Skip to content

Bekeken: Belle en het Beest: de musical

Mijn vrouw en ik zijn allebei grote Disney-fans. Beauty and the Beast staat dan ook in onze top drie van animatiefilms en de titeltrack was onze openingsdans, dus je zag van hier dat ik meteen kaarten had besteld toen bleek dat er een musical in de pijplijn zat. Voor de krant zocht ik meteen een West-Vlaamse insteek. Die bleek er in de vorm van de regisseur én de producer. Bovendien bleken ze ongelooflijk gedreven én hadden ze een heel interessant verhaal te vertellen. Win-win heet zoiets.

beauty-and-the-beast-lrHet was boeiend om te zien hoe deze musical tot stand kwam achter de schermen. Een huzarenstukje zelfs, als je weet in welke korte periode ze dit moesten gerealiseerd krijgen, compleet van nul. Qua ondernemerschap was deze musical dan ook een heel sterk staaltje. Op de inkomhal, waar je iets kan eten en drinken, was weinig aan te merken: simpel, strak, vlot binnen, vlot buiten. Letterlijk ook: amper vijf minuten na de voorstelling reed ik al op de autostrade, wat niet elke organisatie van dit kaliber lukt.

Voor deze musical werd niet gekozen voor een klassiek theaterpodium, maar een T-vormig exemplaar. Eentje in de vorm van een roos overigens. Een hele mooie touch, maar totaal niet zichtbaar voor de bezoekers parterre, waaronder mijn vrouw en mezelve. Bovendien zaten we volgens de vrij dure plaatsen (80 euro per kaart is een smak geld) op ooghoogte van het podium, terwijl je voor dit soort ‘3D-producties’ wel een beter zicht verwacht. Al begrijp ik ook dat een klassieke tribune voor iedereen praktisch en dus ook financieel moeilijk haalbaar was. Daarnaast zaten we vrij ver weg van de middengang, waar veel scènes begonnen of eindigden. Voor het decor werd gelukkig iets slimmer gebruik gemaakt van de ruimte. Het grote decorstuk zat knap ineen, al hadden ze de muziek beter iets luider gezet op de momenten waarop het gevaarte lawaaierig naar achteren werd geschoven.

20161223_190334

De beginscène had iets stroefs, vooral omdat het personage Gaston – een rol voor Dieter Troubleyn – veel te theatraal werd gespeeld. Akkoord, in de animatiefilm is hij ook een zelfingenomen macho, maar ik vreesde tijdens de eerste tien minuten dat de musical op een veel te jong publiek zou mikken, dat houdt van gekke bekken en veel armengezwaai. Over de rest van de cast niets dan lof. Ik ben over het algemeen geen grote fan van de typetjes die Peter Van de Velde en Ivan Pecnik televisiegewijs neerzetten, maar hun charme en chemie werkte wonderwel. Pecnik speelde Tickens, een mogelijks nog theatraler figuur dan Gaston, maar hij bracht het soberder, eerlijker bijna. Op Jan Schepens viel dan weer weinig aan te merken, hij is een -haha- podiumbeest. De echte ster is terecht Josje Huisman. Waar mijn vrouw zich stoorde aan het feit dat ze bij momenten iets te Nederlands klonk, was ik vooral zwaar onder de indruk van haar loepzuivere stem en haar podiumpresence. Net als Eline De Munck, die geboren lijkt om daar te staan. Ook Saskia Schäfer als La Commodia was een leuke touch, al stal Jacobje wel meteen alle harten van het publiek. Voor die rol zijn er trouwens vier kinderen beschikbaar, waaronder -vrij toevallig- de zoon van de regisseur. Ik vermoed dat het bij ons die laatste was. Die flair, die onschuld… straf!

20161223_223132

Maar er zijn echter ook enkele punten waaraan ik mij ongelooflijk heb geërgerd. Het is logisch dat je grote namen moet aantrekken voor zo’n productie. En Ish Ait Hamou is ongetwijfeld een vakman, maar bij momenten sijpelde er iets te veel hiphop in de choreografie. Beauty and the Beast is dan wel 25 jaar oud, maar het klassieke verhaal is tijdloos en dat mag je gerust op een klassieke manier brengen. Het publiek is daar al een kwarteeuw verliefd op. Is er dan geen ruimte voor een moderne twist? Absoluut: het indrukwekkende scherm, de lichten in de borden tijdens de dinerscène en de drones waren een grote meerwaarde en bewijzen dat je met musicals een veeleisend publiek makkelijk kan meekrijgen én dat er meer dan ooit toekomst zit in het genre. Die korte scène in het bos in het begin: qua sfeerschepping was die top. Maar probeer alsjeblieft niet om hedendaagse referenties naar de popcultuur in zo’n verhaal te stoppen, want zo neig je al heel snel naar een persiflage. Dat er bepaalde dansers begonnen te dabben of dat Belle en het Beest elkaar op het einde nog een allesbehalve romantisch vuistje gaven, verknalde ronduit de magie van het moment. En Tickens die Lumière ergens halfweg omschrijft als Lullière… Ik ben niet zo conservatief ingesteld, maar dat was behoorlijk on-Disney. En waar Lumière in de animatiefilm een joviale en speelse gentleman is, blijkt die opeens een botergeil personage dat elke vijf minuten zijn heupen rondzwiert én helemaal wild wordt als Babette, plumeau in een vorig leven, hem verleidelijk aanspreekt met ‘hit me baby one more time’. Een Britney Spears-referentie? Really?!

15538891_150614585424974_3331269942942105600_nWas de musical een tegenvaller? Allerminst. Mijn vrouw was na afloop heel blij en ook de rest van het publiek bedankte de cast met een staande ovatie. Maar de duurdere kaarten die geen enkele meerwaarde boden en die moderne popreferenties waren voor mij best wel een moodkiller. Dit soort musicals draait rond magie. Doe er dan ook alles aan om die te bewaren. Zeker als het de naam Disney draagt.

Beauty and the Beast loopt nog tot 2 januari in Flanders Expo Gent. Tickets en info: http://www.beautyandthebeast.be.

Categorieën

Uncategorized

3 reacties op ‘Bekeken: Belle en het Beest: de musical Plaats een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: