Spring naar inhoud

Van Chateau tot Hotel

Het moet geleden zijn van ‘Chateau Bravoure’ dat senioren nog zo’n prominente rol kregen in een televisieprogramma. 2004 overigens. Bizar eigenlijk, zeker als je het aantal zestigplussers in ons land bekijkt. Zestigplussers die – in tegenstelling tot twintigers – wél een budget te spenderen hebben en niet altijd geneigd zijn om reclameblokken door te spoelen.

preview_groepsfoto01-copy6-jpeg

De liefde stond, zo vlak voor Valentijn, zelden zo centraal in primetime. We hebben koppels die blind trouwen, hun lief bedriegen op een eiland tot zelfs BV’s die vragen of ze elkaar mogen kussen. Maar Hotel Römantiek is pas een echte ode aan de liefde. Meer nog is het ontwapenende, heerlijk eerlijke, charmante en ronduit hartverwarmende televisie. Dat soort waar een mens oprecht blij van wordt. Geen gekunstelde voice-overs of voorspelbare presentatoren, maar heel wat tongue-in-cheek-humor, originele opdrachten en – het moet gezegd – prachtige beelden van Zwitserland.

preview_dsc_0295-jpgOtto-Jan Ham is overigens naar mijn mening een van de beste televisiemakers van deze generatie. We hebben vandaag mensen die prachtige televisie kunnen maken, in de vorm van reportages, human interest of documentaires, maar aan zijn presentatiestijl en flair kunnen er vandaag maar heel weinig tippen.

Maar hoe blij ik daar van word, hoe kwaad het me tegelijk ook maakt. De eerste aflevering zou op Eén gemakkelijk een miljoen kijkers hebben gehaald. Nu halen ze niet eens de helft. En ik stel me daar toch meer en meer vragen bij. Waarom is half Vlaanderen zo lui om te zappen naar iets nieuws, blijven ze liever vast zitten in dat kanaal, kijkend naar een programma dat hen niet interesseert. En het maakt eigenlijk geen flauwe fuck uit wat je daar zet. Kijk maar naar de cijfers van pakweg Blokken of De Buurtpolitie. Xander De Rycke verwoordde het mooi in zijn Houdt Het Voor Bekeken: blijft daar überhaupt ooit iemand voor thuis of heb je al iemand gehoord die gráág kijkt? Ik kan daar niet bij.

preview_dsc_0349-jpgEn wat is de reden? De reclame? Don’t give me that bullcrap. Als je weet dat je ergens lekker kan gaan eten, trek je toch ook niet naar de McDonald’s omdat er iets meer parking is? Zo lui zijn we toch niet geworden? En ja, reclame is vervelend als je in de flow van een programma zit. Maar niets is gratis. En zou het kwaad kunnen om vijf minuten iets anders te doen intussen? Eens babbelen met de andere kant van uw zetel, wat halen om te drinken, uw Facebook checken? Er komt tijdens de dag al veel op ons af, ja. En het is gemakkelijker om even je ‘hersenen af te zetten’, maar de avonden zijn te kort voor slechte televisie.

En ja, ook Hotel Römantiek is ook eerder luchtig dan hoogdravend, maar het is romantischer dan gelijk wat dat dezer dagen aan rode hartjes te zien is in de winkeletalages. Dus zap eens, lief Vlaanderen. Zo moeilijk is dat niet. Iets zegt ons dat senioren, met zoveel emotionele bagage, het veel moeilijker hebben om met twee voeten vooruit in zo’n onbekend datingavontuur te stappen…

(Foto’s Vier)

Categorieën

Uncategorized

2 reacties op ‘Van Chateau tot Hotel Plaats een reactie

  1. Ik had de tip al eens gekregen: ik pak het op!
    En neen, ik ben geen fan van Otto-Jan Ham. Alleen – en enkel en alleen – omdat hij een tic heeft waar ik me enorm aan stoor als ik naar hem kijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: