Spring naar inhoud

Wakker worden

Ik lijd al jaren aan telaatkomenitis, niet altijd een cadeau voor wie in een vak zit waar je verwacht wordt om als eerste uit te pakken met nieuws. Gelukkig werk ik voor een wekelijkse krant, waarbij kwaliteit vaak primeert op snelheid. Bovendien kan je in de regiojournalistiek wel nog heel vaak primeurs halen. Enfin, sinds twee weken wordt mijn chronische ziekte duchtig op de proef gesteld. De kinderopvang is meer dan flexibel, maar de schoolbel gaat elke dag onverbiddelijk om 8.30 uur.

15875750_142927119538463_2984014093234470912_nDat is heel ambetant, als je tien minuten voor vertrek ziet hoe de jongste je staalhard in je gezicht aanstaart – terwijl je haar broer aankleedt – om vervolgens met een stoere blik haar pamper vol te schijten. Zeker als je vijf minuten later vaststelt dat je vergeten bent je auto te ontdooien. En shit, de vuilniszak moet vanmorgen nog buitengezet worden (met wat zij produceren kunnen we dat geen week laten staan zonder DOVO aan ons deur te verwachten). Maar ik heb wél het geluk dat ze zo flink zijn. Vorige week overleefde ik zelfs op mijn eentje een bezoek aan Kind & Gezin. Ik durf er niet aan denken hoe alleenstaande ouders al die shizzle doorstaan.

Vroeg opstaan blijkt moeilijk, zeker als de jongste vannacht rond middernacht opeens klaarwakker bleek. Maar ik laat de oudste ook lang slapen, misschien op schooldagen iets te lang, maar hij heeft er zichtbaar deugd van. Omdat hij vorige week woensdag mee moest met zusje naar de dokter, had hij ’s middags niet genoeg geslapen om te recupereren (lees: genoeg energie over te houden tot vrijdagavond). Zijn tweede schoolweek sloot hij dan ook bijzonder vermoeid af, wat zich vooral op zaterdag liet voelen. Pas om 11 uur wakker, weer helemaal gesneuveld tegen 14 uur, geslapen tot 18 uur en om 20 uur weer zijn bed in. Je leest het goed: vijf uur wakker op een hele dag. Maar als hij zo goed eet, zo flink speelt en over het algemeen vrij rustig is qua karakter… moet ik mij daar dan zorgen over maken? Ik dacht het ook niet.

16110350_2083938161851356_2520519343117172736_nVanmorgen kon ik de oudste pas om 8.10 uithalen. Jep, twintig minuten voor de bel ging. Ik wist dat ik te laat zou zijn toen ik zijn kamer binnenkwam en aan de geur merkte dat rampenplan fase 2 moest geactiveerd worden. Vraag me niet hoe ik het geflikt heb, maar ik ben erin geslaagd om hem eten te geven, te wassen en daarna zowel hij als zijn zusje aan te kleden binnen de ‘deadline’. En leve mijn vrouw, die zowel de kleren als de boekentas klaar legt, zodat ik enkel maar de kinders niet mag vergeten bij vertrek. Opnieuw waren ze in de turnzaal de rij net aan het vormen en kon hij mooi aansluiten. Officieel was hij dus niet te laat.

Het is op het randje, elke dag weer. En dit tempo hou ik niet bepaald vol, I know, maar hem wakker maken om 7.45 uur lijkt me soms te vroeg, zelfs al wéét ik dat zoiets eigenlijk al lang is in vergelijking met andere kinderen. Een cursus timemanagement volgen? Please, ik kom daar zéker te laat. Ik ben ooit zelfs verdwaald toen ik op weg was om een GPS aan te schaffen, I kid you not. Geen idee of ik ooit van die telaatkomenitis afraak. Misschien moet ik er ook maar eens een nachtje over slapen. Maar niet tot 8 uur…

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “Wakker worden Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: