Spring naar inhoud

Weekendmomenten

Ze komt de badkamer binnen met hem in haar armen. Zijn klein tenger lijfje stevig rond het hare geklemd, zijn hoofd begraven in haar schouder. Ze zet hem neer in de badkuip, waar hij naar de grond blijft staren, alsof hij gestraft is. Als ik hurk en mijn hand voorzichtig uitsteek, omklemt hij het meteen terwijl zijn blik niet afwijkt van het water dat op zijn voeten spat. Ik ga zitten op de rand, hij nestelt zich vlug op mijn schoot en legt zijn hoofd op mijn borst. Hij laat het toe dat je hem graag ziet en véél, maar hij is geen echte knuffelaar. Op zo’n moment wel. Dan lijkt het warme water hem langzaam te ontdooien. Hij kijkt omhoog naar de douchekop, met dezelfde blik die wij volwassenen hebben als we een hoog flatgebouw bekijken. Hij lacht, ontdooit nog wat meer en probeert het water weg te slaan. Verwonderd kijkt hij opnieuw naar boven en het lijkt alsof hij elk moment gaat dansen, zo blij wordt hij. Het zijn vijf minuten, maar ze zijn om te stelen. Vijf minuten waarin we geen vader en zoon zijn, maar broeders, zielsgenoten bijna, alsof ik mijn eigen kleine onbezonnen en gelukkige zelf in mijn handen heb.

15043476_1806464209601864_3403916879507488768_n-1
We komen bij de receptie, mijn vrouw schraapt nog eens haar keel. De kleinste ligt in haar maxicosi te slapen. Buiten stormt het, maar in haar hoofd is het warm, zacht en wollig. Ook haar broer is blij met deze uitstap, al zal dat bij de dokter zelf even later wat minder zijn. Drie mensen die ik graag zie met een pijnlijke keel en een lelijke hoest. Terwijl mijn vrouw haar identiteitskaart afgeeft, heeft hij de speelhoek gespot in de wachtzaal. De kleurige draden, waarlangs kinderen blokjes in alle vormen sjezen, stelen zijn aandacht. Zonder omkijken holt hij er naar toe. Ik stap hem achterna. Hem kan het niet schelen dat de wachtzaal afgeladen vol zit, mij iets meer. Ik vrees nu al boze blikken voor een luid of vervelend kind. Hij is altijd speels in de wachtzaal van de kinderarts, maar hier bij de huisdokter is de sfeer altijd iets serener, minder begripvol zelfs. Ik ga zitten en bekijk hem van aan de andere kant van de zaal. Hij gaat rustig op het kleine stoeltje zitten en volgt aandachtig met zijn kleine vingertjes de blokjes via de krullende gele lijn naar de overkant van de tafel. Daarna de groene, dan de blauwe. Na vijf minuutjes doet hij dat al rechtstaand. Hij is blij en vrolijk maar ook stil. Gaat weer zitten. Dan draait hij zich om en kijkt mij aan. Heel even. Hij kijkt naar de rest van de mensen, wijst naar mij en haalt zijn breedste glimlach boven. Papa daaie! Hier en daar klaart een zuur gezicht op. Van het mijne druipt de trots af.

 

Categorieën

Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: