Spring naar inhoud

Eerste schooldag

Er zijn momenten dat onze kinderen belachelijk vanzelfsprekend zijn. Dat het lijkt alsof ze er altijd al geweest zijn, altijd onderdeel uitgemaakt hebben van ons leven. Maar er zijn ook minstens evenveel momenten geweest waarbij mijn vrouw en ik elkaar aankeken en dachten: fuck.

15803087_1274504165970298_8894332891501166592_n

Fuck, wat gaat dit snel. De tijd vliegt als je het goed hebt of leuk vindt, maar dit tempo… We beginnen er na negen maanden amper aan te wennen dat we een tweede in huis hebben of de oudste mag ondertussen al naar school. Ik vind dat nog steeds een bizar idee en ik vraag me soms af of ik de enige ben die soms in slaap valt met de gedachte dat je morgen wakker wordt, terug gewoon weer 18 jaar bent en dit alles wel één grote grap lijkt. Een grap waar je belachelijk welgezind van wordt, niettemin.

15876754_399320887066854_3697744770571960320_nMaandag mocht hij voor het eerst naar school. Dat betekent volgens de clichés een foto met zijn splinternieuwe boekentas op Facebook zwieren, traantjes bij de mama aan de schoolpoort en getier bij het kind in kwestie. Niet bepaald iets om naar uit te kijken, zeker omdat hij nu naar school moet. School! Dat instituut waar we zo op gevloekt hebben, waar er zoveel regels waren en waar hij minstens de komende 15 jaar niét van onderuit kan. En vooral, waar je hem niet minstens een halve dag in de mot kan houden. Loslaten? Gooi dat cliché maar bij de rest, ja.

In werkelijkheid was hij alweer welgezind wakker geworden, maar leek hij net voor het vertrek eventjes ontroostbaar omdat zijn boterham met choco uiteen dreigde te vallen. Grappig hoe hij het ene moment de wereld aankan en dan voor zoiets onnozels die opeens ziet instorten. En dat vijf minuten later alles weer vergeten is.

15877184_1248505791898745_3770694910353604608_nIk zou hier moeten schrijven dat het niet het enige drama was die morgen. Maar dat was het wel. We mochten hem afzetten in het klasje waar hij een maand eerder al een uur doorbracht en opnieuw was hij verrassend vlug aan het spelen. Meer nog, hij zwaaide óns vrolijk uit. Boekentas netjes in de gang, hij alweer op de glijbaan en wij vijf minuten later op de straatstenen. Moet er nu niemand janken, vroeg ik mij luidop af. Blijkbaar niet. Dit was het dan. Hij is weg. Naar school. Ons kind.

Opnieuw keken mijn vrouw en ik enigszins verbaasd naar elkaar en dachten we weer hetzelfde.

Fuck.

Categorieën

Uncategorized

3 reacties op ‘Eerste schooldag Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: