Spring naar inhoud

Zonder woorden

Steeds meer voel ik de drang om verhalen te vertellen en om de blik op de wereld voor mij en een ander te verruimen, door achter de schermen te kijken, misschien te schrijven hoe het écht zit. Maar dat blijkt niet altijd even simpel.

f0ff181c188a3c28aab69ef19909f786Na twaalf jaar voel ik dat het vlot, dat ik het kan gieten in een vorm die ik wil. Al voel ik tegelijkertijd dat het nog steeds een leerproces is, en dat ik van de minste (meestal terechte) kritiek het persoonlijk dreig te nemen. Maar de complimenten blijven ook kleven, al komen die minder makkelijk bovendrijven. Dat er geen woord te veel in staat of dat het iemand geraakt heeft, daarvoor doe ik het. Maar ik lach ze minstens even snel weer weg, want mijn beste tekst, dat is vast de volgende. Elke keer weer.

Ik blijf het steeds maar fascinerend vinden, hoe woorden de basis zijn van alles wat we doen en voelen, hoe de rangschikking ervan zoveel kan teweegbrengen. Ik zeg niet eens niets nieuws, maar ik merk het steeds meer in kleine zaken. En ook grote, zoals dat telefoontje zondagavond, iets na elf uur. Ik ga er niet dieper op in, maar een tekstje zorgde ervoor dat alle emoties toen in één keer naar buiten kwamen gegutst. Het was heftig, op alle vlak. Er had niemand schuld aan en toch voelde iedereen zich schuldig. Uiteindelijk was het… leerrijk.

a2a2397546467.560ad4b6e9253Twee slapeloze nachten later zaten we al weer op dezelfde golflengte en de onderlinge verstandhouding werd mijn inziens nog sterker, maar ik zag voor het eerst de impact van die woorden van heel dichtbij. Elke traan, elk gesnik hakte er in, harder dan ik eigenlijk had verwacht. Omdat ik er – hoe melig het ook klinkt – zoveel van mezelf in stop, hoe ik me onrechtstreeks bloot geef. En dat het kán aankomen. Dat ik daar eigenlijk zo onzeker als de pest van word, of misschien simpelweg alles te veel overdenk.

De dag nadat de storm was gaan liggen en het glas waarin het had plaatsgevonden weer halfvol was, zat ik samen met een jonge kerel die alles had opgegeven en net op zijn dieptepunt de kans van zijn leven had gekregen. Zijn verhaal lag zo hard in mijn interesseveld, dat ik tijdens het interview een soort volumeknop wilde opendraaien omdat het interview letterlijk als muziek in de oren klonk. Lag het daaraan, de veel te vlotte babbel of aan die halve liter koffie, maar ik voelde de adrenaline na afloop stromen zowaar. En dan moest ik nog richting Brussel om iemand te interviewen die al jarenlang op mijn verlanglijstje staat. Dat hij opeens praatte over zaken die hij onderhuids voelde en verlangde, zaken waar ik al een hele tijd mee worstel, voelde bevreemdend aan. Het leek even alsof hij mijn intiemste gedachten las en dat voelde bizar aan van iemand die je elke dag in primetime te zien krijgt.

Toen ik die dinsdagavond terugkeerde naar huis, voelde het al aan als vrijdag. Draaiden mijn gedachten overuren, vlogen woorden alle richting uit. Het wringt en wroet in mijn hoofd. Ik probeer rust te vinden binnen die vier muren thuis, maar dat is – oh ironie – vooral makkelijk op papier. Soms moet het daar maar blijven denk ik. Misschien vindt het zo wel een weg naar iets wat samenhangend zou moeten zijn. Of vind ik tussen al die beeldspraak, betekenissen en overdreven retorica wel iets waar geen woorden nodig zijn.

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: