Spring naar inhoud

De 16 van ’16

13395178_1722732724653256_1850917139_n2016 was op veel vlakken op zijn minst een bizar jaar te noemen. Een jaar met overwinningen en ontgoochelingen, maar ook met verrassingen. Soms uitte zich dat in kleine en onnozele dingen zoals die keer dat een pauw rond ons huis leek te kamperen, ik bij toeval de eigenaar aan de andere kant van het dorp vond, samen inbrak bij de buren, hen naar huis voerde, de pauw in mijn auto scheet en de eigenaar zo zotcontent was dat hij erop stond dat ik op een doodgewone zaterdagmiddag nog een streekbier of twee binnengoot. Never a dull day was een hashtag die ik dikwijls gebruikte op Instagram.

12783838_1515092632129612_527923967_n2016 zal ook de boeken ingaan als het jaar waarin ik veel heb gewerkt en niet altijd op de juiste manier. Deze reportage wilde ik niet missen, zelfs al vroor het stenen uit de grond en regende het in de haven. Het was allerminst verstandig, want ik had griep, koorts, de hele santeboetiek. Ik heb deze heren een paar keer gesproken dit jaar, net als een resem andere bekende (West-)Vlamingen en deze zijn met voorsprong toch een van de meest verrassende, getalenteerde, nuchtere (figuurlijk toch) en schone mensen in het vak. Hun creativiteit, onzekerheden en toekomstplannen zijn zo mogelijk nog boeiender.

12446205_1205725946105960_575870202_nSpanningen zijn er altijd geweest wereldwijd, maar sinds zijn geboorte maak ik me ook nog eens zorgen rond de polarisering die daarmee gepaard gaat. Ik haalde hem uit zijn bed tussen de twee aanslagen in het Brusselse door en dat was een moment dat keihard binnenkwam, vooral omdat het leek alsof hij zelf triest was. Voor het eerst was ik kwaad en oprecht ontgoocheld in de wereld omdat hij hier zou moeten opgroeien. We hebben het goed, ja. Maar hij verdient een veel schonere en vooral veiligere wereld. Ik voel sindsdien dat ik nooit meer helemaal volledig zorgeloos zal zijn.

12424414_252086541795181_213166103_nNet als bij haar broer hebben we de kranten bewaard van de dag dat ze werd geboren. Helaas is ‘haar cover’ haast volledig zwart met een grote foto van een terrorist, amper twee dagen nadat ons land helemaal op zijn kop werd gezet. Haar geboorte was meer dan een lichtpunt en toch weer een heel andere ervaring dan twee jaar eerder. Ze kwam in het holst van de nacht, in alle stilte. Ze heeft de wereld die nacht weer wat mooier gemaakt en ik kan alleen maar hopen dat ze dat blijft doen. Met haar lieve lach en de warmte die ze uitstraalt, zitten we alvast goed.

13129830_1111324078931253_1795568519_nIk heb het in het voorjaar omschreven als  #leukprojectje. Ik had toen amper kunnen bedenken wat er allemaal op mij af zou komen. Het projectje groeide uit tot een groot project. Het was boeiend, op veel vlakken. En leerrijk, dat ook. Niet alleen bracht het me de hele provincie rond, maar ik leerde een pak nieuwe mensen en smaken kennen. Net als bij de gins zelf, ging dat de ene keer vlot binnen terwijl het de andere keer een bittere nasmaak naliet. Maar het was  een uitdaging, dat alleszins. Het ontstaan werd meestal omschreven als een ‘uit de hand gelopen hobby’, maar ik zag vooral veel mensen die ‘fuck it’ zeiden en er gewoon voor gingen.

13557319_1656233044700386_947813195_nIk schreef eerder al over FOOL, maar die bewuste dag in juli was het perfecte voorbeeld: mijn broer had onverwacht tickets voor Werchter, waar ik tot dan nog nooit was geweest. Nadat Guy Garvey indruk maakte zijn we nog helemaal loos gegaan op Sigma. Midden in de nacht thuisgekomen om dan de dag nadien interviews te doen, verspreid over de provincie, mij te haasten richting een huwelijksreceptie en daarna met vrienden op café naar de voetbal te kijken, dat uitliep tot 3 uur ’s nachts. Die dag illustreerde 2016 als geen ander: op vele vlakken intens. Het was geweldig, maar ik weet ook dat ik dat tempo geen maanden of jaren zou kunnen volhouden. Alhoewel, kunnen wel, maar willen…

14063229_189101084835262_1318438241_nTwee weken eerder zaten we samen op zowat elke attractie in Plopsaland, inclusief een rollercoaster, dus het (schoon)familieuitstapje naar de plaatselijke kermis moest een walk in the other park worden. Het tegendeel was waar: krijsen om op kleine autootjes te kruipen en met alle moeite van de wereld op deze simpele paardjesmolen. Zelfs kinderen die jonger waren gingen er probleemloos op, maar fuck it: fases, fases en nog eens fases zijn het, zeker? Zelfs het eendjes vissen moesten we heel voorzichtig aan boord leggen. Achteraf bleek dat hij koorts deed en duidelijk op iets broedde. Volgende keer beter.

13741268_1634904133492899_1542685767_nHet was een mooie zomer, een zonnige zomer ook. Geen verre reis, geen zotte uitstappen, maar genieten op kleine schaal. Van onnozele wandelingetjes, tot een voormiddag aan het strand en een bezoek aan de kinderboerderij. Veel heb je soms niet nodig: een opblaasbaar zwembad en een tent in de tuin… feest! Met twee kleine kinderen die veel slapen en veel slaap nodig hebben, kunnen we niet altijd ver lopen, maar erg is dat niet. Elk klein gestolen moment is een mooi moment, zoals hier. Dan zie je weer hoe klein hij is in deze grote wereld. En hoe hij zo onbezonnen loopt, Phoebe heeft er niets aan.

13702955_1732702027002836_1577315097_nIk zou liegen: er zat wel een tripje in, richting Champagne. Helaas was het eentje dat ik binnen mijn ‘veertien dagen écht verlof’ moest inplannen en waar iets te veel planning op voorhand in kroop. De trip zelf was interessant, maar vermoeiend. Het was hossen van hot naar her, met leuke zaken zoals met een tuktuk door de champagnevelden, maar helaas ook iets te veel verplichte nummers zoals een drie uur durende persoonlijke uitleg over het werk en leven van Renoir. Dat mijn vrouw dat allemaal verdragen heeft… Genieten zat er amper in, los van enkele gestolen momentjes. But hey, dat kunnen ze ons ook niet meer afpakken.

13181252_1733203773630530_1426246660_nDe focus lag dit jaar op mijn werk en gezin, waardoor de aandacht voor familie en vrienden er vaak moest bij inschieten. ’t Is te zeggen: ik heb op belachelijk weinig nee gezegd en ben amper in mijn kot geweest, maar écht tijd voor iemand genomen, daar moet ik spijtig genoeg negatief op antwoorden. We moesten het hebben van snelle momenten, momenten die pas later blijven hangen als je een foto terugziet. Bij deze wil ik niet te veel blijven staan, omdat stilstaan en terugblikken soms veel heftiger is dan je zelf wil. Maar deze twee toppers samenzetten, is altijd dikke fun. Je kan die gemakkelijk uren samenzetten, zonder speelgoed, en ze amuseren zich nog rot.

13745064_1138883729510477_1411463382_nIk zie collega’s, wannabe journalisten of bloggers opduiken op tal van events, feestjes of ander gedoe. Dat maakt me weinig uit. Heel vaak heb ik er toch geen tijd voor, en als dat wel zo is, dan rij ik liever geen twee uur als ik die aan mijn gezin kan spenderen. Voor mij moet het ook geen spetterende setting zijn, als ik iemand wil interviewen. Mijn focus ligt op de kern van de zaak: een goed verhaal. De rest daarrond is ruis of in het beste geval decoratie. Maar de persconferentie van Het Goeie Leven is eentje die mij is bijgebleven, omdat ik opeens in de tuin van Eden leek te arriveren. Het heeft me nog meer goesting gegeven om ook écht iets met of in de natuur te doen.

14727645_202079086888184_3725708808714977280_nPerspectief. Dat mis ik af en toe wel eens als het over mijn eigen leven gaat. Eens stilstaan en alles op een afstand bekijken. Het is iets waar mijn vrouw en ik allebei wel mee worstelen, net omdat de tijd alleen maar sneller lijkt te gaan met kinderen. En mijn omgeving worstelt daar vast ook mee, merk ik aan de signalen die ik al eens oppik. Maar de tijd om het er echt over te hebben, is er niet. Nuja, ze is er wel, maar we nemen ze niet. Ik kan bij momenten nog steeds niet geloven dat ik een dochter heb, eentje die weer zo klein is en zo verschrikkelijk veel lacht. Ik voel nu al dat ze mijn hart gaat breken. Het liefst zou ik ze zo klein willen houden.

13827209_329315224070709_273459413_nPas een week daarvoor had ik toegezegd, nadat de wandelkompaan van mijn broer had afgezegd voor de Dodentocht, waar iedereen het over eens is dat je er niét moet aan beginnen zonder voorbereiding en met toch iéts van conditie. Ik begon enkel met goede moed, maar om middernacht kreeg ik mijn eerste klopje. Ik kreeg de finale klop om vijf uur ’s morgens, na 42 km. Mijn benen waren zo verzuurd dat ik ervan overtuigd was dat ik de eerste twee weken letterlijk niet uit mijn bed zou geraken en ik was zelfs even van mijn stokken gegaan. Maar ik was blij dat ik mijn grenzen had opgezocht, zelfs al liggen ze niet ver naar de klassieke verwachtingen.

14482144_1805824626319856_7494525151912919040_n

Maar hoogmoed komt voor de val. Dat was er eentje in de vorm van een virus en dat is later mijn groot geluk gebleken. Het leek bijna onmogelijk om even op de rem te gaan staan. En om helemaal uitgerust te zijn, was ik beter nog twee maanden langer thuis gebleven. Maar wat ik in die korte tijd heb geleerd/gevoeld, heeft me wel doen beseffen dat ik een ander ritme nodig heb om dit alles vol en staande te houden: niet alleen mijn job, maar zeker ook mijn gezin en niet te vergeten mezelf. Meer stilstaan en dat effectief ingepland krijgen wordt een van de grootste uitdagingen in 2017.

14072880_1111410578951184_1177499516_nIk ben overigens heel blij dat ik twee jaar geleden voor het eerst besliste om toch ook maar eens werk te maken van dat lopen: niet alleen omdat je er niet getalenteerd moet voor zijn, dat je het gratis en zowat overal kan doen, maar dat het ook geweldig geestig kan zijn, gaande van urban trails, hindernissenlopen tot kerstruns. Door mijn te traag tempo moet ik ze alleen lopen, maar dat vind ik absoluut niet erg als ik mijn muziek bij me heb en we achteraf nog wat blijven plakken. In 2017 staat er alvast een grote klepper op het programma. Nooit gedacht dat ik oprecht goesting zou hebben in loopwedstrijden.

12479340_1054067227971732_1739131509_nDe laatste in het rijtje en eentje van in het begin van het jaar. Little does he know he is my safe haven, schreef ik daarbij. Het is een zin die niet méér waarheid kan bevatten. Ik ben heel gelukkig getrouwd en ik heb veel aan mijn vrouw te danken, maar mijn kinderen hebben een extra dimensie toegevoegd aan mijn leven en het zoveel rijker gemaakt. Soms kan ik het niet vatten, maar ik voel hoe ze het elke dag, elk moment weer veranderen. Hoe mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn met hen erbij en dat zoiets verschrikkelijk beangstigend maar ongelooflijk mooi is tegelijkertijd. Ik kan alleen maar hopen dat 2017 meer van hetzelfde mag brengen op dat vlak.

Categorieën

Uncategorized

Een reactie op “De 16 van ’16 Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: