Spring naar inhoud

Eigen KW(W)eek(end)

Toen ik van de schoolbanken kwam, kon ik vanuit journalistiek oogpunt weinig tot niets. Ik mocht tijdens mijn stage tegen alle verwachtingen in opeens wereldsterren als Chris ‘Captain America’ Evans en Jessica Alba interviewen in hartje New York en niet veel later was ik aan het zwanzen met Justin Timberlake, LL Cool J en Morgan Freeman in Toronto of all places. Als ge denkt dat ik hier gratuit aan namedropping doe: you’re fucking right, I am. *balt zijn vuist*

capturweeeDe jobs lagen niet dik gezaaid, dat wist ik al vrij snel. Op mijn allereerste sollicitatiegesprek (waarover ik later nog wel eens blog), kreeg ik de vraag of ik een probleem had met het recenseren van pornofilms, I kid you not, maar het was een kleine advertentie niet veel later die uiteindelijk de komende jaren zou bepalen.

Ik moet toegeven: De Weekbode was niet bepaald de meest hippe krant in 2005. Het was iets wat mijn ouders wel eens lazen, mijn grootouders vast nog meer. Het nieuws van onder de kerktoren. Er kon geen groter verschil zijn dan die stukken met die wereldsterren. Toen ik aan boord werd gehesen, bleken ze op de redactie net overgeschakeld naar tabloidvorm en verschenen zelfs al enkele pagina’s in kleur. Revolutie! Ik ben er parttime begonnen om teksten te verbeteren en pagina’s in te vormen en gaandeweg ben ik meer beginnen schrijven. Ik zag trabolders passeren, vinkenkampioenen, jubilea… niet altijd de meest frisse en vernieuwende stukken. Maar er was een publiek voor. En dat respecteerde ik. Gaandeweg mocht ik een jong thema aanpakken: sommige oude medewerkers raakten voor een fuifaankondiging niet verder dan: ‘dranken aan democratische prijzen’. Klein beginnen, we raken er wel, dacht ik.

Het klinkt misschien wel alsof alles logisch evolueerde, maar dat was het niet. Ik ging ’s nachts pakjes sorteren of zelfs maandenlang groentenbakken herstellen om toch maar een volwaardig maandloon binnen te halen. Met mijn eerste, zo’n 800 euro, kocht ik een aftands klein wit Polo’tje. Ik ben in al die jaren vaak op mijn bakkes gegaan, heel vaak zelfs. Ik ben kwaad geweest, gefrustreerd, soms ontmoedigd ook. Maar opgeven leek nooit een optie.

16583395_1469712923041243_5398574110668226560_n-1Ik zag hoe de crisis genadeloos toesloeg en hoe er een versnelling of twee hoger moest geschakeld worden met de komst van sociale media. Er was zelfs een tijd dat we via ghostsites op Facebook moesten gaan, wegens geblokkeerd. Zo oud klink ik al.

Al die jaren hoorden we maar één klok: dat van de verkoopcijfers: het voortbestaan van onze job hing er vanaf. Elk half jaar kregen we te horen hoe goed we het wel deden, maar dat het nu echt wel nog veel beter moest. Het was een soort motivatie, al weet ik nog steeds niet of het de juiste was.

Ik zag ons volledig overschakelen naar kleur en nieuwe bazen passeren. De één was zijn tijd ver vooruit, misschien iets te ver toen, de ander had eigenlijk niet meer mogen doen dan koffiemadam worden. Ik zag mensen vertrekken, op pensioen gaan of zelfs genadeloos uit ons midden gerukt worden. Maar ik zag ook de ene na de andere jonge gast binnenkomen, zowat de halve redactie als ik er vandaag bij stilsta.

17077523_201975753613951_5350525791836831744_nHet is een job die een stuk van mezelf is geworden. Het ene moment maak je dingen mee die je als gewone arbeider of bediende nooit zou kunnen meemaken, de andere keer vraag je je af waar je in godsnaam mee bezig bent. En ik moet er geen doekjes om winden: heel vaak was het dat laatste. Er werd gediscussieerd, gevloekt en ruzie gemaakt, maar ik heb mogelijks nog meer levenslessen en mensenkennis opgedaan, die ik anders misschien de komende dertig jaar niet had meegekregen. Zoveel woorden, zoveel verhalen, zoveel mensen… zo’n onwaarschijnlijke rijkdom.

Maar de media staat meer dan ooit onder druk, dat hoeft geen betoog. Zelf zien wij het ook met lede ogen aan, hoe clickbait de nieuwe norm wordt (maar gelukkig niet bij ons). En hoe de gewone normen vervagen, soms met desastreuze gevolgen. Ooit maakt iemand een uitgebreide case over de correlatie van de journalistieke tendensen en de verkiezing van Trump als president.

Voor de kranten heb ik al elk mogelijk doemverhaal zien passeren, maar als alles chaos lijkt, is het enige wat je kan doen, vaak net het simpelste: teruggaan naar de basis en dat verbeteren. In ons geval is dat goeie verhalen brengen, uit de (onder)buik van de mensen. Onze lokale troeven moeten we meer dan ooit uitspelen. Bovendien valt er niet naast West-Vlaanderen te kijken. Zowat de helft van de BV’s die er zijn hebben een serieuze link met onze provincie, net als de politici. We hebben het grootste aantal voetbalploegen in eerste nationale, de meeste Michelinsterren en de bekendste ondernemers in huis. Geen enkel volk – naast de Limburgers – is zo preus als wij. Er valt belachelijk veel te vertellen. En wat meer is: op onze redactie zit een nieuwe, jonge generatie journalisten, die in weinig lijkt op de vorige, maar die minstens even boeiend én multimediaal zal en kan werken.

16110310_359514831102120_4833254043969126400_n

Sinds een half jaar vervoegde een nieuwe baas onze rangen, niet veel later kregen we er nog een chef bij. In al onze West-Vlaamse bescheidenheid bekeken we dit afwachtend en met de nodige nuchterheid. Zeker omdat de top nu meer dan ooit bestaat uit mannelijke vijftigplussers. Maar zij brachten wel een nieuwe wind met zich mee, zeiden vlakaf tegen de redactie dat we ons geen fluit meer moesten aantrekken van de verkoopcijfers en de focus alleen maar op de inhoud moesten leggen. Ze daagden ons uit, stuwden ons vooruit en legden een ambitieus plan voor, eentje die eerlijkheidshalve eigenlijk al al die tijd in het hoofd van mij en mijn rechtstreekse vrouwelijke chef zat.

14596874_270574403364204_6721416169456140288_nAl meer dan een jaar ligt mijn focus op de provinciale katern, in plaats van de lokale, waarbij televisie gaandeweg mijn specialiteit is geworden. Het was een loodzware erfenis, omdat de dood van mijn voorganger alles in een nieuw perspectief heeft geplaatst, en ook nu kan er wel eens een onverwachtse rechtse, kloef op mijn bakkes, vallen. Maar ook dat is part of the job, denk ik dan. Die krant werd nu na 21 jaar omgevormd tot een volwaardig magazine met lifestyle, tips, to do’s en een pak originele interviews. Ook de lokale krant krijgt een flinke kwaliteitsinjectie. Dat we nu voor het eerst in forever kiezen voor écht goeie fotografen zorgt er voor dat we naar een hoger niveau getild worden. In ons hoofd waren we er al jaren klaar voor, nu is het ook praktisch ook zover.

Er zal altijd misschien nog altijd wat lacherig over gedaan worden, omdat we ‘maar’ een provinciale krant zijn. Al zie ik meer creativiteit en mogelijkheden dan bij de klassieke dagkranten. Bovendien wordt dat ook gewaardeerd door de mensen die we interviewen.

Met 400 medewerkers, mensen die het heel vaak na hun dagtaak doen, kan het niet anders dat er ook wel eens iets in de soep draait, maar die kerngedachte is onverwoestbaar: inzetten op kwaliteit, lokale verhalen, nieuws herbekeken vanuit een originele en/of kritische invalshoek en maar met één doel: de lezer een goed gevoel bezorgen. Ik geloof meer dan ooit dat dit de journalistiek van de toekomst is. Er komt een breekpunt op ons af, waarbij ook de hele grote media straks de hand in eigen boezem moeten steken en beseffen dat het zo niet verder kan. Dat wij als kleine krant de ballen hebben om dat nu al te doen, doet mij er meer dan ooit in geloven.

Categorieën

Uncategorized

2 reacties op ‘Eigen KW(W)eek(end) Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: