zacht voor mij. En lief. Ik heb er keihard voor gewerkt, ja. Ik heb verdiensten aan waar ik sta, maar ik wil iets doén precies. Ik heb het gevoel dat ik misschien een steen kan verleggen, waar de mensen iets aan gaan hebben. Niet alleen dat ze gaan zeggen na het programma: ‘Kga slapen, Mariette, ’t was schwonne wi!‘. De wereld verbeteren? Nee, dat niet, maar misschien iets… nobel doen. Pay it forward, pay it back. Ik leef rustiger, ik heb wat ademruimte, zekerheden ook. Dit is nu het moment daarvoor, voel ik. Ik ben gelukkig. Maar echt heel gelukkig. In mijn leven zoek ik balans. Maar de enige balans die ik ga vinden in mijn leven, is als ik toegeef dat een balans niet bestaat.”

Tekst: Bert VDB
Foto’s: VRT

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: